Przeniesiony z powodu złej pogody z 13 na 23 czerwca V Festyn Osiedlowy "Stoki 2009". Gwiazdą imprezy będzie zespół Sweet Rebel. Ponadto wystapią debiutujące grupy rockowe The Steroids i Liquid, zespół taneczny "Anilana" i TheClown Circus Show.

Placido Domingo to wszechstronny artysta o światowej sławie. Uważany jest za jednego z najwspanialszych i najbardziej znaczących tenorów w historii opery. Jest także powszechnie cenionym dyrygentem i wpływową postacią w muzycznym świecie jako dyrektor naczelny Washington National Opera i Los Angeles Opera. Dorobek Domingo - śpiewaka obejmuje sto trzydzieści ról scenicznych – więcej niż któregokolwiek z powszechnie znanych tenorów w historii. Z jego udziałem powstało ponad sto nagrań - oper, zbiorów arii i duetów. Wydawnictwo muzyczne Deutsche Grammophon wydało kompletną antologię arii Verdiego w wykonaniu tenora, a EMI wyprodukowało albumy z rolami wagnerowskimi, których Domingo nie odgrywał na scenie - Zygfryda w operach: „Zygfryd” i „Zmierzch bogów” oraz Tristana w nagraniu „Tristana i Izoldy”. Za swe nagrania artysta otrzymał jedenaście nagród Grammy i dwie nagrody Latin Grammy. Nakręcił też ponad pięćdziesiąt teledysków, a także cztery filmy pełnometrażowe - „Carmen”, „Traviatę”, „Otello” i „Toskę”. Dyrygował m.in. w Metropolitan Opera, Covent Garden, Operze Wiedeńskiej, Los Angeles Opera, a także koncertami symfonicznymi orkiestr: Chicago Symphony Orchestra, National Symphony, Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej, Berliner Philharmoniker i wielu innych zespołów.
Placido Domingo urodził się w 1941 roku w Madrycie. Gdy miał osiem lat, rodzina przeniosła się do Mexico City. Uczęszczał tam do Narodowego Konserwatorium Muzycznego, gdzie początkowo uczył się gry na pianinie i dyrygentury. Jednak, gdy odkryto jego wielki talent wokalny, Domingo rozpoczął też lekcje śpiewu. W wieku osiemnastu lat debiutował w niewielkiej roli (Borsa w „Rigoletcie”) w Operze Narodowej Meksyku. Jego pierwszą główną partią był Alfred w „Trafiacie”, którą zaśpiewał w Monterey w wieku zaledwie dwudziestu lat. Po trzech sezonach w operze w Tel Awiwie, gdzie śpiewał w dwustu osiemdziesięciu przedstawieniach w dwunastu różnych rolach, w 1965 roku rozpoczął wielką międzynarodową karierę i zaczął występować na największych światowych scenach operowych. Po tym jak odniósł swój sukces, zajął się również promowaniem innych, dopiero wkraczających na sceny artystów. W 1993 roku Domingo zorganizował „Operalia”, doroczny międzynarodowy konkurs wokalny, umożliwiający rozpoczęcie kariery wielu śpiewakom, którzy dzisiaj są cenionymi artystami na scenach całego świata. Był również głównym inicjatorem utworzenia programów wspomagających młodych artystów: „Domingo-Cafritz Young Artist” w Operze w Waszyngtonie i „Domingo-Thornton Young Artist” w Los Angeles. Domingo jest też doradcą artystycznym „Youth Orchestra of the Americas”.
Znany jest też ze swojej koncertowej działalności charytatywnej np. na rzecz ofiar trzęsienia ziemi w Meksyku w 1985, powodzi spowodowanych w Guerrero, na Jukatanie i w Salwadorze, a także ofiar huraganu Katrina w Nowym Orleanie. Tam też, w 2006 roku, nadano jego imię scenie teatru Mahalia Jackson Theatre. W 2006 roku, w pierwszą rocznicę śmierci Jana Pawła II Domingo dyrygował w Warszawie „Requiem” Verdiego na cześć Ojca Świętego. Choć Domingo nie zamierza zmieniać swego repertuaru na barytonowy, w sezonie 2009-2010 włączy do niego tytułową rolę w operze Verdiego „Simon Boccanegra”, jedną z najwspanialszych i najtrudniejszych ról barytonowych. Artysta wystąpi w niej w Metropolitan Opera, La Scali, Covent Garden i madryckim Teatro Real. Newsweek i wiele innych międzynarodowych czasopism słusznie nazywa Domingo „królem opery”, „prawdziwym człowiekiem renesansu w świecie muzyki” i „największym współczesnym artystą operowym”. Placido Domingo jest laureatem Medalu Wolności (Presidential Medal of Freedom - największego odznaczenia cywilnego przyznawanego w Stanach Zjednoczonych), a także Orderu Legii Honorowej i Orderu Zasługi Republiki Włoskiej. We Włoszech przyznano mu tytuł Wielkiego Oficera i kawalera Wielkiego Krzyża Orderu Zasługi. Za swój wkład i działania na rzecz muzyki i sztuki artysta otrzymał również doktorat honoris causa Uniwersytetu w Oxfordzie i w Nowym Jorku.

