Spotkanie ze Sławomirem Górzyńskim, absolwentem łódzkiej Akademii Muzycznej, autorem powieści Kompozytor.

O książce

Gregor Zwaitze, niespełniony kompozytor i pechowiec, stoi na życiowym zakręcie: nie dostał wymarzonej profesury, kochanka odeszła z innym, nie ma z czego spłacać długów. Mimo że jest kompletnie załamany, postanawia nie rezygnować z dawno zaplanowanego wyjazdu w góry.
Tam, na zakurzonym strychu alpejskiej willi, znajduje skrzynie wypełnione partyturami – dzieło genialnego twórcy Wilhelma Corrado Fuchsa, samotnika maltretowanego przez ojca i oszpeconego z powodu straszliwej choroby. Obu kompozytorów dzieli przepaść czasu.

Co ich połączy?

O autorze

Sławomir Górzyński, rocznik 1962, skrzypek i altowiolista, od 18 lat mieszkający w Finlandii, wciąż egzotycznej dla wielu Polaków.
Oprócz Kompozytora napisał kilkanaście opowiadań i cztery powieści; jedna z nich, zatytułowana Babol, wygrała konkurs organizowany przez Świat Książki o Złote Pióro 2005.


Autor o sobie

Kim jestem z zawodu?

Chociaż gram w orkiestrze na altówce, to tak naprawdę jestem skrzypkiem. Skończyłem Łódzką Akademię Muzyczną na skrzypcach i dopiero po kilku latach, sam, nauczyłem się grać na altówce. Najpierw przez dwa lata pracowałem w znakomitej polskiej orkiestrze Sinfonia Varsovia, a potem, w 1989 roku, zdałem do Kaupunginorkesteri (po rozszyfrowaniu – Orkiestra Miejska) w Joensuu. W tej samej orkiestrze dostała też pracę moja żona, która jest skrzypaczką. W Joensuu mieszkamy do dzisiaj.Spotkanie ze Sławomirem Górzyńskim, absolwentem łódzkiej Akademii Muzycznej, autorem powieści Kompozytor.

Spotkanie z Grażyną Bąkiewicz.

Autorka o sobie:
"Urodziłam się w Łodzi, tu mieszkam i pewnie tak zostanie, bo lubię swoje miasto. Z wykształcenia jestem historykiem, ukończyłam Wydział filozoficzno-historyczny na Uniwersytecie Łódzkim. Miałam prowadzić prace badawcze, ale aż takim pasjonatem historii nie byłam, by zdecydować się na przesiadywanie w zakurzonych archiwach. Myślałam o muzeum, ale czekając na etat zaczęłam pracować w szkole. Nauczanie historii miało być zajęciem jedynie przejściowym, ale praca z młodzieżą wciągnęła mnie tak bardzo, że zmieniłam wcześniejsze plany. Przepracowałam z młodzieżą prawie 30 lat.(...)

Potrzebę pisania realizowałam w sposób najprostszy z możliwych – wymyślałam bajki dla moich małych córek. Szansa zaprezentowania ich większemu gronu pojawiła się we właściwej chwili, jakby na zamówienie. Były lata osiemdziesiąte, gdy natknęłam się w łódzkiej prasie na ogłoszenie o ogólnopolskim konkursie na bajkę dla dzieci. Zdobyłam się na odwagę, by spisać te, które już wymyśliłam, zapakować do koperty i wysłać. Zrobiłam to głównie z ciekawości, by sprawdzić, czy ktoś zauważy, jakie są piękne. I co? Oczywiście, wygrałam ten konkurs. I od tego momentu wszystko się zaczęło.

