Estoński zespół Linnamuusikud ma w programie responsoria gregoriańskie, ugrofińskie pieśni runiczne, estoński chorał narodowy,
polifonia średniowieczną i wczesnobarokową. Grupa prowadzona przez Taivo Niitvägi dała się poznać polskim słuchaczom w latach dziewięćdziesiątych na kolejnych koncertach festiwali muzyki dawnej „Pieśń naszych korzeni” w Starym Sączu i w Jarosławiu.
Specyfika kultury Estonii, służebne podejście do pracy, skupienie i charyzma szefa zespołu sprawiają, że muzyka Linnamuusikud to niezapomniane przeżycie duchowe.
Program



1. Jumala tee. Droga Boża.
2. Alleluia. Tota pulchra es, Maria, et macula originalis non est in te, Alleluia
3. Kolm ubinat. Trzy jabłka.
4. Nüüd hingvad inimesed. Teraz ludzie odpoczywają.
5. Lenda üles kurbtusest. Wzleć ponad smutek.
6. Ave Maria (faux- bourdon)
7. Ave maris stella
8. Su Vaimu, Isa, palume. Twego Ducha, Ojcze, prosimy.

Przerwa

9. Kas sureb nii mu kõige armsam: elutee surmast ülestõusmisele. Droga życia ze śmierci do zmartwychwstania.
10. Oh Aadam. O, Adamie.
11. Siin ilmas on rist meie kutsumus ja eesmärk: see peale aamen ütle! To jeszcze powiem poza Amen.
12. Oh laulgem südamest. O, śpiewajmy z serca.
13. Öö on nüüd mööda läinud. Teraz noc teraz już przeszła.
14. Mikołaj Zieleński, Communiones totius anni (Edit. 1611 Venetiis): Optimam partem elegit sibi Maria, que non auferetur ab ea in aeternum.
15. Õhtulaul: Mu Jumal, valgus oled Sa ning vihkad pimedust. Pieśń wieczorna: Boże mój, jesteś światłością i nienawidzisz ciemności.


Skład zespołu:
1. Karin Veissmann
2. Helena Vooglaid
3. Maria Kivirand
4. Li Langebraun
5. Anna-Liisa Eller
6. Maria Barbara Niitvägi
7. Tiina Niitvägi
8. Marius Peterson
9. Gustav-Leo Kivirand
10. Mihkel Vooglaid
11. Varro Vooglaid
12. Taivo Niitvägi, kierownictwo artystyczne

Misją Linnamuusikud jest głębokie zaangażowanie w dziedzictwo estońskiego śpiewu duchowego. Uzupełnieniem jest członkostwo w tallińskim Chórze św. Piotra i Pawła. Zespół konsekwentnie pracuje nad oprawą muzyczną katolickiej liturgii w języku estońskim. W ciągu 15 lat działalności zespół dał około 800 koncertów w kościołach poza Estonią. Liczba wykonań w ich kraju ojczystym była niemal dziesięciokrotnie mniejsza. W swojej relacji z publicznością grupa preferuje utrzymanie skromnego wizerunku i nade wszystko stara się unikać prezentowania swojej pracy w niewłaściwych kontekstach. Sferą, na której Linnamuusikud się koncentruje, nie jest tylko artystyczna satysfakcja. Jest nią także dziedzina modlitwy liturgicznej, która nakłada na muzyków zobowiązanie, aby w pierwszym rzędzie pozwolić objawić się duchowym tajemnicom. Mając na celu zarówno własny rozwój, jak i inspirację płynącą z wzajemnego wzbogacania się, Linnamuusikud chętnie pracuje razem z różnymi scholami, zespołami, solistami i muzykologami, wliczając w to gości festiwalu TriaLogos. Zespół nagrał trzy płyty CD samodzielnie, dwie we współpracy z polskim zespołem „Bornus Consort” i jedną z tallińskim Chórem Chłopięcym św. Michała. Dokonał też wielu nagrań radiowych w Estonii i zagranicą.

Taivo Niitvägi urodził się w Pärnu w roku 1955. Studiował skrzypce w Państwowym Konserwatorium w Estonii i jednocześnie, od roku 1972, niezależnie pracował nad interpretacją muzyki dawnej. W roku 1973 brał udział w założeniu „Hortus Musicus”, pierwszego w byłym ZSRR zespołu muzyki dawnej, grającego na oryginalnych instrumentach. W roku 1975 wstąpił do Kościoła Rzymskokatolickiego i rozpoczął rozwijać liturgię w języku estońskim. Zgromadził liczną grupę współpracowników i studentów zainteresowanych muzyką dawną i założył z nimi w roku 1983 zespół Linnamuusikud. Już dwa lata później zespół dokonał sensacyjnego debiutu na pierwszym Festiwalu Muzyki Dawnej w Moskwie. W roku 1986 Taivo Niitvägi założył orkiestrę barokową, funkcjonującą równolegle z Linnamuusikud. Jako kierownik artystyczny i solista obu zespołów występował na głównych festiwalach w krajach skandynawskich, Niemczech, Francji, Włoszech i współpracował z wieloma zespołami europejskimi i solistami. Należą do nich „Ensamble Gilles Bichchois” Dominique’a Vellarda, „Organum” Marcela Pérèsa, a także moskiewski zespół „Sirin” Andrieja Kotowa.

Sponsorem koncertu jest Łódzka Specjalna Strefa Ekonomiczna - dziękujemy!

„Scherzo” po włosku znaczy „żart”. Utwór o tej nazwie powinien być więc wesoły, pogodny, beztroski. Scherza Chopina mają jednak całkiem inny charakter: są to pełne dramatyzmu, rozbudowane dzieła, o których Robert Schumanna powiedział z zadumą: „W co ma się przystroić powaga, jeśli już żart przyobleka się w ciemne welony?”

