Przezentacja książki "Polityka natury".

Być może jednym z najbardziej zaskakujących, ale i znaczących momentów w historii politycznego uznania znaczenia środowiska było przemówienie Margaret Thatcher w Royal Society we wrześniu 1988 roku. Ku zaskoczeniu niemalże wszystkich stwierdziła, że globalne kwestie środowiska mają pierwszorzędne znaczenie. Formalnemu uznaniu znaczenia kwestii ekologicznych towarzyszył bezprecedensowy wzrost uczestnictwa w zielonych ruchach i organizacjach. W samym brytyjskim Greenpeace liczba członków wzrosła od 50 do 320 tysięcy. Masowość ruchu wywołała jednak serię poważnych pytań i sporów o najwłaściwszy sposób ochrony środowiska, a także o związek natury ze społeczeństwem.

Czy przyrody należy bronić zawsze i wszędzie? Czy może ekologowie powinni mieć jeszcze inne cele? Czy zwierzęta, lasy, a nawet bakterie – to też podmioty polityczne? Kto powinien reprezentować ich interesy i jakie to są interesy? Klub Krytyki Politycznej w Łodzi i Planete Doc Review zaprasza do debaty o tym, ile jest polityki w ekologii. Inspiracją do rozmowy będzie film Wiek głupoty Franny Armstrong oraz książka Polityka natury Bruno Latoura.

W spotkaniu udział wezmą:

Julia Michalak (Greenpeace),

Monika Dzięgielewska-Geitz (Łódź Integrated Restoration Institute),

Jakub Kronenberg (Katedra Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych Uniwersytetu Łódzkiego),

Michał Sobczyk (Magazyn „Obywatel”).

Prowadzenie: Jakub Bożek.

9 maja, sobota, projekcja filmu (pokaz biletowany i płatny) o godz. 18.00, dyskusja (wstęp wolny): 19.30, kino Charlie, ul. Piotrkowska 203-205

WIEK GŁUPOTY

Reżyseria: Franny ARMSTRONG
Wielka Brytania 2009

Jak będzie wyglądać Ziemia za 50 lat? W jakim miejscu znajdzie się człowiek? Czy spełni się katastroficzna wizja przyszłości: wody z roztopionych lodowców zaleją świat, oszalałe słońce wypali żyzne grunty, zapanuje wielki głód, a gatunki zaczną po kolei wymierać?

Wiek głupoty to ambitnie zrealizowana próba przepowiedzenia naszej nieodległej przyszłości. Po kataklizmie ostatni z ludzi budują schron, w którym jak w biblijnej arce, przechowywane są ostatnie okazy zwierząt, owadów i roślinności. Postać kustosza tego przedziwnego miejsca gra brytyjski aktor Pete Postlethwaite (znany polskiej widowni z Orkiestry i W imię ojca).

Jest rok 2055, mężczyzna przegląda archiwalne materiały z przeszłości i stawia pytanie, dlaczego nie powstrzymaliśmy zmian klimatycznych na Ziemi, kiedy jeszcze było to możliwe. Odpowiedzi szuka w całym stylu życia współczesnego człowieka, szczególnie zaś nastawionego na konsumowanie, człowieka Zachodu.

W filmie znajdziemy wiele pomysłowo i niekiedy dowcipnie zrealizowanych animacji, które pokazują ewolucję gatunku ludzkiego, historię wojen o surowce, proporcje zużycia energii przez mieszkańców USA, Europy i krajów Trzeciego Świata. Przygnębiającą wymowę swego filmu autorzy przełamują kilkoma portretami współczesnych Don Kichotów: Guya Piersa walczącego o budowę wiatraków na terenie jednego ze szkockich hrabstw czy Fernanda Pareau, wieloletniego przewodnika górskiego z Chamonix, który sprzeciwia się rozbudowie tuneli pod Alpami.

Film Franny Armstrong to kino powstałe ze szlachetnych pobudek, zaangażowane w dzieło odbudowy naszej zbiorowej świadomości. Nie unika demagogii, ale wydaje się ona w pełni usprawiedliwiona aktualnością stawianego problemu.



