Marcin Świetlicki, kultowy poeta, wokalista zespołu Świetliki, od niedawna pisarz kryminałów, od czasu do czasu aktor, wydał nową książkę, którą będzie promował na spotkaniu w Łodzi.

Tom "Nieoczywiste" to 77 wierszy (w tym 15 dotąd niepublikowanych) wybranych przez Wojciecha Bonowicza, poetę, redaktora czasopisma "Znak".

"Wiersze religijne według Wojciecha Bonowicza" to książka brzmiąca mocno i czysto. Precyzyjnie skonstruowana, mądra, żarliwa, odważna. Pokazuje jak dalece poezję Świetlickiego przenika aura, której źródłem jest religijne doświadczenie. Uzmysławia jak wiele w tej liryce śladów religijnej wrażliwości. I jak głęboko czyta je wybitny poeta.
Piotr Próchniak

Spotkanie z udziałem Marcina Świetlickiego i Wojciecha Bonowicza poprowadzi Irek Grin.

"Bieguni" to najnowsza, bardzo oczekiwana powieść, której pisarka poświęciła ostatnie trzy lata pracy. To książka odważna, w której Olga Tokarczuk opowiada o sobie i o swoim widzeniu świata.

Zapowiada się największe wydarzenie literackie 2007 roku.

Rzadko zdarza się obcować z dziełem tej miary, jak "Bieguni" Olgi Tokarczuk. Tak złożonym i przejmującym. Opowiedzenie jego treści w kilku zdaniach byłoby nadużyciem i sprzeniewierzeniem niezwykłego pomysłu tej powieści. Dlatego – nie uchylając się od swojej roli – zachęcamy do osobistej lektury, gotowej na emocje i myśli, jakie towarzyszą największej literaturze.

Ta książka stara się być lojalna wobec kakofonii i dysonansu naszego doświadczenia świata, wobec niemożliwości jego ujednolicenia, wobec jego chaosu, rozpadania się i ponownego tworzenia nowych konfiguracji.
Jestem w niej wierna peryferiom, obszarom niedopowiedzianym, zamazanym. Powtarzam w niej własne błędy i wydaje mi się to absolutnie konieczne.
Olga Tokarczuk

Bardzo mądre dzieło dojrzałej pisarki.
Jerzy Jarzębski

W nowej powieści Olgi Tokarczuk znajdziecie świat, który zachwyca i przeraża swoją bujnością.
Andrzej Franaszek, "Gazeta Wyborcza"

"Bieguni" Tokarczuk mają świetne fragmenty, które świadczą o wielkiej wrażliwości i talencie autorki.
Magdalena Miecznicka, "Dziennik"

Jak zatem określić „Biegunów”, którzy uwodzą nieustannym ruchem narracyjno-fabularnym, bogactwem spostrzeżeń i aluzji oraz wielością historii? Nie jest to klasyczna powieść, nie jest to też czysta eseistyka lub fabularyzowany traktat socjologiczny. Nie jest to również dziennik podróży, ani żadna inna forma uporządkowanych zapisków. „Bieguni” są wszystkim naraz. To wymagające opus magnum Olgi Tokarczuk.
Maciej Robert, "Życie Warszawy"


Olga Tokarczuk (ur. 1962) - wybitna prozaiczka i eseistka, uhonorowana wieloma nagrodami, m.in. Nagrodą Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, Nagrodą Fundacji im. Kościelskich oraz trzema nominacjami do nagrody literackiej Nike. Trzykrotna laureatka nagrody czytelników Nike. Jej powieść "Dom dzienny, dom nocny" znalazła się na tzw. krótkiej liście nominowanych do Międzynarodowej Dublińskiej Nagrody Literackiej IMPAC.


Spotkanie z Olgą Tokarczuk odbywa się w ramach cyklu "Alfabet literatury".
Prowadzenie - Andrzej Rostocki.
Portal Reymont.pl jest patronem medialnym spotkania.