Wszystkie cztery Scherza Fryderyka Chopina wykona łotewska pianistka Dina Yoffe. Koncertuje z renomowanymi orkiestrami i wybitnymi dyrygentami, m.in. z: Israel Philharmonic Orchestra pod dyrekcją Zubina Mehty, Japanese Radio Orchestra NHK pod dyrekcją Sir Neville’a Marrinera czy Kremerata Baltica pod dyrekcją Gidona Kremera. Pianistka wykona także trzy Sonaty Domenica Scarlattiego, krótkie, zwarte, a jednocześnie - dzięki nowatorskim pomysłom wirtuozowskim - niezwykle efektowne kompozycje na instrument klawiszowy. Koncert zakończy Sonata fis-moll Roberta Schumanna – tym razem pod nazwą tej formy kryje się utwór młodego romantycznego kompozytora, pełen kontrastów między łagodnością i intymnością a porywczością i niepokojem. Tę dwoistość zdradza już podpis pod rękopisem: kompozytor nie umieścił tu swego nazwiska, lecz dwa imiona-pseudonimy, pod którymi publikował swe artykuły publicystyczne w „Neue Zeitschrift für Musik”: Florestan i Euzebiusz.

Zespół Los Potatos pochodzi z Łodzi, powstał w 1999 roku. Tworzą go: Daniel Frontczak (git,voc), Tomasz Jodełło (harp), Krzysztof Baranowicz (hammond, piano), Dariusz Wiśniewski (bas) i Piotr Kolasa (dr). Grupa gra bluesa, wzorując się na "czarnych" artystach. Muzycy cenią sobie twórczość Muddy Watersa, B.B. Kinga, Willy Dixona, Buddy Guya i J.L. Hookera. Ich muzykę określić można jako chicago z elementami r&bluesa. Zespół współpracuje także z sekcją dętą (sax, puz, tr).
Grupa koncertowała na wielu festiwalach w Polsce m.in.: podczas Olsztyńskich Nocy Bluesowych i Bluesa nad Pilawą oraz za granicą (Szwecja, Holandia, Francja). Doskonale sprawdza się na koncertach klubowych. Gra też duże imprezy plenerowe, na których potrafi rozgrzać nawet najbardziej "opornych" słuchaczy. Energetyczna dawka bluesa, w połączeniu z rzadko prezentowaną na polskich scenach ortodoksyjną czarną odmianą tego gatunku wywiera na słuchaczach niezapomniane wrażenie, a muzykom sprawia satysfakcję i radość z grania.

Już po raz ósmy w Skierniewicach początek maja upłynie pod znakiem muzyki rockowej. Dwudniowy Rock May Festival to impreza łącząca formułę konkursu dla młodych zespołów z koncertami gwiazd. W tym roku pierwszego dnia zagrają grupy Hypnosis, The Thing, Bremenn i Cowder, a gwiazdą drugiego dnia będzie Coma.

P R O G R A M

1.05.2008
15.00-18.00 - próby techniczne zespołów
18.00-23.00 – dzień promocyjny- koncerty zespołów rockowych:
1. Hypnosis
2. The Thing
3. Bremenn
4. Cowder

2.05.2008
12.00-16.30 - próby techniczne zespołów konkursowych
16.30-20.30 - konkurs zespołów rockowych (11 zespołów)
20.30-21.00 – koncert laureata ubiegłorocznej edycji - zespołu Number One
21.00-22.00 - obrady jury, wręczenie nagród, koncert laureata 2008
22.00-23.00 – Coma - koncert gwiazdy festiwalu

Tylko dwa kluby na terenie Polski biorą udział w biciu rekordu - Stereo Krogs i Free Blues Pub (Szczecin). Rekord bijemy o godz. 14:00 - imprezę rozpoczynamy o godzinie 13:00. Pierwsze połączenie z rynkiem we Wrocławiu około 13:30-13:45, drugie około godz. 17:00 (razem z zespołem Deep Purple). Muzycy muszą przynieść ze sobą gitary (akustyczne lub elektryczne).

Nasz rekord został w 2008 roku pobity przez Amerykanów - w Concorde w Californii zagrało 2052 gitarzystów. Czas więc zjednoczyć siły, GITARZYSCI WSZYSTKICH STYLÓW ŁACZCIE SIĘ!!! aby pokazać Ameryce, że MOC JEST Z NAMI. Wielką Gitarową Orkiestrę poprowadzi jak co roku pomysłodawca Festiwalu - Leszek Cichoński. Udział w Gitarowym rekordzie wezmą m. in. Steve Morse (Deep Purple), Marek Raduli, Sebastian Riedel i grupa Cree, Mietek Jurecki, Andrzej Malcherek, Radek Chwieralski, Todd Wolfe - gitarzysta Sheryl Crow, Feedback Family za Szwecji, NEAL ZAZA! i inni.

Jak co roku koncert na rynku będzie transmitowany przez Internet, aby cały świat mógł z nami zagrać Hey Joe i inne utwory.
Więcej na www.cichonski.art.pl

Projekt Paristetris powstał w drugiej połowie 2008 roku. Za namową Mirka Olszówki (menadżera zespołu Voo Voo) Candelaria Saenz Valiente, Marcin Masecki i Macio Moretti zebrali się i nagrali płytę, na której oprócz nich gościnnie pojawiają się przeróżni instrumentaliści m.in. Kuba Kossak na fagocie, Bartek Magneto na gitarze, djLenar na patefonach czy też odpowiedzialny za oprawę graficzną płyty oraz logo zespołu Kuba Jezierski na trąbce. Materiał zarejestrowany został przez Zofię Gołebiowską w prawie-że-podmiejskiej posiadłości państwa Moreckich oraz pokątnie w Buenos Aires i Waszyngtonie. Potem dane przetransportowane zostały do otwockiego studia Nagrywex, gdzie zajął się nimi Tomasz Duda miksując co trzeba, by na końcu wkroczyć na salony Studia 333, w którym za pomocą Bartłomiej Kuźniak dokonał masteringu. W kwietniu 2009 ukazała się płyta wydana nakładem warszawskiej oficyny Lado ABC.

