Dwa spotkania z pisarką Ireną Matuszkiewicz, autorką wielu powieści, m.in. Agencja złamanych serc, Dziewczyny do wynajęcia, Gry nie tylko miłosne, Salonowe życie, Seryjny narzeczony, Nie zabijać pająków.

Irena Matuszkiewicz
(ur. 1945) ukończyła filologię polską na UMK w Toruniu oraz dziennikarskie studia podyplomowe na UAM w Poznaniu. Była dziennikarką tygodnika regionalnego „Kujawy”. Z powodu choroby zaprzestała pracy w redakcji i poświęciła się pisaniu.

Biblioteka im. Józefa Piłsudskiego zaprasza na spotkanie z Henrykiem Skwarczyńskim, łodzianinem, pisarzem mieszkającym w Stanach Zjednoczonych.

Henryk Skwarczyński (ur. w 1952 r.), pisarz, podróżnik, absolwent
polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego (1977), doktorant w Instytucie
Filozofii i Socjologii PAN, historyk z zamiłowania. Od lutego 1980 r.
uchodźca polityczny we Francji. W 1986 r. przyjął obywatelstwo USA. Był
wykładowcą Defence Language Institute w Monterey w Kalifornii,
współpracownikiem Radia Wolna Europa oraz korespondentem "Głosu Ameryki".

Książki wydane w Polsce: "Męka stawania się Amerykaninem" (1989),
"Sweeney wśród słowików" (2000), "Słomiane Morze" (2002), "Z Różą i
Księżycem w herbie" (2004), "Uczta głupców" (2008), "Jak zabiłem Piotra
Jaroszewicza" (2009).

Nudzisz się? Spróbuj wyjaśnić tajemnicę hotelu Savoy! Zarejestruj się jako uczestnik literackiej gry miejskiej, poznaj Łódź i jej literacką tradycję, wygraj ciekawe nagrody.
Zgłoszenia do 23 października przyjmuje łódzki klub Krytyki Politycznej; ludz@krytykapolityczna.pl

Literacka gra miejska, oparta na intrydze kryminalnej, skierowana
jest do wszystkich mieszkańców miasta, bez względu na wiek czy
wykształcenie. Zasadniczym elementem gry jest pokazanie uczestnikom
nieznanych punktów kulturalnej mapy Łodzi oraz zapoznanie ich z
literacką i artystyczną przeszłością miasta. Gracze podzieleni na
trzyosobowe zespoły będą wędrować do kolejnych punktów
kontrolnych i rozwiązywać edukacyjne zagadki, dotyczące łódzkiej
bohemy artystycznej, sztuki, kawiarni literackich, tekstów kultury
(piosenki, zdjęcia, wiersze). Całokształt gry skomponowany został
wg okultystycznej zagadki literackiej w stylu retro – stąd
stylizowane przebrania organizatorów, elementy happeningu i konwencja
śledztwa kryminalnego, w którym inspektorem jest każdy z
uczestników. Nie unikniemy mrożących krew w żyłach wizyt w
podziemnych kanałach, spotkań z upiorami pisarzy i kapryśnych dam z
półświatka. O zwycięstwie decyduje nie szybkość, ale
inteligencja i umiejętność kojarzenia faktów, czyli prawidłowe
rozwiązanie literackiej intrygi oraz twórcze jej wykorzystanie. Nie
siedź w domu, wyjaśnij „Tajemnicę Hotelu Savoy”.

Nagroda główna – 200 zł, przewidziane zostały nagrody
pocieszenia, a dla wszystkich uczestników – upominki.

Piotr Sobolczyk, poeta, prozaik i dramaturg zaprezentuje swój najnowszy tom poezji Dywan Pierrota.

Piotr Sobolczyk - polski pisarz, poeta i krytyk literacki.