Co działo się 11 września 2001 roku między 8:30 a 10:29 w restauracji na sto siódmym piętrze północnej wieży World Trade Center? Jest tylko jeden sposób, żeby się tego dowiedzieć: wymyślić wszystko od początku do końca.
Frédéric Beigbeder

Książki takie jak ta zwykło się określać mianem kontrowersyjnych. Jednak w tym przypadku to słowo wydaje się niewystarczające. Trzeba bowiem nie lada odwagi, by zaproponować czytelnikom powieść, której akcja rozgrywa się w restauracji Windows on the World na szczycie World Trade Center podczas zamachu terrorystycznego 11 września 2001 roku. Sugestywny opis przeżyć ludzi, którzy znaleźli się w niewyobrażalnej sytuacji, sprawia wstrząsające wrażenie. Czytelnik ma świadomość nieuniknionego, pomimo to jednak cały czas towarzyszy mu irracjonalna i złudna nadzieja, że bohaterowie ujdą z życiem.

Windows on the World to także osobiste wyznanie autora, próba rozrachunku z tą tragedią i jej przypuszczalnymi następstwami dla świata.


Frédéric Beigbeder urodził się 21 IX 1965 r. w Neuilly-sur-Seine w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Jego matka, Christine de Chasteigner, tłumaczy romanse, natomiast ojciec, Jean-Michel Beigbeder, pracuje w firmie zajmującej się doradztwem personalnym.
Po ukończeniu studiów w renomowanej Wyższej Szkole Nauk Politycznych młody Frédéric interesował się wieloma dziedzinami – pisał książki, prowadził kroniki literackie i towarzyskie, przede wszystkim jednak poświęcił się reklamie.
Po dziesięciu latach jednak się z nią rozstał (opowiada o tym sławna powieść 29,99) i oddał się głównie literaturze: tworzy programy radiowe i telewizyjne, pisze recenzje (m.in. do „Le Figaro Littérraire”, „Voici”, „Lire”), jest dyrektorem literackim jednego z największych francuskich wydawnictw, Flammarion.
Rozwiedziony, ma córkę Chloé.

W 1994 r. stworzył Prix de Flore od nazwy sławnej paryskiej kawiarni na Saint-Germain–des-Prés. Co roku młody francuski autor, którego talent jury uzna za obiecujący, otrzymuje nagrodę w postaci 6000 euro i codziennie (przez rok) kieliszka Pouilly-fuissé we wspomnianej kawiarni. Wśród laureatów Prix de Flore znaleźli się m.in. Vincent Ravalec, Jacques A. Bertrand, Michel Houellebecq, Virginie Despentes, Nicolas Rey, Christophe Donner, Grégoire Bouiller.
Frédéric Beigbeder napisał do tej pory zbiór opowiadań Nouvelles sous ecstasy (1999), cztery powieści: Vacances dans le coma (1994), L’amour dure trois ans (1997), wspomnianą 29,99 (2000) i Windows on the World (2003) – dwie ostatnie powieści były nominowane do Nagrody Goncourtów i zostały laureatkami nagrody Lista Goncourtów – wybór polski. Windows on the World otrzymała też w 2003 ważną nagrodę - Prix Interallié, a w 2004 The Independent Foreign Fiction Prize (nagroda "Independent" dla prozy obcojęzycznej)..

Beigbeder jest osobowością bardzo kontrowersyjną i pełną sprzeczności. Zakochany w sobie dandys, który jednocześnie nie waha się obnażać w swoich autofikcjach. Oskarża system polityczny, gospodarczy, wszechwładną reklamę, a zarazem przez 10 lat pozostaje ściśle z nimi związany. Krytykuje społeczeństwo rządzone przez pieniądz, a sam jednocześnie czerpał niemałe zyski jako członek rady nadzorczej spółki giełdowej nakleżącej do jego brata, Charlesa.
W czasie wyborów prezydenckich w 2002 r. ten zamożny mieszczanin z Neuilly był doradcą kandydata komunistów, Roberta Hue.
Te kontrowersje i sprzeczności Beigbedera mogą śmieszyć, oburzać, ale nie pozwalają przejść obok jego książek obojętnie. Pokazują bowiem jednocześnie hipokryzję i zagubienie współczesnego człowieka.