PARISTETRIS (skład koncertowy):
Candelaria Saenz Valiente - vocal + electronics
Marcin Masecki - piano + wurlitzer + bass
Macio Moretti - drums + electronics
Bartek Magneto - guitar + bass + percussion
djLenar - turntables

Zespół Kazik Na Żywo (początkowo pod nazwą Kazik) powstał w 1992 w składzie: wokalista Kazik Staszewski, gitarzysta Adam "Burza" Burzyński, basista Michał "Kwiatek" Kwiatkowski i perkusista Kuba Jabłoński. Zespół początkowo grał wyłącznie utwory z solowych projektów Kazika, później uległo to zmianie. Najważniejszym koncertem na początku istnienia kapeli był występ podczas festiwalu w Sopocie w 1992. W 1994 zespół Kazik wydał swoją pierwszą płytę "Na żywo, ale w studio".

Tuż po nagraniu płyty modyfikacji uległ skład - perkusistę Kubę Jabłońskiego zastąpił Tomasz Goehs, a niedługo po tym w szeregi wstąpił Robert "Litza" Friedrich. W 1995 ukazała się druga płyta "Porozumienie ponad podziałami", a w 1999 "Las Maquinas de la Muerte". W połowie 2000 zespół opuścił Robert Friedrich (zastąpił go Olaf "'Off" Deriglasoff). W 2002 wyszła ostatnia płyta podsumowująca działalność koncertową zespołu - "Występ".

Ostatni koncert grupa zagrała 23 maja 2004 w Warszawie w Parku Skaryszewskim. Rok później menedżer zespołu, Piotr Wieteska, założył zespół Buldog, do którego zaprosił Kazika Staszewskiego oraz eks-członków Kultu. Grupa na koncertach sygnowanych jako Kazik & Buldog grała oprócz własnych piosenek najbardziej znane utwory KNŻ. 29 maja 2008 zapadła decyzja o reaktywacji KNŻ [1]. Pierwszy koncert po reaktywacji KNŻ odbył się 14 lutego 2009 w toruńskim klubie studenckim Od Nowa. (za wikipedia.pl)

Obecny skład zespołu:
* Adam Burzyński - gitara
* Robert Friedrich - gitara
* Tomasz Goehs - perkusja
* Michał Kwiatkowski - gitara basowa, gitara
* Kazik Staszewski - wokal

Lutosławski Piano Duo - jeden z czołowych duetów fortepianowych młodej generacji na świecie, specjalizujący się wyłącznie w grze na dwa fortepiany i cztery ręce. Emilia Sitarz i Bartłomiej Wąsik rozpoczęli współpracę 10 lat temu pod opieką wybitnych duetów fortepianowych: Brachy Eden i Alexandra Tamira (Izrael), Hansa-Petera i Volkera Stenzl (Niemcy) oraz kameralistki Krystyny Borucińskiej. Są absolwentami Akademii Muzycznej w Warszawie i podyplomowych studiów mistrzowskich w Hochschule für Musik und Theater w Rostocku. Ich repertuar obejmuje ok. stu utworów od baroku do współczesności, m.in. własne transkrypcje utworów symfonicznych. Muzycy są laureatami konkursów w Polsce, Grecji, Czechach, Słowacji, Włoszech i na Litwie. Kilkakrotnie byli stypendystami Ministra Kultury, Fundacji Kultury i programu Młoda Polska. Zespół występuje podczas prestiżowych festiwali, takich jak: Festiwal Polskiego Radia, Warszawska Jesień, Nowa Tradycja, Kwartesencja, Melez Festival (Niemcy), Scelsi Festival (Włochy), Londrina Festival (Brazylia), Rishon Le Zion Festival (Izrael), Duetissimo (Białoruś), Nova Polska (Francja). W 2007 roku nakładem Polskiego Radia ukazała się debiutancka płyta duetu z utworami W. Lutosławskiego, F. Poulenca, I. Strawińskiego i M. Kagela, nagrodzona Fryderykiem jako „najlepsze nagranie muzyki kameralnej”. Od 2006 Lutosławski Piano Duo współpracuje z duetem perkusyjnym Hob-beats (Magdalena Kordylasińska i Miłosz Pękala), tworząc kwartet Kwadrofonik.

Marta Macierzyńska - urodzona w 1981 roku w Łodzi, edukację muzyczną rozpoczęła w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia w Pabianicach. Następnie doskonaliła swoje umiejętności w Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi w klasie fortepianu prof. Beaty Cywińskiej, gdzie w 2006 roku uzyskała dyplom z wyróżnieniem. W 2005 roku była stypendystką programu Sokrates w Saxion Hogeschool w Enschede (Holandia) gdzie kształciła się pod kierunkiem prof. Freda Oldenburga.

Marta uczestniczyła w licznych kursach mistrzowskich u wybitnych pedagogów, m.in. K. Seiberta, B. Kawalli, M. Markowa. Od kilku lat współpracuje ze światowej sławy pianistą prof. Kevinem Kennerem podczas cyklu Letnich Akademii Muzycznych w Krakowie. Brała również udział w konkursach pianistycznych, m.in. w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. M. Magina w Paryżu oraz Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Arturo Benedetti Michelangeli w Asyżu. Obecnie kształci się pod kierunkiem prof. Marii Koreckiej-Soszkowskiej w ramach Studiów Doktoranckich w Akademii Muzycznej w Łodzi, gdzie od 2006 roku jest również zatrudniona na stanowisku akompaniatorki. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół twórczości Karola Szymanowskiego. Prowadzi także klasę fortepianu w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia w Pabianicach. Pianistka prowadzi działalność artystyczną zarówno jako solistka jak i kameralistka. Występowała m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Pianistycznym „Floralia Muzyczne" w Powsinie, w Warszawskim Towarzystwie Muzycznym oraz w Towarzystwie im. Karola Nicze w Pabianicach.