Debiutował opowiadaniem w 1994 roku, jako dramaturg w 1996, jako poeta w 1997. Jego dramat "Sen Ministra" był wystawiany we Wrocławiu i w Lublinie. Opublikował tomy poezji "Samotulenie" (2002) i "Homunculus" (2005) oraz "Dywan Pierrota" (2009), któremu w części nakładu towarzyszyła płyta CD "Pierrota Przesłuchanie na Dywanie", zawierająca 58 minut materiałów z wszystkich książek w interpretacji autorskiej. Ponadto dwie książki prozatorskie, "Opowieści obrzydliwe" (2003) oraz "Espanadiós" (2006). Ponadto jest autorem książki naukowej "Tadeusza Micińskiego podróż do Hiszpanii" (2005) i około stu publikacji literaturoznawczych i krytycznoliterackich, wiele z nich poświęconych jest twórczości Mirona Białoszewskiego. W 2008 uzyskał doktorat na UJ na podstawie rozprawy poświęconej recepcji poezji i prozy Mirona Białoszewskiego.

Jest też tłumaczem przede wszystkim poezji hiszpańskiej, zarówno klasycznej (Góngora, Quevedo), jak i dwudziestowiecznej (Lorca, Cernuda, Gil de Biedma, Panero, de Luis, Diego), głównie dla tygodnika "Europa". Tłumaczył ponadto katalońskich poetów Pere Gimferrera i Joana Brossę oraz katalońskiego prozaika Terenci Moixa. Polskie wydanie sztuk Noblisty Harolda Pintera zawiera jego dwa przekłady jednoaktówek "Noc" i "Milczenie". Tłumaczył także teksty naukowe.

Poezja Sobolczyka jest pełna gier słownych, miesza ton poważny z żartami, czasem czarnymi, swobodnie porusza tematykę erotyczną. W trzecim tomiku znalazło się więcej wierszy rymowanych, często na bazie utrwalonych w kulturze polskiej strof, np. parafraza "Trenów" Kochanowskiego: "wielkieś pustki uczynił w domu moim / mój drogi kineskopie tym spaleniem swoim". Techniki wierszowe wahają się od aforyzmów czy "Pierrformyzmów" po wiersze narracyjne oraz quasi-litanijne enumeracje. Proza jest auto- i ironiczna, wielojęzyczna, od dziennikowego zanotu po przestylizowane groteski, oniryczne wizje i kampowe dialogi. Obie książki prozatorskie zawierają także wiersze. W wielu jego utworach dochodzi do głosu kwestia praw zwierząt i wegetarianizmu.

Był m.in. laureatem stypendium MEN (2004), stypendium Prezydenta Krakowa w dziedzinie literatury (2005), stypendium Fundacji Estreicherów (2005) oraz stypendium Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2008 i 2009). Za rozprawę doktorską otrzymał II nagrodę w konkursie Narodowego Centrum Kultury na rozprawy doktorskie z dziedziny nauk o kulturze (2008). Mieszka w Krakowie.

Jan Balbierz, autor książki Nowy kosmos o Auguście Strindbergu, będzie gościem księgarni "mała litera".

Jan Balbierz (ur. 1964) jest wykładowcą literatury szwedzkiej na
Uniwersytecie Jagiellońskim, tłumaczem i krytykiem literackim.
Stypendysta Fundacji Fulbrighta. Zajmuje się również fotografią i travel writing.

"Nowy kosmos" to książka o mało znanym epizodzie z życia Augusta Strindberga. W roku 1892 ceniony dramaturg porzuca na kilka lat działalność literacką i zaczyna zajmować się eksperymentami chemicznymi i alchemicznymi oraz badaniami z zakresu nauk ścisłych. Krystalizuje się wtedy nowy światopogląd pisarza, inspirowany pismami Swedenborga, Linneusza, Goethego i dziewiętnastowiecznych alchemików i okultystów. Metoda naukowa Strindberga oparta była o poszukiwanie harmonii, analogii i przyległości w naturze. Odrzucał on paradygmat pozytywistyczny i wszelki podział na specjalizacje naukowe, próbując opisać całość Stworzenia w kategoriach religijnych.