Ośrodek Wydawniczo-Literacki Łódzkiego Domu Kultury i wydawnictwo Czarne zapraszają na spotkanie z krakowskim pisarzem Piotrem Śliwińskim, autorem powieści "Dziki Kąt".

Piotr Śliwiński (1973), rodowity krakowianin, z wykształcenia polonista (UJ). Publikuje teksty o historii kościoła i Krakowa w Tygodniku Salwatorskim. Obecnie pracuje w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Krakowie. Żonaty, córka Hania.

„Nieznany Italczyk wydłubał błogosławione podeptanie w różowej tafli gipsu”. W ten sposób Piotr Śliwiński (rocznik 1973, debiutant – nie mylić z Piotrem Śliwińskim, starszym o dekadę krytykiem literackim!) rozpoczyna swoją powieść „Dziki Kąt”. Czytelników uczulonych na tak nasycone poetycką metaforyką zdania upraszam jednak o cierpliwość. Po kilku stronach język narracji zmienia się całkowicie, ustępując miejsca dialogom, do których określenie „mowa potoczna” ma się nijak. To istna kopalnia przebrzmiałej już nieco gwary krakowskiej naznaczonej osobistymi szyframi i osiedlowym piętnem. „Bukiet gwary sypie się ze starości” – twierdzi autor i nie szczędzi oniemiałemu czytelnikowi cajmerów, siajaców, agarów czy makagigosów. Słownik gwar polskich może nie wystarczyć, czasami trzeba zdać się na kontekst wypowiedzi, niejednokrotnie pozostaje jedynie kapitulacja i radowanie się pięknym brzmieniem zdań. Rada Języka Polskiego powinna przyznać Śliwińskiemu order za wyjątkową kulturę języka i zaraz przypiąć następny – za kultywowanie gwarowej tradycji.
To językowe rozdwojenie jest nieprzypadkowe. Wzajemne przeplatanie się odmiennych typów narracji doskonale oddaje wewnętrzne rozdarcie bohaterów, płynnie przeskakujących z jednej roli społecznej w drugą. Gdy już przyzwyczailiśmy się do ich plebejskiego oblicza, do pracy na budowie, pijackich włóczęg i sztamy trzymanej przez charakternych chłopaków, nagle okazuje się, że mamy do czynienia z jednostkami wrażliwymi i uduchowionymi, z niedoszłymi artystami. Wszystko jest tutaj nieoczywiste – taka jest specyfika Dzikiego Kąta, magicznego miejsca, którego już nie ma, a może nigdy nie było. Śliwiński wziął na siebie zadanie odbudowania swojskiej mitologii tego miejsca, a zarazem osadzenia prywatnej historii w ogólnonarodowym kontekście. Powstała w ten sposób zabarwiona lokalnym kolorytem powieść pokoleniowa, w której odnajdzie się większość osób urodzonych na przełomie lat 60. i 70. ubiegłego wieku.
„Dziki Kąt” jest rozpiętym między poezją a folklorystyczną prozą katalogiem przeżyć pewnego pokolenia. Mamy tu zatem zupełnie niewinne w swej prywatności dziecięce zabawy, w które wkracza „zielona wrona” wprowadzająca zagadkowy stan wojenny. A później przychodzi punkowa rewolta, włosy stawiane na cukier, Sex Pistols, Armia i Dezerter w Jarocinie. Potem (z pewnym opóźnieniem) Stachura, gitara i wyciągnięte swetry. Nieśmiałe pocałunki, pierwsza miłość i zdjęcie noszone do dzisiaj w portfelu. Aż wreszcie nadciąga dorosłość, dziwnym trafem ramię w ramię z bezdusznym kapitalizmem. A potem można już tylko wspominać i narzekać, że wszystko już nie takie jak kiedyś (to zdanie, w różnych wariantach, pojawia się w „Dzikim Kącie” co chwila). Nie ma się jednak czym martwić – „ci po nas powiedzą to samo”.
Jest w tej książce jedna, pozornie banalna scena – bohater podczas suto zakrapianej imprezy spotyka się z młodzieńczą miłością, jednak rozmowę z nią uprzykrza mu „piejący z zachwytu nad wydarzeniami sprzed blisko trzydziestu lat” zawiany staruszek, który aż płacze z żałości za straconymi czasami. „Dziki Kąt” może wielu czytelnikom wydać się takim żałosnym pieniem. Trudno – niech tworzą i potem wspominają własne legendy. Ja się z panem, panie Piotrze, zgadzam, choćbym nawet mówił wówczas inną gwarą. Sztama?
(z recenzji, która ukaże się niebawem w "Dzienniku. Polska. Europa. Świat")


Rozmowie o książce towarzyszyć będą projekcje filmów Izabeli Maciejewskiej.