Veronica Villarroel to sopranistka pochodząca z Chile. Zadebiutowała w Teatro Municipal w chilijskim Santiago jako Musetta w „Cyganerii”. Wystąpiła tam razem z Renatą Scotto w roli Mimi, która pomogła artystce przenieść się do Stanów Zjednoczonych, gdzie ukończyła studia muzyczne w American Opera Center przy Julliard School. W Europie Villarroel zaśpiewała po raz pierwszy w 1989 roku jako Antonia w „Opowieściach Hoffmanna” na Festiwalu dei Due Mondi w Spoleto we Włoszech. Jednak to występ w barcelońskim Gran Teatre del Liceu rok później, w roli Fiordiligi w „Cosi Fan Tutte” przyniósł jej międzynarodowy rozgłos. W 1991 roku debiutowała w Metropolitan Opera jako Mimi; później wielokrotnie występowała tam w tej roli w kolejnych wznowieniach „Cyganerii”. Partię Liu w „Turandot” po raz pierwszy wykonała w Operze Lyońskiej. Na scenie mediolańskiej La Scali zadebiutowała w 1992 roku podczas występu Placido Domingo, z którym do dziś często śpiewa zarówno na koncertach, jak i w przedstawieniach na całym świecie.
Veronica Villarroel otworzyła też sezon w Metropolitan Opera w 1999 roku, występując w roli Neddy w „Pajacach”. Tam też podczas Gali Otwarcia sezonu 2001/2002 wykonała partię Desdemony z aktu III „Otella”; partnerował jej wówczas również Placido Domingo, a dyrygował James Levine.
W repertuarze śpiewaczki są także takie partie, jak Violetta w „Traviacie”, partie bohaterek werystycznych np. Margherita i Elena w „Mefistofelesie” (Metropolitan Opera), tytułowa „Adriana Lecouvreur” (Opera Santiago i Opera w Tokio), czy Magda w „La Rondine” (Opera w Monte Carlo i Operze w Dallas). W ostatnich sezonach poszerzyła swój repertuar o wiele partii lirico spinto. Słynie ze swej roli Cio-Cio San w „Madame Butterfly”, w której wystąpiła w Metropolitan Opera, Operze Waszyngtońskiej, Operze w San Francisco, Operze w Los Angeles, Operze w Dallas, Théâtre du Capitole w Tuluzie, Torre del Lago, a także w Tokio i na festiwalu Chorégies d’Orange.
Veronica Villarroel była entuzjastycznie przyjmowana w największych międzynarodowych teatrach operowych całego świata, takich jak Metropolitan Opera, Royal Opera House Covent Garden, Teatro Colon w Buenos Aires, Hamburgische Staatsoper, Bawarska Opera Narodowa, Deutsche Oper w Berlinie, Opera w San Francisco, Lyric Opera of Chicago, Opera w Dallas, Houston Grand Opera, Opera w Los Angeles, Opera Waszyngtońska, madrycki Teatro Real, Gran Teatre del Liceu i wiele innych.