Znamy już wyniki tradycyjnej zgierskiej Stachuriady, która odbyła się w dniach 21-22 listopada. Uczestnicy turnieju jednego wiersza i turnieju poezji śpiewanej odebrali nagrody. Zwycięzcą konkursu jednego wiesza został Krzysztof Kleszcz. Dwa wyróżnienia, po 150 zł każde, przypadły Zuzannie Ogorzewskiej i Kamilowi Wojciechowskiemu. Pióro ufundowane przez Księgarnię „Z prawdziwego zdarzenia” Jerzy Świątczak przypadło Michałowi Murowanieckiemu.
Relacja i najlepszy wiersz
Drugiego dnia Stachuriady odbył się turniej poezji śpiewanej. Pierwszej nagrody nie przyznano, drugą - w wysokości 400 zł - jury uhonorowało Aleksandrę Goździk, a trzecią nagrodę w wysokości 200 zł oraz gitarę ufundowaną przez ABAG MUSIC otrzymał – Adrianowi Latosiewiczowi
Dwa wyróżnienia przypadły Paulinie Kasińskiej i Violetcie Cywińskiej.

Antoni Libera, autor bestsellerowej powieści Madame, będzie gościem Łódzkiego Domu Kultury. Spotkanie z pisarzem poświęcone będzie jego najnowszej książce Godot i jego cień.

Antoni Libera (ur. 19 kwietnia 1949 w Warszawie) – polski tłumacz, pisarz, reżyser teatralny.

Znawca, popularyzator i inscenizator twórczości Samuela Becketta. Autor powieści Madame (1998) uhonorowanej Główną Nagrodą w konkursie Wydawnictwa Znak i nominowanej do Nagrody Literackiej Nike w 1999. Książka została wydana w 16 językach[1]. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Wykładał w Studium Literacko-Artystycznym.

Tłumacz dramatów Becketta, Makbeta Szekspira, poezji Hölderlina, Antygony Sofoklesa, Salome Oscara Wilde’a, a także librett operowych.

"Godot i jego cień" to autobiograficzna opowieść o magii literatury i fascynacji osobą Samuela Becketta - jednego z najbardziej tajemniczych pisarzy XX wieku. Dla autora poetyckie dzieło tego „mistrza samotności i smutku” urasta do rangi mowy proroczej, która odmienia słuchacza i sprawia, że pojmuje sam siebie. Jest to historia olśnienia i wędrówki w ślad za człowiekiem, któremu się je zawdzięcza.
Madame była tworem fantazji, Beckett jest rzeczywisty. Narrator znów jak detektyw podąża tropem do celu: z Warszawy przez Nowy Jork i Londyn do Paryża, gdzie dochodzi do niezwykłego spotkania. Tym razem jednak stawką jest coś innego niż miłość. Odpowiedź na pytanie „jaki jest” sens życia.

”Niezwykła książka. Znawca, tłumacz i reżyser tekstów Samuela Becketta opowiada tu - z przejęciem, ale nie bez autoironii - o swojej fascynacji twórczością i postacią tego pisarza. Łączy skrupulatną i arcydociekliwą filologię interpretacyjną z filologią w źródłowym znaczeniu tego słowa - umiłowaniem swego przedmiotu. Pokazuje, jak obcowanie z wielką literaturą może stać się centralnym doświadczeniem życiowym i jakie tkwią w niej siły osobotwórcze. Jest pochwałą i uświetnieniem takiej literatury.”

Henryk Markiewicz

”Godot i jego cień Antoniego Libery jest utworem tak oryginalnym, że z trudem przychodzi mi uchwycić jego cechy gatunkowe. Ani to powieść, ani autobiografia, ani esej. Prędzej - wszystkiego po trochu, nie wyłączając oszałamiających wnikliwością i precyzją fragmentów analitycznych, „mini-wykładów o maxi-sprawach” czy popisów filologicznej wirtuozerii. [...]właściwego przedmiotu narracji nie stanowią barwne historie, anegdoty i przygody, lecz pewna figura losu, która się zza nich wyłania. W tym sensie Libera konstruuje rodzaj bildungsroman, z tą różnicą, że opowiadając o procesie swojego duchowego formowania pod wpływem dzieła i osoby Samuela Becketta, nie ucieka się do literackiej fikcji czy konfabulacji, lecz poprzestaje na faktach, które układają się w pewien nadrzędny wzór albo przynajmniej jako wzór pozwalają się interpretować.”
Janusz Majcherek, „Zeszyty Literackie”

Antoni Libera, autor bestsellerowej powieści Madameoraz książki Godot i jego cień spotka się z czytelnikami w Bibliotece im. J. Piłsudskiego.

