Laureatem nagrody głównej 41 Turnieju Jednego wiersza "O Puchar Wina" im. Jerzego Jarmołowskiego został Piotr Gajda. Pozostałe nagrody zdobyli: Zuzanna Ogorzewska (2 miejsce), Michał Murowaniecki (3 miejsce), Krzysztof Kleszcz, Izabela Kawczyńska, Piotr Macierzyński (wyróżnienia).

Poniżej prezentujemy nagrodzony wiersz.

OPARZELINA

Nie pamiętasz? W środku mroźnej nocy zamarzło wycie
policyjnych syren. Wyobrażałem sobie jego trupią barwę,

błysk siny jak powierzchnia żyletki wyjętej z maszynki,
zachrypnięty głos zmuszający do lotu półżywe ptaki.
Słyszałem łopot ich skrzydeł, głośny jak upadek odrywających się
od dachu sopli. W ciemnościach szkliły się moje oczy,

w których lód uwięził ptasie łajno i piasek. Nie pamiętasz?
Odbijałem się w szybie jak w jeziorze bez dna

a woda sięgała mi do samych ust, kiedy łudziłem się,
że stoję na palcach, gdy tymczasem zimna toń ucinała mi stopy.

Pragnąłem, żeby tamto światło zmieniło barwę i pulsowało,
paliło żywym ogniem jak Bóg, płonący stóg, albo żrący ług.

Poeta Rafał Zięba zaprezentuje swoje wiersze w ramach Sceny Poetyckiej. Prowadzenie spotkania - Daniela Zajączkowska.

Rafał Zięba debiutował w 1991 roku tomem * * * (Stowarzyszenie Literackie im. K. K. Baczyńskiego), jest członkiem Związku Literatów Polskich. Zawodowo zajmuje sie teatrem (pracuje w Teatrze Nowym, współtworzy gazety Łódzkich Spotkań Teatralnych).

Spotkanie z Teresą Radziewicz, poetką debiutującą wydanym w Stowarzyszeniu im. Baczyńskiego tomem Lewa strona.

Teresa Radziewicz (ur. 1970 r.). Mieszka na Podlasiu. Debiutowała w tomiku pokonkursowym XXIX Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Haliny Poświatowskiej w 2005 r. (I miejsce). Trzykrotnie nominowana do nagrody głównej Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina (w 2009 r. otrzymała Nagrodę Publiczności). Laureatka XVIII Konkursu Poetyckiego o Nagrodę im. K.K. Baczyńskiego w Łodzi (I miejsce), XVII Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego „Dać świadectwo” w Krakowie (II nagroda) oraz innych konkursów poetyckich. Publikowała w „Studium”, „Tyglu Kultury”, „Arteriach”, „Migotaniach, przejaśnieniach”, „Pro Arte”, „Notatniku Satyrycznym”, „Frazie”.

Spotkanie z dziennikarzem Jackiem Żakowskim i rozmowa o jego najnowszej książce Zrozumieć kryzys.

Jacek Żakowski (ur. 1957 w Warszawie) – polski dziennikarz i publicysta.
Absolwent Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW.
Pracę dziennikarza zaczynał w tygodniku "Na przełaj" (1980-1981), następnie udzielał się w Biurze Informacji Prasowej NSZZ Solidarność (1981-1983). W kolejnych latach pisał do "Tygodnika Polskiego" (1983) i miesięcznika "Powściągliwość i Praca". Był rzecznikiem prasowym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, jednym z założycieli "Gazety Wyborczej" oraz pierwszym prezesem Polskiej Agencji Informacyjnej.
Obecnie Żakowski jest publicystą i komentatorem „Polityki”, pisze komentarze w „Gazecie Wyborczej”, a także prowadzi piątkowe wydania publicystycznej audycji Poranek w Radiu TOK FM. Kierownik Katedry Dziennikarstwa Collegium Civitas w Warszawie.

Przemysław Witkowski, laureat głównej nagrody XV Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Bierezina, będzie gościem Poleskiego Ośrodka Sztuki. Okazją do spotkania z wrocławskim poetą jest wydanie debiutanckiej książki Preparaty. Przeczytaj wiersze Przemysława Witkowskiego na stronach Biura Literackiego.