Program recitalu:
1. K. Szymanowski – Preludia op. 1
2. F. Chopin – Grande Valse Brillante Es-dur op. 18
3. F. Chopin – Fantaisie-Impromptu cis-moll op. 66
4. F. Chopin – Scherzo b-moll op. 31
5. F. Chopin – Etiuda c-moll “Rewolucyjna” op. 10 nr 12

Historia o błędnym rycerzu Don Kichocie z Manchy to jedna z najpiękniejszych legend Europy. To także jedna z najbardziej wzruszających opowieści o mądrości i głupocie, marzeniach i rzeczywistości, o teatrze i życiu. Wielokrotnie adaptowana dla sceny i filmu, stała się również kanwą libretta Dale'a Wassermana do musicalu Człowiek z La Manchy.

Akcja musicalu rozgrywa się w więzieniu sewilskim, gdzie przebywa autor przygód Don Kichota, Cervantes, skazany przez trybunał inkwizycji. Kolejne sceny przenoszą widzów z więziennego lochu do Manchy, w krainę przygód Don Kichota i Sancho Pansy. Człowiek z La Manchy to połączenie musicalu z teatrem dramatycznym. Właściwie wszystkie sceny nie będące cytatami z powieści, a zatem nie będące grą wyobraźni, są teatrem dramatycznym; jeśli pojawiają się w nim tańce i śpiewy, to tylko wtedy, gdy wynikają w sposób naturalny z rozwoju akcji. Znakomita muzyka, utrzymana częściowo w rytmie flamenco, posiada oryginalny hiszpański koloryt, opierając się na instrumentach blaszanych, perkusjach i gitarach.

Spektakl zdobył trzy ZŁOTE MASKI w sezonie artystycznym 97/98.

muzyka - Mitchell Leigh
libretto - Dale Wassermann, teksty piosenek - Joe Darion
przekład polski - Antoni Marianowicz, Janusz Minkiewicz
reżyseria - Waldemar Zawodziński
kierownictwo muzyczne - Dariusz Różankiewicz
dekoracje - Waldemar Zawodziński, Maria Balcerek
kostiumy Maria Balcerek
choreografia, ruch sceniczny - Janina Niesobska
kierownictwo chóru - Roman Paniuta

SOLIŚCI, CHÓR, BALET, ORKIESTRA TEATRU MUZYCZNEGO W ŁODZI
dyrygent - LESŁAW SAŁACKI
asystent reżysera - WALDEMAR DROZD
kierownik baletu - ARTUR ŻYMEŁKA
kierownik chóru - ROMAN PANIUTA
inspicjent - DOROTA LINKE
sufler - ELŻBIETA LITERACKA

Ulterior (UK) - gwiazda imprez na londyńskiej scenie Hoxton/Shoreditch, jedna z formacji wyznaczających trendy brytyjskiej sceny alternatywnej, której koncerty zbierają entuzjastyczne recenzje na Wyspach, gdzie stali się ulubieńcami wpływowego muzycznego magazynu NME. Odkryci przez legendę londyńskiego undergoundu, Seana McLusky'ego, (odpowiedzialnego również za pokazanie światu innych brytyjskich nowalijek sezonu, S.C.U.M), stali się sztandarową kapelą nurtu nu-goth.

Ze ścianą rocknrollowych gitar i marszowo zaprogramowaną perkusją, Ulterior to intrygująca mieszanka Suicide, The Jesus and Mary Chain, Primal Scream, The Cult, ale również doskonale znanego nam Cool Kids Of Death. Bezkompromisowi McGregor (maszyny), Honey (wokal), Karl (bas) i Simmons (gitara) - na żywo brawurowi, prowokacyjni, porywający.

Support: The Washing Machine, after: Britie.

Zespół The Gospel Time jest nowym zjawiskiem artystycznym, działającym przy Łódzkim Domu Kultury. Od października 2007 r. z powodzeniem koncertuje, prezentując repertuar z gatunku muzyki gospel. Zespół wokalny skupia rozmiłowanych w śpiewie studentów i absolwentów uczelni wyższych. Grupą kierują Malwina Lewińska i Monika Marszałek, dyplomantki Sekcji Edukacji Artystycznej na Wydziale Pedagogiki Uniwersytetu Łódzkiego. Konsultantką w sprawach emisji głosu jest studentka Wydziału Wokalno-Aktorskiego Akademii Muzycznej, Magdalena Szymańska.

Zespół z wyjątkową pasją i zaangażowaniem uczestniczy w wielu warsztatach na terenie kraju prowadzonych m.in. przez Briana Fentressa z USA, Natalie Philips i Petera Francisa z Londynu, Wandę Reese, Carmę Reese z USA, Solomona Facey'a z Anglii oraz Petera Steinvinga z Danii. Wokaliści doskonalą również swój głos w oparciu o nowoczesną technikę Speech Level Singing. Dzięki żywiołowości grupa w trakcie koncertu tworzy niepowtarzalną atmosferę. Oryginalne aranżacje z towarzyszeniem zespołu instrumentalnego Freeks stanowią o tym, że ich koncerty są dynamiczne i doskonale przemawiają do publiczność.