Spotkanie inauguruje cykl imprez organizowanych przez Ośrodek Wydawniczo-Literacki ŁDK we współpracy z wydawnictwem Czarne.

Joanna Szczepkowska (ur. 1 maja 1953 w Warszawie) - polska aktorka teatralna i telewizyjna, pisarka i felietonistka, pedagog; córka Andrzeja, wnuczka Jana Parandowskiego.
Zadebiutowała jeszcze w czasie studiów w spektaklu "Trzy siostry" w Teatrze Telewizji. Pierwszy raz na małym ekranie wystąpiła w serialu telewizyjnym "Czterdziestolatek" (w odcinku 1) w reżyserii Jerzego Gruzy do scenariusza reżysera i Krzysztofa Teodora Toeplitza. W 1975 ukończyła studia w PWST w Warszawie i zagrała w filmie "Con amore" (reż. Jan Batory). Za tę rolę dostała nagrodę w 1976 za najciekawszy debiut.
W latach 1975-1981 była aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie, a w kolejnych latach Teatru Polskiego (1981-1988) i Teatru Powszechnego (1988-1992 i od 2000). Stworzyła wybitne kreacje dramatyczne (m.in. w "Romeo i Julii", "Królu Learze") oraz komediowe ("Śluby panieńskie", "Lekcja", "Wesołe kumoszki z Windsoru"). Zagrała również w kilkudziesięciu spektaklach Teatru TV (m.in. "Skiz" Gabrieli Zapolskiej). Prywatnie była żoną aktora Mirosława Konarowskiego. Jej córkami są Maria i Hanna.
28 października 1989 w "Dzienniku Telewizyjnym" powiedziała: "Proszę Państwa, 4 czerwca 1989 roku skończył się w Polsce komunizm". Zdanie to stało się symbolem odwilży po pierwszych w Polsce częściowo demokratycznych wyborach od czasów II wojny światowej.

Od 1997 realizuje się również literacko, zaczynając od wydania tomiku wierszy "Miasta do wynajęcia" a następnie w tym samym roku pisząc monodram "Goła baba". W 1999 wygrała konkurs i rozpoczęła stałą współpracę z "Wysokimi Obcasami". Felietony powstałe w trakcie tej współpracy ukazały się w formie samodzielnych zbiorów "Drugie podwórko" (2000) i "Sześć minut przed czasem" (2004).

Joanna Szczepkowska wydała dotychczas:
„Miasta do wynajęcia” 1999 – tomik poezji
„Drugie podwórko” 2000 – zbiór felietonów
„Fragmenty z życia lustra” 2004 – opowiadania
„Sześć minut przed czasem” 2004 – zbiór felietonów
„Goła baba” 2004 – monodram
„Jak wyprostować koło” 2006 – zbiór felietonów
„Ludzie ulicy i inne owoce miłości” 2007 – tomik poezji z rysunkami autorki


Autorka o najnowszym tomie wierszy:

Ludzie ulicy. Spotykam ich często - widzę przez chwilę. Te spotkania są za krótkie na felieton, więc zapisuję je w reportażowej formie wiersza. Nie mogę zapomnieć. Wydarzenia wielkiego wymiaru, których ofiarami zostali ludzie. Nie zawsze przypadkiem, ale zawsze na koniec sam na sam ze swoim człowieczeństwem. Kilka takich wydarzeń sfotografowało się we mnie bezpowrotnie, a wiersze o tym traktuję jak rodzaj terapii w poczuciu bezradności. Decyzja o wydaniu tych właśnie wierszy była najtrudniejsza - próba uporządkowania wewnętrznego chaosu jest ryzykowna, bolesna. Może dzięki temu kolejne wiersze będą radosne?