Antoni Libera (ur. 19 kwietnia 1949 w Warszawie) – polski tłumacz, pisarz, reżyser teatralny.

Znawca, popularyzator i inscenizator twórczości Samuela Becketta. Autor powieści Madame (1998) uhonorowanej Główną Nagrodą w konkursie Wydawnictwa Znak i nominowanej do Nagrody Literackiej Nike w 1999. Książka została wydana w 16 językach[1]. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Wykładał w Studium Literacko-Artystycznym.

Tłumacz dramatów Becketta, Makbeta Szekspira, poezji Hölderlina, Antygony Sofoklesa, Salome Oscara Wilde’a, a także librett operowych.

"Godot i jego cień" to autobiograficzna opowieść o magii literatury i fascynacji osobą Samuela Becketta - jednego z najbardziej tajemniczych pisarzy XX wieku. Dla autora poetyckie dzieło tego „mistrza samotności i smutku” urasta do rangi mowy proroczej, która odmienia słuchacza i sprawia, że pojmuje sam siebie. Jest to historia olśnienia i wędrówki w ślad za człowiekiem, któremu się je zawdzięcza.
Madame była tworem fantazji, Beckett jest rzeczywisty. Narrator znów jak detektyw podąża tropem do celu: z Warszawy przez Nowy Jork i Londyn do Paryża, gdzie dochodzi do niezwykłego spotkania. Tym razem jednak stawką jest coś innego niż miłość. Odpowiedź na pytanie „jaki jest” sens życia.

”Niezwykła książka. Znawca, tłumacz i reżyser tekstów Samuela Becketta opowiada tu - z przejęciem, ale nie bez autoironii - o swojej fascynacji twórczością i postacią tego pisarza. Łączy skrupulatną i arcydociekliwą filologię interpretacyjną z filologią w źródłowym znaczeniu tego słowa - umiłowaniem swego przedmiotu. Pokazuje, jak obcowanie z wielką literaturą może stać się centralnym doświadczeniem życiowym i jakie tkwią w niej siły osobotwórcze. Jest pochwałą i uświetnieniem takiej literatury.”

Henryk Markiewicz

”Godot i jego cień Antoniego Libery jest utworem tak oryginalnym, że z trudem przychodzi mi uchwycić jego cechy gatunkowe. Ani to powieść, ani autobiografia, ani esej. Prędzej - wszystkiego po trochu, nie wyłączając oszałamiających wnikliwością i precyzją fragmentów analitycznych, „mini-wykładów o maxi-sprawach” czy popisów filologicznej wirtuozerii. [...]właściwego przedmiotu narracji nie stanowią barwne historie, anegdoty i przygody, lecz pewna figura losu, która się zza nich wyłania. W tym sensie Libera konstruuje rodzaj bildungsroman, z tą różnicą, że opowiadając o procesie swojego duchowego formowania pod wpływem dzieła i osoby Samuela Becketta, nie ucieka się do literackiej fikcji czy konfabulacji, lecz poprzestaje na faktach, które układają się w pewien nadrzędny wzór albo przynajmniej jako wzór pozwalają się interpretować.”
Janusz Majcherek, „Zeszyty Literackie”

Księgarnia "mała litera' zaprasza na spotkanie z Ignacym Karpowiczem, pisarzem, którego najnowsza książka Gesty znalazła się w siódemce finalistek tegorocznej nagrody literackiej Nike.