Yeon-Hee Kwak (obój) - Pierwsza płyta, z utworami A. Pasculliego z 2001 r. przyniosła oboistce nagrodę w Niemieckim Konkursie Płytowym „Echo Klassik” w kategorii „Najbardziej obiecującej artystki”. Kolejną nagrodę „Echo Klassik" zdobyła w 2007 w kategorii “Instrumentalistki Roku” za album Oboe solo (Obój solo) z dziełami J. S. Bacha, G. Silvestriniego i A. Piazzolli. Yeon-Hee Kwak jest laureatką I nagrody na Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej w Łodzi, Nagrody Klubu Rotariańskiego w Stuttgarcie, Międzynarodowego Konkursu Muzycznego w Bayreuth, Międzynarodowego Konkursu Sony w Tokio i innych konkursów. Koncertowała jako solistka z takimi orkiestrami, jak: Orchestra di Padova e del Veneto, Orkiestra Kameralna Arcata ze Stuttgartu, Camerata Hanseatica z Gdańska, Orkiestra Symfoniczna Rozgłośni Radiowej KBS w Seulu i in. Gościła na wielu międzynarodowych festiwalach muzycznych, m.in.: Dniach Muzycznych Eckelshausen, Europejskim Festiwalu Muzycznym w Stuttgarcie, „Wechselströme, Ostasien + ...” w Berlinie, Festiwalu Muzyki Klasycznej w Rottweil (Niemcy), Oregońskim Festiwalu Bachowskim w USA czy Festiwalu Muzyki Kameralnej ICM w Seulu. Urodzona w Seulu. Studiowała na stołecznym Uniwersytecie Hanyang oraz w Państwowej Wyższej Szkole Muzyki i Sztuk Scenicznych w Stuttgarcie w Niemczech. W latach 2000-2008 była drugą oboistką Orkiestry Rozgłośni Radiowej w Monachium, a jednocześnie wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Muzyki i Sztuk Scenicznych w Stuttgarcie.

Radio Bagdad to połączenie energii, wokalnych melodii i kontestacji. Wypracowana dewiza - oszczędność formy i maksimum ekspresji, najlepiej uwydatnia się na koncertach. Zespół stylistycznie oscyluje na granicy rocka i punka. Trio powstało wiosną 2004 roku w Gdańsku. Ma na swoim koncie debiutancką płytę "Słodkie koktajle Mołotowa" oraz około 200 koncertów.

RB tworzą:
Sielak - głos, gitara, teksty
Dzik - bas, głos
Majones - perkusja, głos okazjonalny

Wspaniały koncert w klasztorze w Łęczycy. Dwa chóry i troje instrumentalistów wykona kompozycje klasyków oraz utwory współczesnych kompozytorów ześrodowiska łódzkiego. Jednym z organizatorów jest Katedra Kompozycji Akademii Muzycznej w Łodzi.

AudioFeels jest ośmioosobową grupą znajomych, których połączyła miłość do muzyki. Wszyscy pochodzą z różnych części Polski, ale wszyscy poznali się w Poznaniu, gdzie mieszkają, studiują i… śpiewają. Przez kilka lat w chórze akademickim UAM uczyli się współpracy wokalnej i różnego rodzaju technik wokalnych. Tam też, w kwietniu 2007 postanowili założyć zespół AudioFeels. Chcieli wykorzystać własne umiejętności i doświadczenia do stworzenia zespołu śpiewającego a capella.

Swoją pracę rozpoczęli od śpiewu a cappella, jednak ten styl szybko okazał się dla nich niewystarczający i postanowili zacząć imitować swymi głosami brzmienie instrumentów, miedzy innymi perkusji, gitary czy trąbki. Dzięki temu są w stanie wykonywać znane hity światowej muzyki rozrywkowej wykorzystując jedynie swoje glosy. W ich repertuarze znajdują się przeboje m.in. Michaela Jacksona, Bee Gees, Quincy Jones'a oraz Red Hot Chili Peppers. Zespół wziął udział w programie telewizji TVN "Mam Talent". Występ przypadł do gustu jurorom - ostatecznie grupa zajęła trzecie miejsce. Od tej pory ich kariera nabrała tempa.

Zespół EKT Gdynia powstał 16 lat temu na wdzięcznym łonie Ogólnopolskiego Elitarnego Klubu Turystów „Do Baru”. Siedziba klubu (istniejącego do dziś skupiającego ludzi z całego kraju i znanego z przynajmniej dwóch corocznych sztandarowych imprez: Zimowego zlotu EKT i Wąskotorowego Rajdu EKT) znajduje się w Gdyni i stąd nazwa zespołu.
Jest to mylące, ponieważ obecny skład zespołu niemal wcale nie jest związany z Gdynią, a nawet z Pomorzem. Jedynym rodzynkiem, członkiem pierwszego legendarnego składu, człowiekiem nie tylko mieszkającym, ale również pracującym w Gdyni (konkretnie w Porcie) jest Jan Wydra, autor wielu tekstów i muzyki do większości naszych utworów.
Rok po debiucie do zespołu doszedł Irek „Messalina” Wójcicki, którego teksty stanowią do dziś żelazny repertuar kapeli.
Skład zespołu zmieniał się wielokrotnie, ale od kilku lat obok Jacka Fimiaka (perkusja) na scenę wychodzą także: Marcin Sauter (gitara basowa) i Krzysiek Kowalewski (gitara).

EKT Gdynia to zespół nagradzany na wszystkich liczących się festiwalach w Polsce. Zaczynali od piosenki turystycznej (od której do końca nie odeszli do dziś), by potem zaistnieć, a z biegiem czasu ugruntować swoją pozycję w nurcie piosenki morskiej i żeglarskiej. Na koncertach publiczność zawsze dobrze się bawi, a piosenki grupy, których część stała się kanonem żeglarskiego repertuaru są śpiewane wspólnie z widzami.

Gościem specjalnym tego wydania Soul Confectionery będzie dj pochodzący z Częstochowy - Pancho. Od kilku lat prowadzi on tam cieszący się dużą popularnością cykl imprez i koncertów zatytułowanych “Disco Busters” w ramach , którego grało już wielu pierwszoligowych, polskich, funkowych djow.