Przemysław Witkowski, ur. 17 stycznia 1982 r. we Wrocławiu, doktorant na Wydziale Nauk Społecznych UWr. Jego wiersze ukazały się w Odrze, Twórczości, Tygodniku Powszechnym i pismach Wakat, Kresy, Akcent, RED, Tekstualia, Cegła, Szafa, Tygiel Kultury, Pogranicza, Topos, Krytyka Polityczna, Gazeta Wyborcza. Współredagował młodopoetycką antologię dolnośląską Ziemie uzyskane. Stale współpracuje z Ritą Baum i Biurem Literackim, a od 2008 r. współredaguje "młodoliteracki" dział miesięcznika Odra (8. Arkusz Odry). W roku 2008 finalista Konkursu im. Jacka Bierezina, a w 2009 r. nominowany do nagrody kulturalnej "Gazety Wyborczej" wARTo. 19 stycznia 2009 w Biurze Literackim ukazał się jego debiutancki arkusz "Lekkie czasy ciężkich chorób".

Łódzki klub Krytyki Politycznej zaprasza na spotkanie z Andrzejem Mencwelem i dyskusję o jego książce Etos lewicy.

Książka poświęcona tradycji polskiej lewicy z przełomu XIX i XX wieku pokazuje, jak wielką wykonano w Polsce pracę na rzecz społecznego postępu, walki z przesądami, ciasnotą umysłową. Historie polskich społeczników i intelektualistów, pozytywistów i marksistów, anarchistów i państwowców – Brzozowskiego, Abramowskiego, Krzywickiego czy Kelles-Krauza – to opowieści o tym, jak w naszym kraju próbowano opisać i zmienić świat. Zrozumieć lokalny kontekst i wpisać go w procesy ogólne – nowoczesność i europejski kapitalizm. Próby te różniło wiele, ale łączyła idea, że ludzki świat tworzymy my sami, że w dotychczasowym kształcie jest on niesprawiedliwy i domaga się naprawy, a jego ulepszenie wymaga nowoczesnych narzędzi opisu. Myśleć i działać jednocześnie, teoretyzować i praktykować polityczną naprawę świata – oto przesłanie Etosu lewicy.

O AUTORZE

Andrzej Mencwel (1940) – kulturoznawca, historyk idei, twórca Instytutu Kultury Polskiej UW, wybitny znawca m.in. twórczości Stanisława Brzozowskiego, a także idei paryskiej „Kultury”, laureat nagrody Polskiego PEN Clubu im. Jana Strzeleckiego. Autor licznych książek, m.in. Sprawa sensu (1971), Stanisław Brzozowski – kształtowanie myśli krytycznej (1976), Spoiwa (1983), Przedwiośnie czy potop (1997), Wyobraźnia antropologiczna (2006), Rodzinna Europa po raz pierwszy (2009).

Autor o książce:

W roku 1984, a więc w środku tamtych „ciemnych lat”, podjąłem decyzję napisania książki Etos lewicy, którą do roku 1987 napisałem (ukazała się dopiero w 1990, bo tak wówczas drukowano). Choć była to habilitacja, która została przyjęta, motywy, jakie mną powodowały poza naukę wykraczały. Chciałem mianowicie dowieść, że lewica w Polsce ma inną własną tradycję, niż bolszewicka, która w roku 1981 była zbrojna już tylko w nagą przemoc; chciałem też powrócić do właściwego tej tradycji języka i współcześnie go ożywić, bo bez żywego języka nie ma żywych idei. Zadania te, mimo że od czasu, gdy je wyznaczyłem, minęło prawie ćwierć wieku, pozostają nadal aktualne, wierzę zatem, że Etos lewicy czeka jeszcze na swoją porę.

Spotkanie z prof. dr. hab. Janem Tomkowskim, pracownikiem naukowym Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, autorem popularnych podręczników historii literatury polskiej i powszechnej.

Jan Tomkowski (ur. 1954 w Łodzi) – absolwent filologii polskiej i filozofii na Uniwersytecie Łódzkim. Zadebiutował w 1977 esejem pt. Czytając Swedenborga, opublikowanym w „Twórczości” (nr 9). Od 1979 związany zawodowo z Instytutu Badań Literackich PAN w Warszawie. Wykładał literaturę na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, na Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach, Wyższej Warszawskiej Szkole Humanistycznej oraz gościnnie w Studium Literacko-Artystycznym na Uniwersytecie Jagiellońskim. Prowadził cykl audycji radiowych dla Polskiego Radia.