Ignacy Karpowicz (ur. 1976 w Słuczance koło Białegostoku), polski pisarz, prozaik, tłumacz z angielskiego, hiszpańskiego i amharskiego, podróżnik. W 2006 r. wydawnictwo "Czarne" z Wołowca wydało jego debiutancką powieść pt. Niehalo, za którą został nominowany do Paszportów "Polityki". W 2007 r. ukazała się jego druga powieść pt. Cud. Powieść Gesty została w 2009 roku nominowana do nagrody literackiej Nike.
Ignacy Karpowicz opublikował dotychczas:
Niehalo (Czarne 2006)
Cud (Czarne 2007)
Nowy Kwiat Cesarza (Państwowy Instytut Wydawniczy 2007)
Gesty (WL, Wydawnictwo Literackie 2008)

Podczas kolejnego spotkania z cyklu "Łódzka premiera literacka" w Poleskim Ośrodku Sztuki zaprezentowany zostanie najnowszy numer łódzkiego kwartalnika artystyczno-literackiego Arterie oraz poetycki debiut Magdaleny Nowickiej Przewieszka.

Prezentacja najnowszego 5. numeru kwartalnika artystyczno-literackiego"ARTERIE" ("GÓRA-DÓŁ"). W numerze m.in.wywiad z Konradem Górą,wiersze Anny Tomaszewskiej,Macieja Meleckiego, proza Olgerda Dziechciarza, Rafała Skoniecznego,malarstwo Mirosława Koprowskiego,
ilustracje Magdaleny Soboń, Macieja Bugajskiego, fotografie Roberta Zielińskiego.

Prezentacja debiutanckiego tomiku poetyckiego Magdaleny Nowickiej pt. "PRZEWIESZKA".
Magdalena Nowicka, ur. w 1984 r. jest pracownikiem Instytutu Socjologii UŁ i sekretarzem redakcji "Arterii". Uprawia wspinaczkę. Publikowała m.in. w "Gazecie Wyborczej", "Filmie" "Odrze", "Tyglu Kultury", "Tygodniku Powszechnym" oraz "Wiedzy i Życiu".

Z okazji 210 rocznicy urodzin Aleksandra Puszkina w cyklu Poezja w kamienicy znana aktorka Dorota Segda zaprezentuje własną interpretację fragmentów Eugeniusza Oniegina. Akompaniować aktorce będą Marcel Markowski – wiolonczela i Przemysław Skórka – akordeon.

Dorota Segda (ur. 12 lutego 1966 w Krakowie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, pracownik dydaktyczny PWST im. Solskiego.
Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralna im. Ludwika Solskiego w Krakowie i II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. Od 1987 jest aktorką krakowskiego Starego Teatru. Występowała również w Teatrze Narodowym w Warszawie. Karierę teatralną rozpoczynała m. in. rolą Albertynki w Operetce Witolda Gombrowicza w reżyserii Tadeusza Bradeckiego w Starym Teatrze (1988). Grała także Salomeę w Śnie srebrnym Salomei Juliusza Słowackiego w reżyserii Jerzego Jarockiego w Starym Teatrze (1993), Małgorzatę w Fauście Johanna Wolfganga Goethego w reżyserii Jerzego Jarockiego w Starym Teatrze (1997) i Rachelę w Weselu Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Narodowym (2000). Posiada przewód kwalifikowany I stopnia.
Dwukrotna laureatka Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza - przyznawanej przez redakcję miesięcznika "Teatr". Za sezon 1992/1993, za rolę Salomei w „Śnie srebrnym Salomei” Słowackiego w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Za sezon 1996/1997, za rolę Małgorzaty w „Fauście” Johanna Wolfganga Goethego w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.
Popularność zdobyła rolami filmowymi i telewizyjnymi, m. in. tytułową rolą w filmie Faustyna oraz w filmie Tato i serialu Na dobre i na złe. W RMF FM wraz z Robertem Konatowiczem powadziła program pod tytułem "Metamorfoza".
Jest wnuczką Władysława Segdy- dwukrotnego brązowego medalisty olimpijskiego w szermierce.