Przez kilka kolejnych lat bajki ukazywały się w czasopiśmie dla dzieci, a ja nabierałam odwagi, by napisać coś większego, prawdziwą powieść. Pierwszą była „O melba”, która od razu stała się Książką Roku. Otrzymałam za nią I nagrodę IBbY; nagrodę, którą otrzymują wybitni twórcy książek dla dzieci i młodzieży. Dla mnie, debiutującej na tym polu, był to prawdziwy zaszczyt. Uroczystość wręczenia nagród odbyła się 3 grudnia 2002 roku w warszawskim Klubie Księgarza na Rynku Starego Miasta. Podczas tego wieczoru nagrody za całokształt twórczości odbierali też - pan Edmund Niziurski, autor książek, na których się wychowałam i Józef Wilkoń, malarz i grafik, którego ilustracje fascynowały mnie nie mniej niż czytana treść. To było ogromne przeżycie, stać u boku ludzi, którzy byli dla mnie legendą i odbierać nagrodę z rąk ministra kultury.

Od tej pory moje życie na stałe zostało związane z pisaniem. To praca, polegająca głównie na notowaniu tego, co dzieje się wokół. Lubię obserwować i słuchać ludzi. W zasadzie niewiele muszę zmyślać. Napisałam już kilka powieści i wiele opowiadań. Piszę zarówno dla dzieci, jak i dla młodzieży i, oczywiście, dla dorosłych. Gdy ktoś mnie pyta, dla kogo pisze się najlepiej, nie umiem odpowiedzieć. Każdą książkę pisze się inaczej.



Pisanie to tylko pozornie obcowanie sam na sam z kartą papieru, czy ekranem laptopa. W rzeczywistości daje nieograniczone możliwości kontaktowania się z ludźmi, których w inny sposób nigdy bym nie poznała. Spotkania z Czytelnikami z całej Polski, to nie tylko przyjemność, ale i ogromna dawka energii, która pozwala mi tworzyć kolejne niesamowite fabuły.(...)"

Spotkanie z Marcinem Bruczkowskim.

Marcin Bruczkowski (ur. 5 marca 1965 w Warszawie) - polski pisarz, informatyk i perkusista.

Jest absolwentem IX L.O im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie. W latach 1983-86 studiował anglistykę na UW, następnie wyjechał do Japonii, by tam podjąć studia kulturoznawcze. W Japonii spędził dziesięć lat, po czym przeniósł się do Singapuru. W 2001 powrócił do Warszawy z żoną Kit Fui i synem Alexandrem. Do niedawna grał na perkusji w zespole Hebi. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Dotychczas opublikował cztery powieści, w których zawarł swoje doświadczenia i przygody z zagranicznych podróży. Najnowsza, ukończona w sierpniu 2008, wydana 14 listopada, nosi tytuł Radio Yokohama.

Bibliografia

Bezsenność w Tokio (2004)
Singapur, czwarta rano (2005)
Zagubieni w Tokio (2007)
Radio Yokohama (współautorka Monika Borek, 2008)

Klub Krytyki Politycznej w Łodzi zaprasza na spotkanie poświęcone twórczości Mariana Pankowskiego.

**My mieszkańcy europejskiej Krainy Nigdzie, jesteśmy zazdrośni o Wasze pierwszeństwo w dziejach cierpienia narodów…
fragment książki

To jeden z najlepszych i najciekawszych, a zarazem najmniej znanych w kraju pisarzy polskich.
„Rzeczpospolita" z 15 czerwca 2008

On czasem sprawia wrażenie najmłodszego pisarza w Polsce. Niesłychana jest jego wewnętrzna swoboda myślenia. Miał straszny życiorys, był więźniem kilku obozów. Pamięta o tym, a zarazem jest wolny od podpowiadanych przez kulturę sposobów myślenia o traumie.
„Gazeta Wyborcza" z 16 czerwca 2008

Najnowsza powieść Mariana Pankowskiego jest parabolą polsko-żydowskiego losu. Tytułowa ostatnia Żydówka z miasta N. zostaje zaproszona już po wojnie przez swoich rodaków z odległej „amerykańskiej krainy" na spektakl, którym mają być jej własne tragiczne losy. Opowiadając swoją historię, wraca do zapomnianej przeszłości i po raz kolejny zostaje przez nią uwięziona. Pankowski przywołuje cały wachlarz ludowych stereotypów antyżydowskich w postaci owadów, węży i bezwstydnych kotów, które nigdzie długo miejsca nie zagrzeją ze względu na rewolucyjne popędy. Na tym tle rozgrywa się odwieczna rywalizacja w cierpiętnictwie pomiędzy Polakami i Żydami, dziś dostrzeganym jedynie w szumnych debatach na temat pamięci i w patetycznych rocznicach, w czasie których ofiary są już tylko aktorami.