Izabela Sowa - krakowska pisarka, tłumaczka poradników psychologicznych i dziennikarka. Postrzegana jest jako autorka literatury dla kobiet, szczególnie młodych, twórczyni popularnej owocowej serii: „Smak świeżych malin”, „Cierpkość wiśni”, „Herbatniki z jagodami” oraz „Zielone jabłuszko”.


Spotkania odbędą się w bibliotekach:

- Miejskiej i Powiatowej Bibliotece Publicznej w Łęczycy (14.11.07 godz. 16.00)
- Gminnej Bibliotece Publicznej w Świnicach Warckich (14.11.07. godz. 18.30)
- Miejskiej Bibliotece Publicznej w Konstantynowie Łódzkim (15.11.07. godz. 16.00)
- Powiatowo- Miejskiej Bibliotece Publicznej w Zgierzu (15.11.07. godz. 19.00)

Marcin Cecko (ur. 1981) – polski poeta, pisarz i performer związany z nurtem początkowo neolingwistycznym, wydał trzy tomiki: Rozbiorek (Kraków 2001, wyd. Ha!art), Pląsy (Warszawa 2003, wyd. Lampa i Iskra Boża) oraz Mów (Warszawa 2006, wyd. Ha!art). Cecko współpracował ze Studium Teatralnym, najpierw jako aktor w spektaklu Człowiek, następnie jako autor tekstu, na którym oparto przedstawienie Parsifal. W 2007 roku, Cecko stoi na czele formacji 3 Boys Move, wraz z Piotrem Głowackim i Janem Dravnelem.

Jarosław Lipszyc (ur. 1975) - polski poeta, dziennikarz i publicysta oraz działacz na rzecz wolnej kultury. Twórca niewychodzącego już pisma literackiego Meble, związanego z nurtem neolingwistycznym, którego był jednym z głównych ideologów i przedstawicieli. Wydał dwa tomiki: bólion w kostce (Warszawa 1997) oraz poczytalnia (Warszawa 2000). Poza tym publikował m.in. w pismach literackich Lampa, Ha!art oraz społeczno-politycznej Krytyce Politycznej. Wykonuje swoje wiersze z towarzyszeniem, specjalnie powołanego w tym celu, zespołu Usta.

Stowarzyszenie Literackie im. K. K. Baczyńskiego
ogłasza ogólnopolski konkurs na zestaw poetycki,
o łącznej objętości do stu wersów,
stanowiący spójną warsztatowo propozycję.

Jury będzie rozpatrywać jedynie utwory dotąd nie nagradzane.

Nadesłany zestaw poetycki należy oznaczyć godłem. Tym samym godłem prosimy oznaczyć także dołączoną do przesyłki zaklejoną kopertę, zawierającą imię, nazwisko i adres Autora (z numerem telefonu, adresem e-mailowym) oraz odcinek potwierdzenia wpłaty 15 zł (piętnaście złotych) na konto Stowarzyszenia:
Bank Pekao SA I o/Łódź,
nr 08 1240 3015 1111 0000 3412 3850.
Biorący udział w konkursie są zobowiązani również do dołączenia podpisanego przez siebie oświadczenia o własnym autorstwie nadesłanych prac.
Jury będzie rozpatrywać jedynie prace nadesłane w 5 egzemplarzach maszynopisu do 31 grudnia 2007 roku pod adres:

Śródmiejskie Forum Kultury
90-056 Łódź
ul. Roosevelta 17
z dopiskiem: XVII Konkurs Poetycki o Nagrodę im. K. K. Baczyńskiego.

Organizatorzy nie odsyłają nadesłanych prac. Stowarzyszenie zastrzega sobie prawo do publikacji nadesłanych tekstów w materiałach informacyjnych i promocyjnych.