Wraz z nim swoją mieszanką funk & soul zaatakują was członkowie Return Of The Funky Monkey Crew - Disco Bukkake i Cookie Monster. Pierwszy z nich - dj, producent, organizator imprez, od 7 lat nieustannie moderuje scene klubową w Łodzi zapraszając ciekawych artystów z Polski i z zagranicy. Na swoim koncie ma setki zorganizowanych wydarzeń muzycznych i jeszcze więcej zagranych imprez. Jego sety opierają się głównie na funku, starym hip-hopie z ery sugarhill, disco z lat 70' z odrobiną motown'owskiego soulu i muzyki latynoskiej. Pomysłodawca cyklu imprez Return Of The Funky Monkey, autor muzyki do najnowszego singla Mariki.

Zespół Turnioki łączy muzykę góralską z innymi gatunkami muzyki. Folk góralski łączą, przede wszystkim, z muzyką rockową - z całym wachlarzem jej odmian, swobodnie poruszając się miedzy wirtuozowską estetyką Van Halen z jednej strony, jazz- rockiem, rapem, reggae z drugiej, a w środku umiejscawiając siłę ludowych polek i ciekawie zaaranżowane tańce góralskie. Nieobce są Turniokom wycieczki w obszary muzyki klasycznej. Wycieczki na tyle skuteczne, że kompozytor i dyrygent Krzesimir Dębski zaproponował zespołowi współpracę z orkiestrą symfoniczną.

Muzycy zespołu są absolwentami wyższych szkół muzycznych. Instrumenty brzmią w ich rękach czasami jak: dudy, gęśle, piszczałki, trąbity, basy, by po chwili zachwycać techniką i finezją brzmienia. Znakomicie brzmiące głosy, doskonała sekcja rytmiczna i zgranie zespołu budzi domysły, że wszystkich członków zespołu połączyła miłość do gór i muzyki.

Skład zespołu:
Anna Malacina - śpiew
Arkadiusz Wiech - gitara, śpiew, autor muzyki i tekstów, aranżacja całości
Leszek Wiśniowski - flet poprzeczny, saksofon tenorowy
Bartłomiej Marduta - skrzypce
Piotr Gołębiowski - gitara basowa
Damian Kocur - instrumenty klawiszowe, śpiew
Michał Baraniewicz - perkusja

Wstęp - 10 zł

The Washing Machine – "nie dają plamy". Formacja reprezentująca alternatywnego rocka kojarzonego ze scena indie. Grupa powstała w 2006 roku, panowie wcześniej grali w innych zespołach, na jakiejś imprezie postanowili połączyć siły, zamknęli się w sali prób i walczyli z premierowym materiałem całymi tygodniami. Zespól od razu uderzył "z grubej rury", pojawiając się na wielu autorskich koncertach jak również występując na festiwalach, przeglądach, m.in. drugiej edycji przeglądu „Młode Wilki” w warszawskiej Stodole, Festiwalu „Zderzak” oraz Przeglądzie Kapel Rockowych „Rock ’N’ Tur”, z którego przywiózł główną nagrodę.

Nowa odsłona zespołu zaowocowała muzyka dojrzalsza, bardziej rozbudowana idącą w kierunku wypracowania własnego stylu dla którego inspiracje stanowią zespoły pokroju: Foo Fighters, Taylor Hawkins & The Coattail Riders, Eagels Of Death Metal.

Latem 2007 roku grupa znacznie ożywiła się pod względem koncertowym, występując m.in. na Festiwalu Jarocin 2007 oraz za granicą (Wielka Brytania, Szkocja, Niemcy). Grupa spotkała się z ciepłym przyjęciem publiczności. Ale nie to było najważniejsze na tej trasie... "Doznaliśmy tam prawdziwego olśnienia i napisaliśmy dużo dobrych, nowofalowych kawałów". W 2008 roku zespół wystąpił w finałowej edycji konkursu My Enterprise The Band, Rock May Festiwal oraz zagrał obok zespołów T. Love i Lady Pank, Kult, Video podczas warszawskich oraz łódzkich Juwenaliów. W sierpniu wydal EP-kę "BURN YOUR BROKEN HEART". We wrześniu oraz grudniu zostali zaproszeni przez Piotra Stelmacha do "Offensywy" w III Programie Polskiego Radi gdzie wystąpili na dwóch "Offsesjach" w studiu im. Agnieszki Osieckiej. Na potrzeby Trójki łącznie zostało zarejestrowanych około 11 kawałków live + wywiady. W połowie grudnia 2008 r. grupa została nominowana przez "PULP" do MIAZGI 2008 - kategoria: "ODKRYCIE ROKU".

Muzyka Końca Lata powstała w 2002 r. w pokoju niejakiego Zmywaka i długo poza obręb jego pokoju nie wychodził. Na skutek zbiegu różnych okoliczności obrósł w ludzi i swoją ostateczną formę przybrał w roku 2004 stając się kwartetem na dwie gitary bas i bębenek. W obecnej chwili w skład zespołu wchodzą: Bartosz Chmielewski (zmywak) gita voc; Macin Biernat (makaron) gita voc; Piotr Majszyk (dubman) bas i Dariusz Gosk (gosku) gary.

Muzycznie zespół przedstawia się rozmaicie. Czerpiąc z różnych źródeł tka swoje melodyjne piosenki oddając w nich całą gamę uczuć człowieczych. Są tu i rock'n'rolle i bigbity, country ballady i trochę noisu i deko słodyczy. W październiku 2006 roku nakładem tarnowskiego wydawnictwa sonic ukazał się ich debiutancki album zatytułowany: "Jedno wesele, dwa pogrzeby", na którym znalazło się dwanaście piosenek o miłości i przemijaniu, nudzie wakacyjnej i pani, co na grób męża chodziła i o chłopaku, co go dziewczyna do wiatru wystawiła i o innych małych historiach dziejących się tu i w okolicy. Płyta zebrała bardzo dobre recenzje, a sam zespół został dostrzeżony jako 'tworzący zręby kameralnej rodzimej sceny indiepopowej' czy też 'jedna z najsympatyczniejszych rzeczy, jaka przytrafiła się ostatnio polskiej muzyce gitarowej'. Jesienią 2007 roku chłopaki wydają swój drugi album '2:1 dla dziewczyn' będący hołdem złożonym wielkiemu uczuciu miłości.