Marian Pankowski (1919) —  w 1938 r. zaczął studia polonistyczne na UJ, uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939, w latach 1942 — 1945 był więźniem obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu, Gross-Rosen i Bergen-Belsen. Od 1945 roku mieszka w Brukseli. Poeta, prozaik, dramaturg, historyk literatury, tłumacz. Wydał m.in. Smagłą swobodę (1955), Matuga idzie (1959), Kozaka i inne opowieści (1965), Rudolfa (1980, 1984, 2005, 2007), Pątników z Macierzyzny (1987, 2007), Putto (1994), Z Auszwicu do Belsen (2000), W stronę miłości (2001), Bal wdów i wdowców (2006). Był dwukrotnie nominowany do Nagrody Literackiej Nike (2001, 2002). Laureat Nagrody Literackiej Gdynia w 2008 roku. Jego książki były tłumaczone na 30 języków obcych. Jest jednym z najlepszych, a zarazem najmniej znanych w Polsce pisarzy mieszkających i tworzących poza granicami kraju.

Nakładem konstantynowskiego Wydawnictwa Bernard Cichosz ukazały się dwa nowe tomiki poezji: Wierna pamięć Iwony Cierpickiej-Almby (na zdjęciu) oraz Rozwiązanie Joanny Czajkowskiej.

IWONA CIERPICKA-ALMBY
Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1972 roku mieszka w Szwecji. Wierna pamięć to debiut debiut poetki amatorki, ktora w wierszach w prosty sposób próbuje zapisać swoje doświadczenia.

Dni

Było tyle złych i dobrych
dni smutku i słońca gry barw.
Rozsypały się po drodze.
To była już nie ta droga.
Czy dlatego właśnie żal?


JOANNA CZAJKOWSKA
jest autorką bardziej doświadczoną i bardziej świadomą literacko. Rozwiązanie to już dziwiąty tomik konstantynowskiej autorki. Urodzona w 1970 roku poetka pracuje na co dzin jako lekarz psychiatra.

niebo

niebo -
zawsze pragnęłam skały i opoki
a ty mi dajesz lekkość
powietrza, obłoki
wiatr, który mgłę rozwiewa
na drodze tułacza
nade mną moc i wielkość
ale nie przytłacza

Spotkanie z poetą Maciejem Robertem.

Maciej Robert (1977) – poeta, dziennikarz, krytyk literacki i filmowy. Wydał książki poetyckie „Pora deszczu” (2003) i „Puste pola” (2008). Laureat wielu ogólnopolskich konkursów literackich. Publikował m.in. w „Opcjach”, „Frazie”, „Tyglu Kultury”, „Ha!arcie”, „Toposie”. Jego wiersze były tłumaczone na języki obce. Stypendysta Ministra Kultury. Mieszka w Łodzi.