Rozstrzygnięcie Konkursu nastąpi w Łodzi 23 lutego 2008 roku. O dokładnym miejscu i czasie uroczystości laureaci będą powiadomieni indywidualnie, dane te zostaną także zamieszczone na stronie Stowarzyszenia: http://slkkb.free.art.pl.
Decyzję o rozdziale nagród i wyróżnień oraz o ich wysokości jury podejmie na posiedzeniu zamykającym Konkurs. Werdykt Jury zostanie następnie opublikowany w prasie oraz na stronie internetowej Stowarzyszenia.

Stacja Nowa Gdynia zaprasza 11 listopada na wystawę zgierskiego Stowarzyszenia Artystów "Młyn". Dodatkową atrakcją będzie występ Piotra Groblińskiego, który przeczyta kilka swoich najnowszych wierszy.

Piotr Grobliński, poeta, dziennikarz, publicysta kulturalny. urodzony w 1966 r. w Łodzi. Jako poeta debiutował w 1986 r. Opublikował cztery tomiki poetyckie: „Błękitne lustro aksjologii” (1990), „Filozoficzne aspekty tramwaju” (1995), „Zgodnie z regułą splotów” (1997) i „Festiwale otwartych balkonów” (2006). Współpracuje z licznymi redakcjami, publikując recenzje i reportaże. Laureat "Złotego pióra" - nagrody dla najlepszego łódzkiego krytyka.

Dzięki uprzejmości autora publikujemy jeden z jego ostatnich tekstów.


ULICA PRZEDWIOŚNIE



Andrzejowi M. Bartczakowi



śnieg poplamił

szary obrus miasta słońce

skapuje warkoczem

wprost z niebieskiego tła

w otwarte usta

które szepczą słowa wiersza



pies jest patriotą własnego wybiegu

przemierzanego znaczonego

znaczącego zarazem

bo to dwie strony tego samego

medalu za obronę swego do ostatniej

kropli czerwieni

Urodziła się w 1957 w Warszawie, absolwentka Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej PWST, historyk literatury i teatru, poetka, prozaiczka, reportażystka, wyróżniona nagrodą im. Ksawerego Pruszyńskiego, przyznawaną przez polski PEN-Club.

Tuszyńska uprawia z powodzeniem różne dziedziny sztuki. Wydała kilka zbiorów poezji oraz zbeletryzowane biografie - modernistycznej aktorki scen warszawskich - Marii Wisnowskiej, oraz światowej sławy pisarza Isaaka Bashevisa Singera. Podała do druku wspomnienia Ireny Krzywickiej, jednej z najciekawszych postaci polskiego dwudziestolecia międzywojennego, pisarki, publicystki, przyjaciółki Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Przygotowała do publikacji wspomnienia Hilarego Koprowskiego, wybitnego profesora medycyny, który dojrzałe życie spędził w USA ("Wygrać każdy dzień"). Tuszyńska jest też autorką książki „Kilka portretów z Polską w tle. Reportaże izraelskie” oraz wydanej w 1990 w Paryżu, a dwa lata później wznowionej w Polsce, pracy: „Rosjanie w Warszawie”, pokazującej obecność rosyjskiego zaborcy na ziemiach polskich w drugiej połowie ubiegłego stulecia.

W każdej z uprawianych dziedzin sztuki Agata Tuszyńska może pochwalić się sukcesami. Jej książki promowane są przez wybitnych twórców polskiej kultury: Wiktora Woroszylskiego, księdza Jana Twardowskiego, Ryszarda Kapuścińskiego. Towarzyszy im od lat zainteresowanie czytelników. Dwie kwestie zasługują na szczególną uwagę. Pierwsza z nich - to fakt, iż książki Tuszyńskiej łączą w sobie walory prac naukowych i popularnych. Dobrze osadzone w faktach odwołują się do fikcji, przypuszczeń, sytuacji niekoniecznie prawdziwych, lecz zawsze prawdopodobnych. Sprawa druga - to wysmakowany, obmyślany w szczegółach język narracji. Tuszyńska starannie kontroluje każdą metaforę, długość frazy, zawieszenie głosu. Panuje nad wszystkim jak dobra, świadoma swego warsztatu aktorka.