Eugeniusz Oniegin (ros. Евгений Онегин) - poemat dygresyjny autorstwa Aleksandra Puszkina. Puszkin rozpoczął pracę nad tym utworem w 1823 r. w Kiszyniowie a ukończył w 1831 roku. Publikował go częściami od 1825 do 1832, a całość wydał w 1833. Mimo iż poemat powstawał w długim przedziale czasu, odznacza się jednolitością stylową i logiką kompozycji. Składa się z 3 części. Przed wydaniem utworu drukiem autor naruszył nieco jego strukturę: usunął dawny VIII rozdział "Podróż Oniegina", zmienił numerację, lukę która powstała zapełnił poprzez dołączenie do ośmiu rozdziałów zasadniczych części strof usuniętych; reszta to dodatek pt. "Urywki z podróży Oniegina". Istniał też rozdział X, który autor spalił. Pozostała tylko część wersów, w dodatku zaszyfrowana.
Narrator autorski ciągle ujawnia swoją obecność licznymi dygresjami. Dotyczą one m.in. jego biografii, oceny bohaterów, miejsc akcji, teatru rosyjskiego, czy też gatunków win. Poemat posiada klasyczną trójczłonową kompozycję, a każdy rozdział jest zamkniętą całością poświęconą jednemu tematowi. Pisany jest czterostopowym jambem tzw. aleksandrynem, który był ulubionym metrum Puszkina. Dominującą cechę utworu stanowi ironia romantyczna, wynikająca z dystansu autora wobec dzieła.
Tytułowy bohater jest człowiekiem rozczarowanym wielkim światem, w którym nie zaznał ani prawdziwej przyjaźni, ani miłości. Zniechęcony i znudzony życiem wyjeżdża na wieś. Nadal jednak nie może odnaleźć miejsca w świecie: nie umie nawiązać kontaktu z sąsiadami i odtrąca szczerą miłość Tatiany. Gdy pojawia się powracający ze studiów w Niemczech poeta Leński, Oniegin wyśmiewa jego romantyczny idealizm. Aby dowieść jego nierealności uwodzi narzeczoną poety i zabija go w pojedynku. Na skutek tego opuszcza wieś i udaje się w podróż po miejscach z przeszłości. Wszystkie one wydają mu się jednak tak puste jak on sam. Pod koniec wędrówki ponownie spotyka Tatianę i zakochuje się w niej. To pierwsze prawdziwe uczucie bohatera musi jednak umrzeć, gdyż ukochana nie jest już wiejską szlachcianką, lecz zamężną wielkomiejską damą.
Postać Eugeniusza Oniegina w jednej ze swoich oper wykorzystał także Piotr Czajkowski.

Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Łodzi zaprasza na spotkanie z Aleksandrą Ziółkowską-Boehm, autorką książki Dwór w Kraśnicy i Hubalowy demon.


Aleksandra Ziółkowska-Boehm
DWÓR W KRAŚNICY I HUBALOWY DEMON

We dworze Antoniego Jaxa Bąkowskiego w Kraśnicy pod Opocznem powstała w latach trzydziestych XX wieku nieduża stadnina koni. To z niej pochodził Demon należący do słynnego majora Hubala, który w czasie wojny korzystał z pomocy mieszkańców dworu. Pomagali oni także oddziałom partyzanckim „Bończy”, „Starego”, „Wichra”, „Doliny” i udzielali schronienia wielu potrzebującym. Po wojnie majątek w Kraśnicy został rozparcelowany, a część uratowanych koni trafiła do innych stadnin. Potomkiem jednego z nich jest legendarny Bask, który dał początek linii królewskiej w Stanach Zjednoczonych.
Książka Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm opowiada o wojennych i powojennych losach prawnuków Antoniego Jaxa Bąkowskiego. Znajdziemy w niej poruszającą historię adiutanta Hubala, Henryka Ossowskiego, i jego siostry Wandy Ossowskiej, opowieść o życiu Janusza Krasickiego, kontynuatora rodzinnych tradycji lotniczych, oraz dzieje Anny Bąkowskiej i jej córki Ewy, ostatniej spadkobierczyni dworu w Kraśnicy.

Rafał Gawin, młody poeta związany z łódzkim środowiskiem literackim, został jednym z pięciu finalistów projektu Połów 2009 organizowanego przez wydawnictwo Biuro Literackie. Efektem jest wydany właśnie arkusz poetycki Przymiarki.

Poniżej prezentujemy kilka wierszy z arkusza.

Antykwariat. Dom publiczny
dla K. M.