Pierwsze ważniejsze publikacje Tomkowskiego dotyczyły szeroko pojmowanej mistyki europejskiej, jej związków z poezją, malarstwem, alchemią, kabałą, okultyzmem. W tym nurcie mieszczą się, obok pracy doktorskiej, książki: Mistyczny świat Williama Blake`a (1993) oraz Mistyka i herezja (1993). We wczesnym okresie twórczości powstały również dwie powieści o charakterze autobiograficznym: Ragadon (1986) i Opowieści Szeherezady (1989) oraz opowiadania drukowane głównie w prasie podziemnej. Komercyjny sukces odniosły bogato ilustrowane syntezy: wielokrotnie wznawiana Literatura polska (1993) oraz Literatura powszechna (1995), której nakład w październiku 2000 roku przekroczył 100 tysięcy sprzedanych egzemplarzy. Dopełnieniem tych publikacji stały się Dzieje myśli (1997). Świadectwem zainteresowania literaturą XIX wieku jest obszerna monografia Mój pozytywizm (1993), ukazująca w całkowicie nowym świetle epokę uznawaną dotąd za racjonalistyczną i niezbyt pasjonującą, a także podręcznik akademicki Młoda Polska (2001). Najnowszym wydarzeniom literackim poświęcony został tom szkiców Dwadzieścia lat z literaturą. 1977-1996 (1998). Jan Tomkowski uważa się przede wszystkim za eseistę. Swoją wizję eseju przedstawia najpełniej w książkach Juliusz Verne - tajemnicza wyspa? (1987), Jerzy Stempowski (1991), a także zbiorze Dom chińskiego mędrca: eseje o samotności (2000), uznanym za najbardziej osobistą pozycję w dorobku autora. Rodzajem historycznoliterackiego eseju jest również Pokolenie Gombrowicza (2001) - książka ukazująca narodziny powieści XX wieku w Polsce.

Turniej Jednego Wiersza "O Puchar Wina" to jeden z najstarszych w Polsce konkursów tego typu. Zapraszamy wszystkich chętnych do udziału w jego 41 edycji. Tegorocznym przewodniczącym jury będzie laureat nagrody im. Kościelskich, Tadeusz Dąbrowski, z którym spotkanie poprowadzi Piotr Grobliński.

Turniej Jednego Wiersza „O Puchar Wina” narodził się w 1967 roku w Kole Młodych przy ówczesnym Związku Literatów Polskich. Od około dwudziestu lat organizatorem imprezy jest Łódzki Dom Kultury. Laureatami turnieju było wielu znanych poetów m.in. Andrzej Biskupski, Mieczysław Michał Szargan, Krystyna Kwiatkowska, Dorota Koman, Piotr Macierzyński, Wojciech Kądziela czy w zeszłym roku Krzysztof Grzelak.
W turnieju mogą wziąć udział zarówno członkowie stowarzyszeń twórczych jak i poeci nie zrzeszeni. Warunkiem jest przeczytanie nie publikowanego i nie nagradzanego w innych konkursach literackich utworu poetyckiego i złożenie maszynopisu jury. Tematyka i forma utworów dowolna. Przewidziane są nagrody pieniężne, a dla zwycięzcy dodatkowo tytułowy puchar wina.
W jury tegorocznego turnieju zasiądą: Tadeusz Dąbrowski (przewodniczący, poeta z Gdańska), łódzki poeta Wojciech Kądziela (zwycięzca turnieju w 2008 roku) oraz pracownik naukowy UŁ dr Tomasz Cieślak z Katedry Literatury XX i XXI wieku. Konkursowym zmaganiom będzie towarzyszyć spotkanie autorskie z jurorem turnieju – Tadeuszem Dąbrowskim. Całość poprowadzi Piotr Grobliński.