Wybrana bibliografia:
• RYSOWANIE, 1980
• I ZNOWU LIST, Warszawa: Oficyna Poetów, 1990.
• WISNOWSKA, Warszawa: WAiF, 1990.
• ROSJANIE W WARSZAWIE, Warszawa: Interim, 1992.
• WYZNANIA GORSZYCIELKI. PAMIĘTNIKI IRENY KRZYWICKIEJ, Warszawa: Czytelnik, 1992.
• ZAMIESZKAŁAM W UCIECZCE, Lublin: Kresy, 1993.
• KILKA PORTRETÓW Z POLSKĄ W TLE. REPORTAŻE IZRAELSKIE, Gdańsk: Marabut, 1993.
• SINGER. PEJZAŻE PAMIĘCI, Gdańsk: Marabut, 1994.
• WYGRAĆ KAŻDY DZIEŃ, Warszawa: Diana, 1996.
• ADRESAT NIEZNANY, Warszawa: Diana 1997.
• DŁUGIE ŻYCIE GORSZYCIELKI. LOSY I ŚWIAT IRENY KRZYWICKIEJ, Warszawa: Iskry, 1999
• NA CUDZYCH BRZEGACH, Warszawa: Diana, 2001
• ŁĘCZYCA, Warszawa: Diana, 2001
• RODZINNA HISTORIA LĘKU, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005

Spotkanie w Poleskim Ośrodku Sztuki poświecone będzie promocji najnowszej książki Agaty Tuszyńskiej, zatytułowanej „Ćwiczenia z utraty”. Najnowsza książka to zapis kilkunastu ostatnich miesięcy wspólnego życia autorki i jej męża, krytyka literackiego, tłumacza i podróżnika, emigranta ’68 roku, Henryka Dasko. Z jednej strony Ćwiczenia z utraty to rzeczowo, prawie na „gorąco” spisywany dziennik, który odsłania grozę choroby oraz to, że nikt nie jest przygotowany i oswojony ze śmiercią. Z drugiej strony to piękna, emocjonalna książka poetycka. Opowieść o miłości, śmierci i walce o godność umierania.Dzielili życie przez kilkanaście lat. Między kontynentami, z daleka, kawałkami wydzieranymi z pracowitego czasu obojga - dni, tygodnie, rzadko więcej, bo były obowiązki, odpowiedzialność, jego dzieci, jej studenci, książki, biznesowi partnerzy. Ich czas miał się właśnie zacząć. Wybrali dla siebie wspólny warszawski adres. Ale mężczyzna, którego kochała, i z którym miała się zestarzeć śmiertelnie zachorował. Wyrok był nagły i jednoznaczny- nowotwór złośliwy mózgu. Nie było nadziei. W geście obrony mówili o miłości: „Będziemy walczyć, będziemy razem. Nie poddamy się".

Czytelnicy będą mogli wybrać się w listopadzie na spotkania z następującymi autorami:

Beata Ostrowicka (06.11, Miejska Biblioteka Publiczna w Pabianicach)
Grażyna Bąkiewicz (07.11, Klub Nauczyciela)
Piotr Grobliński (11.11, Stacja Nowa Gdynia)
Agata Tuszyńska (12.11, Poleski Ośrodek Sztuki)
Marcin Cecko i Jarosław Lipszyc (14.11, księgarnia "mała litera")
Izabela Sowa (14-15.11, cykl spotkań w bibliotekach województwa łódzkiego)
Joanna Szczepkowska (15.11, Klub Nauczyciela)
Piotr Śliwiński (21.11, Łódzki Dom Kultury)
Olga Tokarczuk (22.11, Poleski Ośrodek Sztuki)
Jerzy Stuhr (26.11, Łódzki Dom Kultury)
Marcin Świetlicki i Wojciech Bonowicz (27.11, Studio 102)

O wszystkich spotkaniach będziemy szczegółowo informować na naszych stronach!

Klub Nauczyciela zaprasza na promocję nowej książki łódzkiej pisarki Grażyny Bąkiewicz - Coś za coś.