POLITYKA NATURY

Bruno LATOUR

Wydawnictwo Krytyki Politycznej
Premiera: 9 maja 2009

Znana definicja głosi, że „człowiek to zwierzę polityczne”. Czy to połączenie jest faktycznie tak oczywiste, jak nam się wydaje? Francuski socjolog Bruno Latour sięga po argumenty z dziedziny filozofii, socjologii wiedzy i antropologii porównawczej, z rozmysłem buduje paradoksy i kwestionuje nasze schematy myślowe. W efekcie roztacza przed czytelnikami wizję „nowej Konstytucji” – nowego, zrewolucjonizowanego kolektywu politycznego, w którym rozróżnienie na ludzi i nie-ludzi będzie mniej ważne niż zachowanie ciągłości debaty politycznej i powszechna odpowiedzialność za nasz wspólny świat.

Polityka natury to pierwsza książka Brunona Latoura publikowana w języku polskim.

Wbrew pozorom „Polityka natury” nie jest książką dyskutującą problemy ekologii. Gdyby analizy francuskiego badacza odnosiły się jedynie do peryferyjnego obszaru ruchów ekologicznych i postulatów politycznych, znaczenie „Polityki natury” byłoby raczej marginalne. Tymczasem rozważając propozycję Bruno Latoura przystępujemy do namysłu nad fundamentami współczesnego społeczeństwa globalnego.
Jest rozdźwięk między rzeczywistą praktyką polityczną ruchów ekologicznych, a ich teoriami czy też własnym obrazem tego, co sami dokonują. Latour zauważa po prostu, że ekologowie co innego robią, co innego głoszą. Dlaczego tak się dzieje wyjaśnia książka „Polityka natury”, w której znajdziemy wyraźną troskę nie tylko o przyszłość ruchów ekologicznych, ale przede wszystkim o to, abyśmy mogli, realizując marzenie Leibniza, żyć w świecie najlepszym z możliwych.
dr Ewa Bińczyk

Twierdzenia o naturze „nietkniętej ludzką ręką” są zwykłym blefem. Ta święta Natura wymaga naszej nieustannej opieki, naszych bardzo drogich instrumentów, tysięcy uczonych, wielkich instytucji i całej masy pieniędzy. To jest paradoks: mieliśmy naturę, mieliśmy kulturę, ale nigdy nie pamiętaliśmy o tym, że natura potrzebuje kultury… Dlatego musimy jak najszybciej wyprodukować narrację alternatywną - taką, która nie traktowałaby natury jako odmiennej od ludzkiego świata.
Bruno Latour

Spotkanie z Keithem Botsfordem.

Keith Botsford -- pisarz, kompozytor (z zamiłowania), wydawca,
nauczyciel akademicki, jedna z bardziej kolorowych postaci świata
współczesnego Zachodu. Urodzony w roku 1928 w Belgii, spędził większość
życia w Stanach Zjednoczonych. Mieszka także na Kostaryce. Autor
kilkunastu powieści, tysięcy artykułów, esejów. Jest tłumaczem, dla
którego tłumaczenie to nauka stylu poprzez odkrywanie języka i czyjegoś
rytmu. Przetłumaczył około 80 książek z różnych języków. Pod pseudonimem
I. I. Magdalen wydał kryminały i powieści szpiegowskie. Skomponował dwa
cykle pieśni i kilkanaście utworów kameralnych. Pracował też dla filmu,
w teatrze, telewizji i w radiu, zajmował się dziennikarstwem. Bliski
przyjaciel pisarza amerykańskiego Saula Bellowa (1915-2005), laureata
Nagrody Nobla za rok 1976. Wraz z Bellowem założył kilka opiniotwórczych
magazynów, wśród nich jedno najważniejszych pism literackich Stanów
Zjednoczonych -- "The News from the Republic of Letters", które ukazuje
się do dzisiaj. Studiował muzykologię, filozofię, prawo (choć nigdy nie
stało się ono dla niego zawodem), japonistykę i literaturę francuską.
Był i pozostał fanatykiem sportu. Przez długie lata był dziennikarzem
sportowym. Trzykrotnie żonaty, ma dziewięcioro dzieci. Od dzieciństwa
hołduje przekonaniu, że dobre jedzenie i wino -- i dobre towarzystwo -
są esencją cywilizowanego życia. Ze strony matki jest w prostej linii
potomkiem autora "Księcia" -- Niccolo Machiavellego (1469-1527). Wielki
przyjaciel Polski i miłośnik literatury polskiej. Znał m. in.
Konstantego Jeleńskiego , Józefa Czapskiego , Jerzego Sito, Jana Kotta,
Jarosława Iwaszkiewicza, Jerzego Grotowskiego, Czesława Miłosza. Jak
stwierdził w jednym z wywiadów nauczył się czytać Norwida, z
przyjemnością czyta Stefana Chwina.