Spotkanie z Markiem Nowakowskim

Marek Nowakowski (ur. 2 marca 1935 w Warszawie) – jeden z najpłodniejszych polskich pisarzy, publicysta, aktor i scenarzysta.
Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Należy do tzw. pokolenia "Współczesności" – debiutował w 1957 roku ogłoszonym na łamach "Nowej Kultury" opowiadaniem "Kwadratowy". W swojej twórczości zajmował się oficjalnie przemilczanymi obszarami życia, ludźmi z tzw. marginesu społecznego i z peryferii wielkomiejskich. Bohaterowie wielu jego utworów to ludzie skłóceni z prawem, złodzieje i przestępcy. Wydał m.in. zbiory opowiadań: "Ten stary złodziej" (1958), "Benek Kwiaciarz" (1961), "Silna goraczka" (1963), "Zapis" (1965), "Mizerykordia" (1971), "Książę Nocy" (1978). Jest też autorem Raportu o stanie wojennym (cz. 1 1982, cz. 2 1983) i trzech zbiorów wspomnień o życiu w dawnej Warszawie "Powidoki" (1995, 1996, 1998). Jest uważnym obserwatorem i krytykiem współczesnej rzeczywistości, przygląda się jej z ironicznym nieraz dystansem, ukazując z tęsknotą miejsca, które dziś już często nie istnieją, konfrontując jednocześnie swoje wspomnienia ze współczesnością. W latach 90. wydał kilka książek w satyryczny sposób ukazujących rzeczywistość społeczną Polski z okresu transformacji ustrojowej: "Homo Polonicus" (1992), "Grecki bożek" (1993). W książce "Nekropolis" (2005) wraca do Warszawy z lat swojej młodości, dając obraz ówczesnego życia literackiego stolicy.
Był współzałożycielem podziemnego pisma literackiego "Zapis" (1977).
Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Mieszka w Warszawie.
23 września 2006 r. został odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Dyskusja na temat stosunków polsko-niemieckich połączona z promocją książek Aurelii Scheffel Historie łódzkie. Wspomnienia oraz Pawła Spodenkiewicza Dziennik wirtemberski. Lato 2007.

Paweł Spodenkiewicz
Ur. 1956; przez wiele lat był reporterem „Super Expressu” i „Dziennika Łódzkiego”. Publikował w „Res Publice”, „Więzi”, „Tyglu Kultury” i „Midraszu”.
Był stypendystą Uniwersytetu Środkowoeuropejskiego w Pradze oraz Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku.
Prowadził warsztaty dziennikarskie w Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi.
Jest autorem kilku książek:
„Zaginiona dzielnica. Łódź żydowska – miejsca i ludzie”,
„Piasek z Atlantydy. Rozmowy z Jerzym Grohmanem”,
„Brukowiec. Warsztat reporterski w praktyce”,
„Dziennik wirtemberski. Lato 2007”.
Obecnie pracuje nad tekstami do książki „Twarze Izraela”, której współtwórcą jest Paweł Herzog, autor portretów bohaterów tej publikacji.
Pracuje w łódzkim oddziale IPN-u.


Aurelia Scheffel, z domu Bradacz; urodzona 23 IV 1928 roku w Łodzi.
W styczniu 1946 roku z rodziną przedostała się do Niemiec.
Łódź odwiedziła po raz pierwszy w 2006 roku; jesienią ubiegłego roku była tu ponownie, przyjechała na promocję polskiego wydania jej książki „Lodż – historia/e. Wspomnienia – epizody z mojego życia”.
Wydawcą niemieckiej wersji tych wspomnień jest Verlag Books on Demand GmbH z Norderstedt (2004 r.)