Eugene Kohn studiował pod okiem tak znakomitych dyrygentów jak Fausto Cleva, Thomas Schippers i Erich Leinsdorf. Swoją muzyczną karierę rozpoczął bardzo wcześnie, jako akompaniator. Akompaniował wielkim światowym gwiazdom opery - Marii Callas, Franco Corelliemu, Luciano Pavarottiemu czy Renacie Tebaldi. Bardzo szybko rozwijał jednak swoje umiejętności dyrygenckie. w tej roli zadebiutował w Metropolitan Opera prowadząc orkiestrę w „Giocondzie” Amilcare Ponchielliego. Po wielu realizacjach w MET, rozpoczął pracę w innych najważniejszych teatrach na całym świecie m.in. w operach w Wiedniu, Hamburgu, Berlinie czy Barcelonie. Jednocześnie cały czas rozszerzał swój repertuar o utwory symfoniczne, współpracując z orkiestrami i filharmoniami w Europie i obu Amerykach.
Od 1992 do 1997 roku maestro Kohn był pierwszym dyrygentem Opery w Bonn, gdzie przygotował muzycznie m.in. „Kawalera srebrnej róży” Richarda Straussa, „Don Giovanniego” i „Czarodziejski flet” Wolfganga Amadeusza Mozarta, „Dziewczynę z zachodu” Giacomo Pucciniego, „Otella” Giuseppe Verdiego czy „Fidelia” Ludwiga van Beethovena. W latach 1994-2002 był dyrektorem muzycznym Puerto Rico Symphony Orchestra, jednocześnie będąc częstym gościem Opery waszyngtońskiej. W 2004 roku dyrygował tam m.in. przedstawieniem „Andrea Chenier” Umberto Giordano, w reżyserii Mariusza Trelińskiego z Salvatore Licitrą i Paolettą Maroccu w głównych partiach, odnosząc ogromny sukces i zdobywając wielkie uznanie krytyki. Od sezonu 2008/09 jest zaangażowany jako dyrygent w sławnych Teatro Liceu de Barcelona i Operze berlińskiej.
Pośród wielu nagrań na CD i DVD Eugene'a Kohna można znaleźć m.in. trzy edycje „The Master Classes” Marii Callas wydanych przez EMI, a także wiele nagrań z Plácido Domingo jak np. „Roman Heroes” czy z Thomasem Hampsonem jak „Opera Gala”. Dla Deutsche Gramophon dokonał rejestracji koncertów m.in. z tenorami: Neilem Shicoff „Finding Eleazar” i Roberto Alagna „Alagna in Koncert”. Jego ostatnie CD z Plácido Domingo i Budapest Festival Orchestra „Italia, ti amo”, było nominowane do nagrody Grammy.
Eugene Kohn znany jest również z bardziej nietuzinkowych realizacji - w 2004 roku zagrał w filmie Franka Zeffirelliego „Callas Forever”, gdzie wcielając się w rolę akompaniatora pojawił się obok Fanny Ardant i Jeremy`iego Ironsa. Natomiast w 2008 roku dyrygował m.in. sławnym koncertem w Carnegie Hall’s na rzecz ochrony lasów deszczowych, w którym udział brali m.in. Sting, James Taylor i Billy Joel. Towarzyszy również wielu koncertom Andrea Bocelliego na całym świecie.

PROGRAM KONCERTU
Część I
Charles Gounod – walc z opery „Faust”
Jules Massenet – Aria Rodriga (O souverain, ô juge, ô père) z opery „Cyd”
Francesco Cilea – aria Adriany (Io son l’umile ancella) z opery „Adriana Lecouvreur”
Francesco Cilea – lament Fryderyka (E`La Solita Storia) z opery „Arlezjanka”
Richard Wagner – aria Elżbiety (Dich, teure Halle) z opery „Tannhäuser“
Richard Wagner – duet Zygmunta i Zyglindy (Winterstürme wichen dem Wonnemond) z opery „Walkiria“
Gioacchino Rossini – uwertura do opery „Cyrulik sewilski”
Pietro Mascagni – duet Suzel i Fritza (Suzel, buon di - Cherry duet) z opery „Przyjaciel Fritz”

Część II
Pieśni do poezji Jana Pawła II
Karol Wojtyła/Placido Domingo jr – „La Coscienza” z płyty „Amore infinito”
Karol Wojtyła/Maurizio Fabrizio/Kaballa – „Madre” z płyty „Amore infinito”
Karol Wojtyła/Maurizio Fabrizio/Guido Morra – „La libertà” z płyty „Amore infinito”
Zarzuele
Geronimo Gimenez – La Boda de Luis Alonso – „Intermedio”
Federico Moreno Torroba – Luisa Fernanda - „En mi tierra extremeňa”
Pablo Luna – El niño judio - „D’España vengo”
Federico Moreno Torroba – Maravilla - „Amor, vida de mi vida”
Francisco Asenjo Barbieri – El barberillo de Lavapies - „Cancion de Paloma”
Pablo Sorozabal – La tabernera del Puerto - „No puede ser”