Prowadzony przez tandem Horst-Michael Schaffer & Heinrich von Kalnein Jazz Big Band Graz to siedemnastoosobowy zespół z Austrii, muzyczna rewelacja ostatnich miesięcy. Bez wątpienia - jedna z najlepszych współczesnych europejskich orkiestr jazzowych. Ogromny potencjał instrumentalny zespołu zachwyca dynamiką brzmień i improwizatorską swobodą. Energia i koloryt jazzowej improwizacji, zderzony z hipnotyczną elektroniką daje uderzający efekt. Zespół porównywalny jest do Cinematic Orchestra oraz Matthew Herbert Orchestra, Nilsa Pettera Molvaera, E.S.T., Gotan Project czy Jazzanovy.

Dymitr Szostakowicz przeszedł do historii muzyki jako jeden z najwybitniejszych symfoników minionego stulecia. Każda z jego piętnastu symfonii – od Pierwszej, stanowiącej pracę dyplomową, po Piętnastą, ukończoną na krótko przed śmiercią – zaznacza pewien etap w życiu kompozytora i w ewolucji jego języka muzycznego. Na plan dalszy schodzą więc takie jego dokonania, jak kantata „Pieśń o lasach”, gdzie Stalin był sławiony jako „wielki ogrodnik”. Podczas koncertu poświęconego muzyce ZSRR usłyszymy dwa utwory Szostakowicza: „Uwerturę uroczystą”, skomponowaną na 30-lecie rewolucji bolszewickiej, oraz wokalno-instrumentalną XIII Symfonię „Babi Jar” z tekstami wierszy Eugeniusza Jewtuszenki, upamiętniających rozstrzelanie Żydów pod Kijowem w 1941 roku.

Na pozytywną pamięć nie zasłużył Tichon Chriennikow, który przeszedł do historii przede wszystkim jako prezes Związku Kompozytorów Radzieckich. Zwalczał twórców, którzy pisali w innym od oficjalnie aprobowanego stylu, dążył też – na szczęście bez skutku – do likwidacji zbyt „awangardowego” festiwalu „Warszawska Jesień”. Jego kompozycje, raczej skromne pod względem inwencji rytmicznej i harmonicznej, są całkiem ciekawe kolorystycznie, bowiem były instrumentowana „na zlecenie”. I Koncert skrzypcowy Chriennikowa zagra Janusz Wawrowski. Artyście będzie towarzyszyć Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Łódzkiej pod batutą Łukasza Borowicza. W wykonaniu symfonii Szostakowicza wezmą też udział Chór Męski FŁ oraz Piotr Nowacki (bas).

Evgen Malinovskiy urodził się w Biełowie, na Syberii. Jest absolwentem Kiemierowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk i Kultury, z wykształcenia dyrygentem orkiestry estradowej. Od 13 lat mieszka w Polsce.

Aktor, muzyk i wykonawca piosenki aktorskiej. Zarówno w Rosji jak i w Polsce uczestniczył w wielu projektach muzycznych jako gitarzysta basowy, m.in.: współtwórca i basista zespołu rockowego Hippocampus (1994-2000), w okresie 1997-2001 wielokrotnie współpracował w realizacji projektów zespołu Zdobywcy Pewnych Oskarów, w latach 2002-2003 gitarzysta basowy w projekcie „Sapo” Krzysztofa Wałeckiego, współpracował z kanadyjskim gitarzystą i wokalistą bluesowym polskiego pochodzenia Lesterem Kidsonem. Obecnie przygotowuje własne projekty rockowe i jazzowe.

Ma na swoim koncie role w polskich produkcjach filmowych: „Ekstradycja”; „Miasto prywatne”; „Boża podszewka”; „Na dobre i na złe”; „Szczur”; „Quo vadis”; „Plebania”; „Lokatorzy”; "Fala zbrodni"; „Pensjonat pod różą” i inne. W filmie Magdaleny Łazarkiewicz „Na koniec świata” (1999 r.) wystąpił śpiewając romans rosyjski i akompaniując sobie na gitarze akustycznej.

We wrześniu 2004 po raz pierwszy zaprezentował swój solowy projekt pt. „Syberyjski bard zaprasza”, którego pomysł nosił w sobie od wczesnej młodości. Jego repertuar obejmuje utwory Władimira Wysockiego, Aleksandra Rosenbauma i Bułata Okudżawy.

Artysta śpiewa po rosyjsku, akompaniując sobie na gitarze akustycznej. Każdą balladę poprzedza krótki komentarz w języku polskim, lub polska wersja tekstu utworu we własnym przekładzie wykonawcy.

Interpretacje Evgena Malinovskiy’ego są całkowicie odmienne od dotychczas słyszanych wykonań, a każda pieśń to swoisty spektakl, który porusza w słuchaczach nawet najgłębiej skrywane emocje. Wykonywane utwory, poza elementami satyry i humoru, są głęboko dramatyczne. Niosąc ogromny ładunek emocjonalny, obnażają przed słuchaczem prawdy życiowe, ludzkie charaktery, losy, pragnienia i uczucia.