"Dziennik wirtemberski. Lato 2007" Pawła Spodenkiewicza jest eseistyczno-reportażową książką o Stuttgarcie i okolicznych miastach, napisaną w formie dziennika. Jest to efekt pobytu autora w Niemczech od lipca do września 2007.
Książka napisana jest lekko, miejscami z humorem lub ironią, i można ją uznać za dobre wprowadzenie w świat kultury, historii i życia codziennego Wirtembergii. Rozmowy z mieszkańcami Stuttgartu na temat ich codziennych problemów przeplatają się z rozważaniami politycznymi oraz historycznymi. Sporo uwagi autor poświęca miejscom związanym z działalnością miejscowych autorów - Friedricha Hölderlina, Georga Wilhelma Friedricha Hegla, Christiana Schubarta i Friedricha asentymentalnej. Nieco uwagi poświecił autor stuttgarckiej Polonii.
Przede wszystkim jednak interesują autora dzisiejsi Niemcy - ich poglądy polityczne, stosunek do Polaków i innych imigrantów, lęki i obawy, odnoszące się np. do ograniczenia praw obywatelskich w związku z zagrożeniem terrorystycznym. Autor stawia pośrednio tezę, że sposób ujmowania przez mieszkańców Wirtembergii problemów współczesności oraz patrzenia na przeszłość jest nadal zdeterminowany przez doświadczenia nazizmu. Trauma powstała wskutek tych doświadczeń zrodziła podejrzliwość wobec własnej tradycji narodowej. Tak tłumaczy autor takie np. zjawiska, jak nieodbudowanie po wojnie Hoche Carlschule, szkoły, do której chodził i w której dojrzewał Friedrich Schiller. Budynek został częściowo uszkodzony w czasie wojennych bombardowań; jego resztki zburzono w roku 1955. A była to pamiątka tej rangi, co np. klasztor o. bazylianów w Wilnie. Zdaniem, autora, również polska perspektywa jest silnie naznaczona przez traumatyczne doświadczenia z przeszłości. Zrodziło to szczególną dialektykę kontaktów polsko-niemieckich. Na płaszczyźnie czysto zewnętrznej, deklarowanych poglądów politycznych, perspektywy rozmijają się; przy bliższym poznaniu Polacy i Niemcy znajdują jednak płaszczyznę porozumienia, bo łączy ich przekonanie o tragizmie historii. "Dziennik wirtemberski" można zatem polecić nie tylko turyście wybierającemu się do Wirtembergii, ale tez każdemu, kto próbuje zrozumieć wszystkie aporie polsko-niemieckiego dialogu.

Aurelia Scheffel
w książce pt.”Historia (ie) łódzkie. Wspomnienia („Lodz Greschichte(n) Erinnerungen” (wyd. Books on Demand Gm bH, 2004) opisuje epizody z lat dzieciństwa spędzonych w Łodzi przed wybuchem II wojny światowej oraz z okresu okupacji. Jest to wyjątkowa dokumentacja opisująca realia życia, a także koegzystencji wielokulturowej społeczności łódzkiej opisanej
z perspektywy środowiska niemieckiego. Większość publikacji na temat miejsca oraz roli Niemców jako współtwórców łódzkiej metropolii przemysłowej koncentruje się na środowisku właścicieli fabryk, przedsiębiorstw przemysłowych, na zamożnych rodzinach niemieckich „Lodzermenschów” będących przecież tylko niewielką częścią niemieckiej społeczności liczącej przed wybuchem II wojny światowej prawie 70 tys. mieszkańców. Jeszcze skromniej wyglądała literatura opisująca łódzkie środowisko niemieckie w czasie wojny i w okresie okupacji, jego losy i metamorfozy. Aurelia Scheffel opisując własne wspomnienia daje obraz środowiska niemieckiego proletariatu, (niemieckich robotników) najczęściej pomijanego w literaturze dotyczącej łódzkich Niemców.
Książka Aurelii Scheffel to wyjątkowej wartości dokument nie tylko biograficzny ale przede wszystkim historyczny opisujący część trudnej, a w przypadku Łodzi szczególnie skomplikowanej historii polsko-niemieckiej.

Kawiarnia Literacka Teatru Nowego zaprasza na prezentację najnowszego numeru Zeszytów Literackich, w której wezmą udział Barbara Toruńczyk i Marek Zagańczyk.