zaupa

Spotkanie z Natalią Gorbaniewską.

Natalia Gorbaniewska (ur. 1936) - rosyjska poetka, dziennikarka, tłumaczka literatury polskiej. Bojowniczka o wolność i prawa człowieka. Wielka przyjaciółka Polski i Polaków. Aktywnie uczestniczyła w radzieckim samizdacie, m.in. jako twórczyni i pierwszy redaktor legendarnej "Kroniki Wydarzeń Bieżących". W samizdacie też publikowała swoje wiersze od 1959 roku. Była jedną z ośmiorga uczestników demonstracji na Placu Czerwonym 25 sierpnia 1968 roku przeciw wkroczeniu wojsk Układu Warszawskiego do Czechosłowacji, co przypłaciła więzieniem psychiatrycznym. Po latach wspominała, że najbardziej dotknął ja fakt, że razem z Rosjanami na teren Czechosłowacji wkroczyli Polacy, "żołnierze kraju, który walczył przez wieki o wolność i niepodległość przeciwko wielkomocarstwowym najeźdźcom" - jak napisała w książce „Dwunasta w południe".

Wyemigrowała z ZSRR w 1975 roku. W 1976 roku osiadła w Paryżu, gdzie mieszka do dziś. Współpracowała z redakcjami rosyjskich pism emigracyjnych "Kontinient" i "Russkaja Mysl", w których między innymi od 1981 roku do końca lat osiemdziesiątych relacjonowała wydarzenia w Polsce. Jest członkiem redakcji wydawanego w Polsce rosyjskojęzycznego miesięcznika "Nowaja Polsza". Za wybitne osiągnięcia w dziedzinie translatoryki i przyswajania kulturze światowej literatury polskiej została wyróżniona nagrodą „Kultury” w 1990 r. i polskiego PEN Clubu w 1992 r. Tłumaczyła na rosyjski m.in. dzieła Władysława Tatarkiewicza, utwory Marka Hłaski, Tadeusza Konwickiego, Gustawa Herlinga-Grudzińskiego, Sławomira Mrożka, poezje Cypriana Kamila Norwida, Juliana Tuwima, Czesława Miłosza, Krzysztofa Baczyńskiego i innych. Tłumaczyła także teksty polskich publicystów m.in. Jacka Kuronia, Adam Michnika, Jerzego Giedroycia (Gorbaniewska jest też laureatka nagrody jego imienia). W kwietniu 2005 r. Natalia Gorbaniewska uzyskała obywatelstwo polskie, a w październiku 2008 otrzymała tytuł doktora honoris causa lubelskiego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej „w uznaniu dla jej nacechowanej walką o prawa człowieka, głęboko humanistycznej i wrażliwej moralnie postawy życiowej, bezkompromisowej służby prawdzie, wyróżniającej się głębokim humanizmem twórczości literackiej”. Jest przewodniczącą jury przyznawanej we Wrocławiu nagrody literackiej Europy Środkowej „Angelus".

Poezja Gorbaniewskiej uznawana jest za oryginalne zjawisko w kulturze rosyjskiej. W opinii krytyków jej twórczość to liryka par excellence, poezja wyostrzonego „słuchu moralnego” i wrażliwości aksjologicznej. Polskie przekłady wierszy Gorbaniewskiej ukazywały się w tzw. drugim obiegu w końcu lat 70., od 1981 r. drukowała je także paryska „Kultura". Tłumaczyli ją m.in. Stanisław Barańczak, Andrzej Drawicz, Józef Łobodowski, Adam Pomorski, Jerzy Pomianowski. Jednym z jej pierwszych tłumaczy był także łodzianin – Michał B. Jagiełlo, którego przekłady (pod pseudonimem Michał Liniewski) ukazały się na łamach wychodzącego w Łodzi podziemnego kwartalnika literackiego „Puls” jesienią 78 roku.