Tadeusz Dąbrowski (ur. 1979) – poeta, eseista, krytyk literacki. Redaktor dwumiesięcznika literackiego „Topos”. Publikował m.in. w: „Tygodniku Powszechnym”, „Polityce”, "Rzeczpospolitej", "Dzienniku", "Gazecie Wyborczej", "Twórczości", "Odrze", "Zeszytach Literackich", "Res Publice Nowej", "Kresach" oraz w zagranicznej prasie literackiej (m.in.): "Akzente", "Sprache im technischen Zeitalter", "EDIT", "manuskripte", "Boston Review", "Poetry Review", "Poetry Ireland", "Poetry Wales", "Seam", "Other Poetry", "International Poetry Review", "A2 kulturní týdeník". Stypendysta Internationales Haus der Autoren Graz (2008), Ministra Kultury RP (2007), Literarisches Colloquium Berlin (2006), Marszałka Województwa Pomorskiego (2005, 2008), Baltic Centre for Writers and Translators (Visby, 2004) oraz Fundacji Grazella (2004). Laureat Nagrody Huberta Burdy (2008), nagrody Splendor Gedanensis (2007), Nagrody Artystycznej Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki (2007), "Czerwonej Róży" (2000, 2002), Nagrody Miasta Gdańska dla Młodych Twórców (2002). Nominowany do telewizyjnej Nagrody "Pegaza" za rok 2001. Od Tadeusza Różewicza otrzymał "Małe Berło" Fundacji Kultury Polskiej (2006). Tłumaczony na angielski, niemiecki, hiszpański, szwedzki, duński, norweski, rosyjski, ukraiński, bułgarski, rumuński, słoweński, litewski, łotewski i czeski. Mieszka w Gdańsku. W 2009 roku otrzymał Nagrodę Kościelskich za zbiór wierszy „Czarny kwadrat”. Został wyróżniony za oryginalność poetycką, wyrażającą się odwagą w traktowaniu trudnych zagadnień artystycznych i światopoglądowych.

Promocja tomiku poetyckiego K+M+B, najnowszej książki łódzkiej poetki Doroty Filipczak.

Zobacz sylwetkę autorki.

Zgierska Grupa Poetycka "Nietakt" zaprasza na promocję tomu Splot społeczny prezentującego wiersze trzynastu zgierskich autorów.

W Miejskim Ośrodku Kultury w Zgierzu splotły się drogi kilkunastu osób, których wiersze zamieszczone są w tej książce. Zgierska Grupa Poetycka "Nietakt" istnieje od grudnia 2001 roku. Jej skład parokrotnie ulegał zmianom, ale niezmienna jest twórcza atmosfera spotkań. Chociaż każdy z autorów pisze indywidualnie i odpowiada za napisane teksty, to niezwykle cenne są gorące dyskusje i wymiana doświadczeń.
Członkowie grupy biorą udział w audycjach literackich Radia Łódź, licznych imprezach poetyckich na terenie całego kraju, są też laureatami konkursów o zasięgu nie tylko lokalnym, ale także ogólnopolskim. "Nietakt" stale współpracuje z innymi grupami literackimi: "Constans" z Konstantynowa Łódzkiego, "Centauro" z Łodzi i "Anima" z Sieradza.
Grupa dotychczas wydała tomiki: "Zetknięcia - linia, słowo, plama" (2005 r.) wspólnie ze Stowarzyszeniem Artystów "Młyn" oraz "ślady na drodze" (2007 r.). Najnowsza propozycja "Nietaktu" jest następnym śladem, zapisem ułamków chwil zarówno tych rzucających cień, jak i tych słonecznych.

Spotkanie z Jerzym Jarniewiczem, łódzkim poetą, tłumaczem i krytykiem literackim. Okazją do spotkania jest najnowsza książka poetycka Jarniewicza wydana w Biurze Literackim - Makijaż.

Jerzy Jarniewicz (ur. 4 maja 1958 w Łowiczu) – polski poeta, krytyk literacki i tłumacz (głównie literatury anglojęzycznej, m.in. Jamesa Joyce'a, Philipa Rotha, Craiga Raine'a), z wykształcenia anglista. Członek kolegium redakcyjnego "Literatury na świecie" oraz "Tygla Kultury", teksty krytycznoliterackie stale publikuje również w "Tygodniku Powszechnym" i "Gazecie Wyborczej", współpracuje też z brytyjskimi pismami literackimi "Poetry Review" i "Areté". Wykładowca literatury angielskiej na Uniwersytecie Warszawskim i Łódzkim. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 2008 roku nominowany do Literackiej Nagrody Nike. Za zasługi dla kultury odznaczony medalem Gloria Artis oraz Złotym Krzyżem Zasługi. Mieszka na stałe w Łodzi.