Co cię bardziej przeraża: poezja współczesna czy współczesna
kobieta? Siedzisz w tym zawodzie przynajmniej kilka lat za długo,
a od samego początku

masz wyrobione zdanie i masę uprzedzeń, które
najłatwiej podawać w kilogramach, ważyć
w słowach.

I za każdym razem zagłębiasz się w lekturze,
jakby była obowiązkowa; liczysz atrakcyjne figury
i mrugnięcia okiem.

Czy kiedyś się oswoisz? Czy następne wyjście
pozwoli ci raz na zawsze opuścić te miejsca,
istoty, rzeczy?


Węzły chłonne. Historia choroby

Konkrety, zdania złożone i wyłożone. I gdzieś pod spodem
slalom, a za nim klatka. Wróć, kratka - myśli
i zakończenia nerwowe poza wybiegami, urwaniem
głowy. Na przykład

w Turkmenistanie życie toczy się na pełnym gazie,
ludzie nie wyłączają kuchenek, szkoda zapałek.
A koledzy pedałują do Tybetu, dobrze mieć cel,
najlepiej gdzieś wysoko.

To tylko gra i masz kody
co najwyżej genetyczne, karty - choroby. I zazdrościsz
Czarnogórcom wzrostu, Murzynom długości.
Chińczykom planszy, z której nie zejdą, dopóki nie połamią zasad.
Sobie tych wszystkich kobiet, z którymi
zawsze śpisz przed snem.

Prawdziwe historie i wieczne spadanie. Drogi,
jednostajny ciąg - przestrzeń zwęża się, blokuje w obrazach.
Wychodzisz na wierzch, widzisz.
Wróć, wisisz


W seksie szukasz formy czy treści?
dla P. O.

Jest słono i gorzko, wszystko się klei
jak wlepki podświadomości, tu byłem,
moim klubem jest 4x jeszcze jedna

bramka. Dociera się od środka, zmiękcza
sedno. Ostatni gwizdek, więc tramwaje
nie mogą odpędzić się od rąk, nie ma przystanków,
to nie droga krzyżowa, nikt ci nie włoży palca
w ranę.

I zaczyna się dramat, kto pokryje
resztę? Nie ma drobnych, same grube
ryby, w końcu to post-
modernizm - technologie i światopoglądy, które nie wymagają
myślenia? A czy nie zaspokaja cię sama
droga, od stadionu pod dom,
ten, w którym mieszkasz, masz upodobanie w obnażonych
schodach, lochach, gdzie nieraz traciłeś równowagę?

Wstań i zaobserwuj, kiedy pęka przestrzeń
z krzyżem w miejscu kosza na śmieci, trzepakiem na brudy,
na którym wisisz, wołany przez matkę. Miłość
to dyscyplina dla mistrzów świata, nie to co pchnięcie kuli
na orbicie (gol z wolnego), radość między punktami. Jest słodko,
wszystko rozmywa się, skrapla na szybach, tarczach,

zamienia w wino, ukryte pod szalikiem w spranych kolorach.


Wierność w stereo. Clubbing

Przy ścianie, w foliowym worku
martwy pisuar. Strumień świadomości, czy może
odpływamy, nikt nie woła, stacja pierwsza: hydraulik,
jest we Francji. Wróć do mnie, ale to tylko

głośnik, salonowy zaganiacz. Nie masz klucza,
Duchamp wszystko rozmontował i zaciera ręce,
odkrywa ślady. Zapieczętowane, jak przesyłka
do ciepłych krajów? poczta pantoflowa

z grubej rury? Wdech i wydech, wytrzymałeś w środku,
teraz pora to zgłosić, stacja druga: system upadł,
wracają kolejki. Papier służy do spisywania, feministki
utrwalają stereotyp, mają aparaty, aparat jak żywy

rozprzestrzenia się po mieście, w drodze pod ścianę, to-
nie stacja trzecia. Kręcimy się w kółko, owinięci
w unijną flagę, zgodnie z zasadą sprzątniemy
wszystko?