Polski podróżnik Cyprian Kosiński przedstawia Czarny Ląd widziany od środka, oglądany oczami kogoś, kto przez prawie 30 lat żył i pracował wśród Afrykańczyków, gościł w ich domach, a nawet został dopuszczony do rytualnych tajemnic... Podczas spotkania z autorem wystąpi zespół City Bum Bum.
Autor przyjaźnił się m.in. z królem plemienia Bakuba, ktory zgodził się na nakręcenie przez Kosińskiego filmu Podróż do Mushenge, stolicy królestwa Bakuba. Film również będzie mozna zobaczyć na spotkaniu.
Cyprian Kosiński (ur. w 1938 roku w Łodzi), inżynier chemik, zawodowy siatkarz. Ukończył Politechnikę Łódzką, pracował we Francji, następnie wyjechał w 1968 do Zairu, gdzie przez wiele lat pracował, rozwijając jednocześnie kontakty kulturalne.

Kino Cytryna zaprasza najmłodszych mieszkańców Łodzi wraz z rodzicami na dzień z afrykańskimi bajkami. Spotkanie poprowadzi Michał Malinowski założyciel Muzeum Opowiadaczy Historii.
Bajkom towarzyszyć będą warsztaty plastyczne.
Wstęp wolny

Ciekawa prywatna inicjatywa w Zgierzu. Kamil Wojciechowski, młody poeta z Grupy Poetyckiej "Nietakt", zaczął wydawać w Internecie coś, co jest skrzyżowaniem almanachu poetyckiego i pisma literackiego.
"Strzał w dziesiątkę"
W pierwszym etomiku przeczytasz sześćdziesiąt wierszy dziesięciorga młodych (roczniki osiemdziesiąte) autorów. Publikacja zatytułowana Strzał w dziesiątkę wzbogacona jest o fotografie i notki o autorach.

W cyklu Poezja w kamienicy u dominikanów gościć będzie Joanna Czajkowska, poetka z Konstantynowa, autorka 9 tomików, wydanych przez Bernarda Cichosza. W programie zatytułowanym: „Nostalgia w kolorze bzu” obok poetki wystąpi Julia Ścigała (śpiew), na gitarze zagra Maciej Kuliberda.

Joanna Czajkowska urodziła się 28 marca 1970 r. Jest mężatką, matką czwórki dzieci. Pracuje jako lekarz psychiatra. Należy do Unii Polskich Pisarzy Lekarzy oraz do Konstantynowskiego Klubu Literackiego Constans, którego jest współzałożycielem. Dotychczas wydała osiem tomików wierszy: Najpierwsze słowo, Popołudnia, Mur z porcelany, Kobieta trzydziestoletnia, Lady M, I Cing, Mój rok, Kolejny marzec – wieczna świeżość życia.

Kolejna książka w serii poetyckiej Wydawnictwa Kwadratura ukaże się pod koniec kwietnia.
Opatrunek z piasku Doroty Bachmann to jej debiut poetycki.
Książka zawiera reprodukcje grafik Dariusza Kacy.

Przytomność

Przyj, przyj. Cisną brzuch.
Niedowidzę, należy mi się znieczulenie –
dostaję sen.

Potem kładą na piersi lęki,
ciekawość z okrągłymi oczami, wystraszoną złość –
od razu ostre ząbkowanie.

Twoje, bierz! Nie umywam rąk
z arabskich pachnideł.

Nie mogę niczego dotykać,
mam najdłuższe w świecie paznokcie.


Rozszczepienie

Góra wrzuca kamienie w ziemię.
Póki mają ostre krawędzie, pamiętają
pękanie i urwisko. W glinę

wdeptują je ci, którzy zbierają żniwa
w lesie i polują na uprawnych polach.
Tutaj od pokoleń

zabija się zające – Ojciec
widzi moją wargę.



On

W schowanku z dzikiego wina
skrzynka dziadków z Panem –
nasza, my dbamy. Ciężka ręka
babki na ramieniu, klękaj.