Twórczość

Tomiki poetyckie

Korytarze (1984)
Rzeczy oczywistość (1992)
Rozmowa będzie możliwa (1993)
Są rzeczy których nie ma (1995)
Niepoznaki (2000)
Po śladach (2000)
Dowód z tożsamości (2003)
Oranżada (2005)
Skądinąd. 1977-2007 (2007)
Makijaż (2009)

Krytyka literacka

Lista obecności. Szkice o dwudziestowiecznej prozie brytyjskiej i irlandzkiej (2000)
W brzuchu wieloryba. Szkice o dwudziestowiecznej poezji brytyjskiej i irlandzkiej (2001)
Larkin. Odsłuchiwanie wierszy (2006)
Znaki firmowe. Szkice o współczesnej prozie amerykańskiej i kanadyjskiej (2007)
Od pieśni do skowytu. Szkice o poetach amerykańskich (2008)

Wybrane przekłady

Craig Raine: Księga proroctw i inne wiersze (1991)
Philip Roth: Dziedzictwo (1992)
Philip Roth: Oszustwo (1992)
Clinton Heylin: Bob Dylan. Droga bez końca (1993; wraz z Adamem Sumerą)
Winston Churchill: Czas dyktatorów (1993)
Umberto Eco: Sześć przechadzek po lesie fikcji (1995)
Alice Turner: Historia piekła (1996)
Edmund White: Zuch (1998)
Craig Raine: Wolny przekład (1999)
Christopher Reid: Katerina Brac (2001; wraz z Leszkiem Engelkingiem)
Simon Armitage: Nocna zmiana i inne wiersze (2003; wraz z Jackiem Gutorowem)
John Banville: Zaćmienie (2004)
James Joyce: Portret artysty w wieku młodzieńczym (2005)
John Banville: Morze (2007)


Poniżej prezentujemy kilka wierszy z tomu "Makijaż"

Mokry parkiet

Zawsze byłem przeciw Lisom. A ty
przeciw komu będziesz? Po chwili
kalkulacji odłożyłaś «Dziennik», odpięłaś
klamerkę na pochylonej szyi,
zatrzasnęłaś drzwi i zagrałaś na giełdzie.
Ach, ten gest sprytnej wyprzedaży
pod osłoną nocy, gdy
z wargi na chybcika zlizywałaś śnieg,
tak bardzo w mroku lepki. Przeciw mnie
to robisz? Znam
ten podprogowy język odwróconych pleców
gotowych na ryzyko większe niż
wysłanie naszych chłopców - źle
mówię? - do Czadu. A tymczasem
przyjdzie dzień, będą notowania. Indeksy
zaczną pikować.
Koncerny już tną inwestycje.
Kończy się budżet przeszacowanych dochodów.
Słyszysz? Z sufitu kapie na parkiet,
jakby nas ostatecznie
zważono i podliczono.


Shopping and Fucking

Życzymy Ci, droga Czytelniczko, abyś i Ty mogła
przeżyć rownie wspaniałe przygody i odkryć
prawdziwą miłość.
Harlequin Enterprises, Sp. z o.o.

Kocham cię i nigdy cię kochać nie przestanę -
wyszeptała dziewczyna, składając usta
do pocałunku. Wargi Raphaela
z całą siłą przylgnęły do ust dziewczyny.

Rożowe sutki, rożowe sutki.

Zaczął ją pieścić. Annis drżała z emocji
i pożądania. Jej ręce błądziły po plecach Raphaela,
z szerokich ramion przesunęły się w dół,
do szczupłych pośladków.

Bijące serce, bijące serce.

Nie odrywając ust od warg dziewczyny,
Raphael nagle uniósł ją w górę. Trzymała go mocno,
wiedziała, co uczyni. Z pożądania
serce biło jej jak oszalałe.

Szczupłe pośladki, szczupłe pośladki.

Raphael zaniósł Annis do sypialni i położył
na łóżku. Ukląkł przy niej i przez chwilę
przyglądał się podniecony.
Odpiął dwa białe guziczki od sukienki.

Wargi Raphaela, wargi Raphaela.