Spotkanie ze znanym aktorem, które promuje jego autobiograficzną książkę.
Tom wspomnień Podwójnie urodzony (Wydawnictwo Literackie 2009) to zbiór ciekawych historii z zawodowego i osobistego życia
Pyrkosza. Aktor opisuje swoich rodziców, opowiada o pracy intendenta w
Centralnej Poradni Ochrony Macierzyństwa i Zdrowia Dziecka. Wspomina
egzaminy wstępne do szkoły aktorskiej oraz lata nauki w jej murach,
zawodowe podróże do Wenecji, Paryża i na Kubę. Autor na kartach tej
książki odsłania kulisy powstawania słynnych seriali z jego udziałem -
"Czterech pancernych...", "Janosika", "Alternatyw 4" a także przypomina
swą współpracę z wybitnym scenografem, reżyserem i scenarzysta Józefem
Szajną oraz z Adamem Hanuszkiewiczem.

Poetyckie pojedynki, w których werdykt wydaje publiczność. Slabiej oklaskiwany odpada, lepszy przechodzi dalej. X Slam Poetycki organizowany przez Piotra Macierzyńskiego.
W konkursie weźmie udział najwyżej 16 uczestników, dlatego chętni powinni jak najszybciej zgłosić swój udział drogą mailową: piotrmacierzynski@poczta.onet.pl
Poeci zostaną rozlosowani i aż do finału będą rywalizować ze sobą w parach. W I rundzie i ćwierćfinale slamerzy mają po 2 minuty na scenie, w półfinale 3, a w finale 5 minut. Główna nagroda wynosi 200 zł ale i półfinaliści otrzymają gratyfikacje pieniężne, będzie też piwo pocieszenia, książki i inne atrakcyjne nagrody.
Organizatorami imprezy są: księgarnia "mała litera" i Krytyka Polityczna.
Na zakończenie imprezy wystąpi zespół Mikrowafle.

Słynny już, nominowany do Nagrody Nike Utwór o matce i ojczyźnie Bożena Keff wydała w krakowskim Ha!arcie. Posłowie napisały Maria Janion i Izabela Filipiak, co dodatkowo zwiększa dawke krytycznego feminizmu. Na szczęście spotkanie z autorką poprowadzi mężczyzna - Piotr Grobliński.

Niejednoznaczny gatunkowo utwór (skrzyżowanie poematu, dramatu, eseju)
dotyczy rozdżwięku między kulturowymi ideałami matki i córki a ich rzeczywistymi realizacjami. Uwikłana w wojenne cierpienia matka budzi w córce zniecierpliwienie i niechęć. Ale matke trzeba kochać. Jak ojczyznę.

Bożena Keff (Bożena Umińska-Keff) - Urodzona w połowie XX wieku. Poetka, pisarka, eseistka, publicystka. Z wykształcenia polonistka i filozofka. Interdyscyplinarną pracę doktorską obroniła w Instytucie Badań Literackich PAN. Wykłada na Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim i innych uczelniach. Wydała Razem Osobno (1986), Sen o znaczeniu snów (1994), Nie jest gotowy (2000), Postać z cieniem (2001), Barykady. Kroniki obsesyjne (2006). Mieszka w Warszawie.

Jerzy Ilg, redaktor naczelny wydawnictwa Znak, spotka się z czytelnikami swojej autobiografii. Mój znak to książka pełna ciekawych anegdot na temat m.in. Miłosza, Barańczaka czy Bronisława Maja. Typowo krakowskie gawędziarstwo.

Co to jest tajemniczy „Turniej garbusów” Miłosza? Jak Szymborska upiła żmudzkiego niedźwiedzia? Którego koszykarza NBA podziwiał Barańczak? Co sądził ksiądz Tischner o damskiej garderobie? Iloma głosami mówi Bronisław Maj? Illg kreśli prywatne, serdeczne portrety takich postaci, jak Josif Brodski, Seamus Heaney, Norman Davies, Leszek Kołakowski czy Ryszard Kapuściński, w sposób, w jaki nie mógłby tego zrobić nikt inny - tych podróży, spotkań, rozmów, nocy pełnych whisky i poezji nie filmowały kamery, nie było przy nich dziennikarzy.

Spotkanie poprowadzi Anna Groblińska.