On jest naprawdę? A do kogo
cały czas mówisz w głowie?

Kamienie, drzewa i koty ucichły
dawno, szum tylko z różnych ust.
Mówię w głowie.

II edycja literackiej zabawy w odnajdywanie wiersza w przestrzeni miasta.

Przebieg akcji: w siedzibach 11 instytucji biorących udział w projekcie(galerie, muzea, teatry, kina, szkoły wyższe) zostanie na dwa tygodnie umieszczony jeden wers niepublikowanego, a więc nieznanego uczestnikom akcji wiersza. Uczestnik akcji zostanie wyposażony w planszę z zaszyfrowanymi instrucjami, a także z nazwami ulic, na których znajdują się instytucje biorące udział w projekcie. Zadaniem będzie odnalezienie linijek utworu poetyckiego, ułożenie z nich całego wiersza i przesłanie go do organizatorów.
Dla bawiących się w grę nie będzie na początku jasne, gdzie ukryte są fragmenty wiersza. Dlatego będą musieli nie tylko odszukać właściwe miejsce (być może dowiedzą się dopiero o jego istnieniu), ale też znaleźć ukryty w budynku napis. W muzeum może się on znajdować w kącie którejś z sal, co zmusi uczestników do zwiedzenia całej ekspozycji. W teatrze kartka z wierszem może leżeć np. na fotelach – wtedy jej odnalezienie będzie się wiązało z obejrzeniem przedstawienia.

Adresaci projektu: zabawa przeznaczona jest głównie dla młodzieży szkół średnich i studentów, ale wziąć w niej udział może każdy. Szczególnie ciekawa może być dla ludzi spoza naszego miasta, którzy w ten sposób mogą zwiedzać Łódź.

Nagrody: wśród uczestników zabawy zostaną rozlosowane nagrody – 50 nagród ufundowanych przez instytucje biorące udział w projekcie (każda instytucja funduje 5 nagród związanych ze swoją działalnością, np. karnet, grafika, zestaw wydawnictw itp.). Ponadto główny partner akcji ufunduje 3 nagrody główne (np. aparaty fotograficzne, rower) dla uczestników, którzy najszybciej dostarczą prawidłowo wypełniony kupon konkursowy.

Partnerem głównym i fundatorem najważniejszych nagród jest Uniwersytet Łódzki.


WSKAZÓWKI

1. Limanowskiego - Dom kultury z kapelusza - tym razem nie słuchaj fortepianu, tylko patrz

2. Wólczańska - Od lat trzech do stu - wejdź na pierwsze piętro

3. Piotrkowska - Biała magia fabryki - w sali Geyera

4. Łąkowa - Finis coronat... - zabytkowe urządzenie w nowoczesnym wnętrzu

5. Targowa - Oscar przy torach - nowa siedziba mistrzów animacji

6. Wólczańska - Perła secesji - pomieszczenie nad ulicą

7. Tymienieckiego - Lodz znaczy Łódź, Art znaczy sztuka - słup w sercu Fotofestiwalu

8. Targowa - Legenda X muzy - kawałek starego gmachu w nowym gmachu

9.Zachodnia - Żółte, kwaśne, zdrowe - spójrz w lustro po wejściu

10. Franciszkańska - Pałac kultury i nauczania - zdjęcie tego budynku znajdziesz na naszej karcie

11. Ogrodowa - Inicjały do kwadratu - do góry głowa!

Harmonogram:

25 kwietnia – dostępna dla uczestników staje się plansza do gry („Kalejdoskop”, druki rozdawane w ŁDK).
30 kwietnia – w serwisie Reymont pojawią się kolejne wskazówki dotyczące akcji.
Do 12 maja można przynosić do ŁDK i wrzucać do specjalnej urny kupony konkursowe, można je też przesłać pocztą (decyduje data dotarcia przesyłki).
15 maja – wielki finał akcji w Łódzkim Domu Kultury podczas V Festiwalu Poetyckiego „Złoty Środek” Łódź-Kutno 2009.

Więcej informacji:
Ośrodek Literacko-Wydawniczy ŁDK, ul. Traugutta 18, pokój 417, Tel. 633-98-00 w. 241
literacki@ldk.lodz.pl