Kwartalnik ZESZYTY LITERACKIE powstał w Paryżu w roku 1982, numer 1 ukazał się w styczniu 1983, w Polsce publikowany od roku 1990, siedziba redakcji mieści się w Warszawie od roku 1992. 1 kwietnia 2005 roku Fundacja Zeszytów Literackich przejęła od spółki Agora S.A. wydawanie kwartalnika "Zeszyty Literackie", finansowanego w dalszym ciągu przez spółkę za pośrednictwem Fundacji Agora. Niezależna Fundacja Zeszytów Literackich publikuje też książki. Prezesem Zarządu Fundacji Zeszytów Literackich jest BARBARA TORUŃCZYK, członkiem Zarządu MAREK ZAGAŃCZYK. W skład Rady Fundacji wchodzą WOJCIECH KARPIŃSKI (przewodniczący), IRENA SMOLAR oraz AGNIESZKA HOLLAND. Zespół redakcyjny: STANISŁAW BARAŃCZAK - poeta, eseista, tłumacz, profesor Harvard University (USA); EWA BIEŃKOWSKA - autorka książek o Herlingu-Grudzińskim, Miłoszu, Nietzschem, Wagnerze, Wenecji, filozof kultury europejskiej XIX i XX wieku, wykładowca Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie; JOSIF BRODSKI - zmarły w 1996 poeta rosyjski i amerykański, laureat Nagrody Nobla, 1987; TOMASZ CYZ - eseista, autor szkiców o muzyce; WOJCIECH KARPIŃSKI - pisarz, autor książek o Józefie Czapskim, van Goghu, dorobku kulturalnym polskiej emigracji, pracuje we Francuskiej Akademii Nauk w Paryżu; PETR KRÁL - czeski znawca kina, malarstwa i literatury XX wieku; EWA KURYLUK - malarka, krytyk sztuki i powieściopisarka; ROBERTO SALVADORI - włoski wydawca, autor książek o korzeniach sztuki nowoczesnej i portretów miast ogłaszanych w prasie włoskiej i polskiej; TOMAS VENCLOVA - poeta litewski, autor monografii Aleksandra Wata, profesor Yale University (USA); ADAM ZAGAJEWSKI - poeta, eseista, wykładowca uniwersytetu w Chicago (USA); MAREK ZAGAŃCZYK - autor szkiców z podróży, zastępca redaktora naczelnego, wykładowca warszawskiej Akademii Teatralnej. Redaktorem naczelnym, założycielem pisma i twórcą jego serii książkowej jest BARBARA TORUŃCZYK.

Spotkanie z Andrzejem Grabowskim i promocja jego książki "Na garnuszku życia".

Andrzej Grabowski-Jego rodzinnym miastem jest Alwernia, w której mieszkał wraz z braćmi - Mikołajem i Wiktorem. W 1974 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie, niedługo później zaś rozpoczął pracę aktorską na deskach Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, z którym związany był przez wiele następnych lat. Pierwszy sukces osiągnął dzięki roli w spektaklu "Przepraszam, czy tu biją" (Tarnowski Teatr im. Ludwika Solskiego, reż. Ryszard Smożewski, 1976), za którą otrzymał Nagrodę Młodych Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu (SPATiF-u). Za swe role teatralne otrzymał wiele innych nagród i wyróżnień. Niejednokrotnie występował wspólnie ze swoim bratem Mikołajem Grabowskim. Zasłynął również jako konferansjer i kabareciarz o szczególnym talencie komediowym.
Na dużym ekranie zadebiutował już w czasie studiów w filmie Odejścia, powroty, przez wiele lat jednak obsadzano go jedynie w rolach epizodycznych bądź drugoplanowych. W 1989 zagrał swoją pierwszą większą rolę w filmie Feliksa Falka Kapitał, czyli jak zrobić pieniądze w Polsce, gdzie wcielił się w postać Stefana Sapiei. Kolejną ważną rolą była kreacja Andrzeja Jurewicza, ojca głównej bohaterki serialu Telewizji Polskiej pt. Boża podszewka (1997) w reżyserii Izabelli Cywińskiej. Szczególną popularność Andrzej Grabowski zawdzięcza roli Ferdynanda Kiepskiego w telewizyjnym serialu komediowym Świat według Kiepskich emitowanym na antenie kanału Polsat w latach 1999-2005 oraz od września 2006. Sitcom przez kilka lat bił rekordy popularności i zdobywał nagrody dla najlepszego serialu komediowego, dlatego aktor zaczął być powszechnie utożsamiany z postacią, której rolę odgrywał. W ostatnich latach Andrzej Grabowski wystąpił w 30 spektaklach Teatru Telewizji, między innymi w Co nie jest snem reżyserii Krzysztofa Zalewskiego. Użyczył również swojego głosu w kilku filmach zagranicznych kierowanych do dzieci, na przykład w filmach rysunkowych Mój brat niedźwiedź i Kurczak Mały. W 2007 aktor zagrał jednego z szefów gangu pruszkowskiego w serialu pt. Odwróceni emitowanym w telewizji TVN.W kwietniu 2008 r. Andrzej Grabowski wystąpił[gościnnie na płycie XXX-lecie, Akustycznie punk-rockowego zespołu KSU, zaśpiewał piosenkę pt.: "Po drugiej stronie drzwi".