Zaczął pieścić jej piersi. Odrzucała
głowę na bok, nie mogąc znieść
tak ostrej pieszczoty. Pochylił się nad nią
i językiem drażnił jej różowe sutki.

Dwa białe guziczki. Dwa białe guziczki.


Cztery krótkie wiersze dla Doroty Nieznalskiej

1. P a s j a

I wrzasnął na strażnika:
Gdzie masz, chuju, czapkę?
A lud stał i słyszał.

2. Zob. wy ż.

Cztery słowa
na krzyż.

3. P i o s e n k a b l u ź n i e r c z a

Czerwone jabłuszko,
przekrojone
wzdłuż i wszerz,
czemu
na mnie

4. O r z e ł B i a ł y d l a N i e z n a l s k i e j

W bieli jedwabnej będzie wyglądał niemal
identycznie na zdjęciach jak w rzeczywistości.
Dla cery jasnej i jasnego dzioba - tylko biel szampańska,
w przeciwnym razie ptak się rozmyje. Biel śnieżna
stworzy idealne kontrasty upierzenia i szponów.
W bieli rumowej odezwą się półtony różowego.
Biel perłowa przyda blasku, biel antyczna powagi,
w bieli lnianej będzie budził swojskie skojarzenia,
biel migdałowa doda mu smaku. Biel mączna?
Jest cieplejsza od bieli lodowej i optycznie żywsza
od alabastrowej. To która?


Katalog

Ona, słyszysz, nie słyszy. Słucha -
ma na uszach słuchawki.
Po znakach ani śladu, zostały tylko przedmioty,
nieznośnie przywiązane do niemej pojedynczości:
pendrive, komórka, suszarka z dyfuzorem.
Tuzinkowy katalog jak proteza porządku.

Ona, widzisz, nie widzi. Patrzy -
na szybki krajobraz, który się składa za oknem:
czołg poradziecki, wiadukt, skierniewicki cmentarz.
Mógłby wziąć ją za rękę, ale wzięciem
- wie, bo jakże - niczego nie załatwi. Nie
zatrzyma pociągu. Po śladach mógłby dotrzeć.
Trop zatrzeć. Zedrzeć żałobny tiszert.

Właśnie: to było u niej? W podróży?
Na cudzym prześcieradle? W rekwizytorni,
gdzie laptop, błyszczyk, obcinacz do paznokci,
i ani znaku na potem? Gubi
współrzędne. Nie składa mu się
zdanie, nie układa w języku. Nie słyszy.


Za plecami

Czy gdy na stronie piszesz do mnie "węszę
jak pies za tobą, tęsknota iskrzy na skórze",
a twój mężczyzna w tej akurat chwili podaje ci kawę,
w filiżance koloru bezkofeinowej śmierci,
to przebijasz go palcem serdecznym,
zaobrączkowanym na złoto,
przekłuwasz mu skórę, która pęka jak granat,
tryskając ci w twarz strumieniem czarnym od kawy,
wciskasz się paznokciem w skamieniałe serce,
szeroko rozsuwasz płaty ciepłych ciągle płuc,
i przedzierasz się przez plecy na tę drugą stronę,
gdzie niebo podchodzi już do lądowania
na mokrym od deszczu pasie tajnego lotniska?


Osiemdziesiąty szósty

Gruba nieprzyzwoitość w biografii i tak grubo nieprzyzwoitej:
żyję dłużej niż matka. Po morfinę dla niej chodziłem na Retkinię
do jedynej w dzielnicy apteki, gdzie można było ją legalnie kupić.
Lekarze z Kopernika przepisywali aptekarskie dawki, żeby
"się nie uzależniła". Żyła jeszcze dwa miesiące. Odeszła
nieuzależniona. W kilka miesięcy po pogrzebie
zaprosiłem do Łodzi Piotrka. Opowiadał studentom
o sardynkach, a chcieli raportu z oblężonego miasta
dobiegał czterdziestki, ale był młodszy
od moich studentów świeżo po maturze.
Kiedy wyjechał, za wschodnią granicą odkryłem Czarnobyl,
pochód przeszedł Piotrkowską, dzieciom podałem lugola.
Po dwudziestu latach napisałem ten wiersz.
Jeśli to ja go wam czytam, trwa moje życie po życiu.
Jeśli czytacie go sami, nic pewnego powiedzieć się nie da.