Grażyna Bąkiewicz mieszka w Łodzi i jest historykiem. Miała pracować w muzeum, ale tak jakoś wyszło, że trafiła do szkoły i została nauczycielką. Zmyślała też bajki dla córek; potem je spisała. Dostała nawet nagrodę, ale książka nie ukazała się, bo w owych czasach brakowało na książki papieru. Samych książek zresztą też. Więc napisała powieść dla swoich dzieciaków - do szuflady. Potem jeszcze jedną; też miała być do szuflady, ale wyrośnięte już dzieciaki kazały wysłać ją do wydawnictwa. (z materiałów promocyjnych wydawnictwa Prószyński i S-ka)

Wydała powieści: „Będę u Klary”, „O melba!”, „Opowieść z perłą w tle”, „Stan podgorączkowy”, „Coś za coś” oraz książkę dla dzieci „Korniszonek”.

Autorka o sobie:

Od kilkunastu lat piszę książki dla dzieci i młodzieży.
Debiutowałam w 1995 roku, wydając powieść Niezwykłe wakacje. W tym samym roku ukazał się Eliksir przygód, a w 1997 Tajemnica szkatułki. Książki te, o charakterze przygodowo-historycznym, wydało warszawskie wydawnictwo "Iskry". "Iskry" wydały również Krainę Kolorów - Księga Nadziei i Krainę Kolorów - Księga Intryg - dwie części zaplanowanej trylogii fantazy.
W krakowskim wydawnictwie "Baran i Suszczyński" ukazała się powieść Zaledwie kilka dni, opisująca problemy współczesnej młodzieży oraz ilustrowana książeczka dla dzieci Strychowe opowieści, będąca rezultatem mojej wieloletniej współpracy z Radiem "Kraków".
Od 2001 roku współpracuję z łódzkim wydawnictwem "Literatura", w którym ukazują się kolejne wydania moich powieści oraz nowe tytuły: Opowieści ze starego strychu, Lulaki, Pan Czekoladka i przedszkole czyli ważne sprawy małych ludzi i Ale ja tak chcę!.
We wrześniu 2002 roku ukazał się Świat do góry nogami, wydany przez wydawnictwo "Ossolineum". Jest to opowieść o dorastaniu nastoletniej Oli, której umiera matka.
W roku 2006 "Ossolineum" wydało Złą dziewczynę - historię Marcyśki, samotnej dziewczyny, która stara się zrealizować swoje plany i marzenia.
W 1995 roku zostałam wyróżniona nominacją w kategorii autorskiej do "Nagrody Wydawniczo-Księgarskiej - Ikar '95" za Niezwykłe wakacje.
W tym samym roku otrzymałam wyróżnienie "Polskiej Sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Przyjaciół Książki dla Młodych, IBBY" za Niezwykłe wakacje i Eliksir przygód.
W 2002 roku otrzymałam II Nagrodę Literacką w konkursie "Książka Roku 2002" przyznawaną przez "Polską Sekcję Międzynarodowego Stowarzyszenia Przyjaciół Książki dla Młodych, IBBY" za Świat do góry nogami.
W 2004 otrzymałam wyróżnienie Międzynarodowej Sekcji IBBY w postaci wpisu Świata do góry nogami na Honorową Listę Andersena.
W 2005 roku Zła dziewczyna została nominowana do konkursu "Książka Roku 2005".
Lulaki, Pan Czekoladka i przedszkole czyli ważne sprawy małych ludzi zostały wpisane na "Złotą Listę" książek polecanych przez Fundację ABCXXI.
Świat do góry nogami znajduje się na Liście Książek Do Głośnego Czytania Dzieciom, polecanej przez Fundację ABCXXI.
W 2006 roku Alę ja tak chcę! uzyskało nagrodę literacką za książkę dla dzieci młodszych, w konkursie "Książka Roku 2006". W tym samy roku książka Ale ja tak chcę! została uznana w konkursie "Bestsellerek Roku 2006" za najlepszą książkę dla młodego czytelnika.
Od 1997 roku należę do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Od 2000 roku do 2004, byłam członkiem Zarządu Oddziału Krakowskiego SPP.
Od 2002 roku należę do Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia IBBY.
Mam stały kontakt z Czytelnikami, spotykając się z Nimi na licznych spotkaniach autorskich.
Ukończyłam studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Mieszkam w Krakowie, mam męża i dwóch synków.
Cały czas pracuję nad kolejnymi książkami.