Spotkanie z austriacką pisarką Eriką Fischer, autorką ksiązki "Aimee i Jaguar", połączone z promocją jej najnowszej powieści Droga do nieba.
Erica Fischer urodziła się w 1943 roku w Anglii, dokąd z Wiednia emigrowali jej rodzice. W 1948 roku rodzina Eriki Fischer powróciła do Austrii. Od 1988 roku pisarka mieszka w Niemczech (obecnie w Berlinie), gdzie pracuje jako niezależna dziennikarka, autorka i tłumaczka. Polskim czytelnikom znana jest jako autorka dwóch książek: „Aimée i Jaguar. Historia pewnej miłości, Berlin 1943” (Czarne 2008) i „Droga do nieba” (Czarne 2009).

Spotkanie z Jolantą Sowińską - Gogacz, które w kilkanaście lat po debiutanckiej książce powraca z nowymi wierszami.
Oto jeden z nich:

***
mała zielona mucha
bardzo ładna zresztą
spadła mi z klonu na twarz
i ułożyła me ręce wzdłuż tułowia
idź powoli
nie chcę cię zawieźć
tam gdzie byś nie chciała
powiedziała bez trwogi

rozgościła się na policzku
jak łza pod piramidą
fermata tęczówki
własnościowy adres na cudzym poddaszu

byłam interstreety z kuszetką a jakże
muzą bez skrzydeł
nie wzniosłą obutą

odpoczęła minutę
przed długą drogą krótkiego życia
i zwiała odlegle
w zieloną koronę

gość w dom Bóg w dom
a ludzie machają łapami

Maria Marjańska-Czernik - tłumaczka i autorka książek dla dzieci przeczyta dzieciom historię o dziadku Tadku i jego prawnuku autorstwa Ivony Brezinovej, a także swoją książeczkę pt. "Wypożyczalnia babć". Spotkanie adresowane do dzieci w wieku 5-8 lat.

Cafe Foto Club Studio 102 zaprasza na spotkanie z Elżbietą Lipińską, poetką z Wrocławia, autorką dwóch książek poetyckich Pożegnanie z czerwienią i Maj to łagodny miesiąc.

Autorka o sobie:

Nazywam się Elżbieta Lipińska. Urodziłam się w Warszawie, do której sentyment do dziś mi pozostał, ale moim ukochanym miejscem na ziemi jest Wrocław. Było to w pierwszym dniu jesieni i dlatego jestem dziewczyną jesienną. Imię otrzymałam po swojej Prababci, zwanej Haźbietką i bardzo je lubię.

Jedną z najważniejszych rzeczy na świecie, bez których nie mogłabym żyć, jest dla mnie muzyka. Gdybym się jeszcze raz urodziła, chciałabym być muzykiem, grającym w orkiestrze. Tak, w orkiestrze, bo nigdy nie lubiłam solowych występów. Drugą dopiero, choć także bardzo ważną, jest słowo. Od kilku lat umieszczam swoje teksty na forum grupy pl.hum.poezja jako elka-one, a także na Nieszufladzie oraz na portalu literackie.pl.