Pink Freud to jeden z najoryginalniejszych głosów we współczesnym jazzie i nie tylko. Mazolewski (b), Ziętek (tr.) i Staruszkiewicz (dr) tworzą energetyczną, spontaniczną muzykę improwizowaną, bogatą formalnie, wielostrukturową, ewolucyjną, intrygującą brzmieniowo. Bogate formalnie kompozycje, nowoczesne elektroniczne brzmienia, nie odbierają jednocześnie muzykom miejsca na indywidualizm i szalone, odważne improwizacje. Muzyka ta łączy w sobie ducha muzyki lat 60. i 70. z nowoczesnością, eksplozję nowej wrażliwości z lekturą starych płyt. Preparowanie instrumentów, wykorzystanie elektronicznego asortymentu, konstruowanie bogatych narracji, stały się jednymi z cech wyróżniających muzykę formacji, a poczucie humoru i dystans do generowanych przez siebie dźwięków stały się składową rozpoznawalnego stylu Pink Freud. Zespół zasłynął także ze wspaniałych interpretacji tradycyjnych fraz - "Come As You Are" Nirvany i "My Man's Gone Now" G. Gershwina.

Wojciech Mazolewski - bas, loop sampler
Tomasz Ziętek - trabka, elektronkika
Kuba Staruszkiewicz - perkusja

Zespół NOT powstał w 1999 roku z inicjatywy trzech muzyków: Roberta Tuty (Agressiva 69, Maleńczuk Tuta Rutkowski Super Trio ), Kuby Wandachowicza i Marcina Kowalskiego (obaj Cool Kids Of Death). Muzyków inspirowały wówczas ciężkie brzmienia Swans i Einstuerzende Neubauten oraz popowo-kabaretowe produkcje spod znaku Marca Almonda. Taki charakter miała pierwsza płyta zespołu, zatytułowana "Bad Trip Boys" (nagrana w całości domowym sposobem), która została wydana w 2001 roku przez niezależną niemiecką wytwórnię Noiseworks. Ewenementem - jak na rynek zachodni - było to, że płyta została w całości nagrana w języku polskim. Krążek został przyjęty bardzo ciepło, niestety głównie poza granicami Polski. Piosenki NOT ukazywały się na wielu albumach składankowych, zarówno w Polsce, jak i za granicą.

W roku 2006 zespół - w składzie poszerzonym o perkusistę Łukasza Klausa (występującego wówczas z zespołem Hedone ) - rozpoczął pracę nad swoją nową płytą, zatytułowaną po prostu "NOT". Produkcją materiału zainteresował się jeden z najlepszych polskich producentów, a przede wszystkim znakomity muzyk, Agim Dżeljilji z wrocławskiej formacji Oszibarack. Wynikiem wspólnej pracy jest znakomita, niezwykle różnorodna, choć stylistycznie spójna płyta. Muzyka NOT to świetne gitarowe granie (w bardzo szerokim rozumieniu tego pojęcia) wzbogacone o odważne eksperymenty elektroniczne. Czuć na tej płycie ducha takich wykonawców jak Marc Almond, Love And Rockets, Momus, David Bowie, Roxy Music, ale także Mouse on Mars czy Junior Boys. Uwagę zwracają teksty, za których większą część odpowiedzialny jest Kuba Wandachowicz.

Guitar4mation - kwartet gitarowy z Wiednia tworzy dwóch Austriaków (Martin Wesely i Martin Schwarz), Czech (Petr Saidl) i Polak (Michał Nagy). Repertuar zespołu obejmuje m.in. muzykę impresjonizmu, hiszpańską, latynoamerykański folklor, aranżacje jazzu i popu oraz kompozycje napisane specjalnie dla zespołu, a ponadto własne opracowania utworów muzycznych.

Guitar4mation istnieje od 1993 roku. Poza Austrią koncertował m.in. w Niemczech, Czechach, Polsce, Słowacji i we Włoszech. Do najważniejszych występów zalicza się koncerty w Wiener Konzerthaus (1996, 1999), na Międzynarodowym Festiwalu Gitarowym w Lockenhaus (1995), w Mikulovie (1995, 1998), w Gdańsku (1997), w ramach międzynarodowego projektu Gitarre Forum Wien (2005). Koncert zespołu był na żywo transmitowany przez austriacki ORF (1999) i Polskie Radio (Warszawa, 1997). W 1996 ukazała się płyta CD "From a hidden street" (Polskie Nagrania). W 1999 r. przy nagraniu CD "Dewa" Stefana Soeweandi (Kreuzberg Records Berlin) muzycy współpracowali z Zoranem Dukic, Laurą Young i Enno Voorhorst. Jesienią 2005 r. ukazała się płyta CD "Pulse.Sound.Joy.Heart". Założyciele zespołu Alexander Swete i Francis Montocchio opuścili kwartet w 2002 r.; ich miejsce zajęli M. Wesely i P. Saidl.

Zespół Sickbag powstał w 2002 roku, wówczas w jego skład wchodzili czterej muzycy: Paweł Godnarski (bas), Daniel Goździk (gitara), Artur Łaski (perkusja) oraz Rafał Kubisiak (wokal). Członkowie Sickbag, zainspirowani twórczością między innymi Limp Bizkit, Linkin Park, Metalliki i Slayera, grają mocny rock wzbogacany elementami hip-hopu, muzyki elektronicznej oraz ciężkicmi brzmiami thrash i death metalowymi.

Dobrze układająca się współpraca i wcześniejsza znajomość oraz doświadczenie, sprawiły, ze demo "FIRST TIME" nagrane zostało już po trzech miesiącach prób. Po raz pierwszy twórczość zespołu zaprezentowana została na Przeglądzie Muzyki Młodzieżowej w Piotrkowie Tryb. (wrzesień 2002r). Tam też jury wyróżniło SICKBAG główną nagrodą. Następnym sukcesem był udział w Międzywojewódzkim Przeglądzie Muzyki Młodzieżowej w Rawie Maz. (grudzień 2002r). Tam komisja przyznała zespołowi III miejsce. Na początku 2003 roku kapela nagrała drugą płytę demo "FROM THE INSIDE". Gościnnie w utworze NEVER AGAIN zaśpiewał Arek Kępka z WRINKLED FRED. W 2003 roku SICKBAG zaprezentował się na Rock May Festiwal, gdzie w jury zasiadał m.in. Tomek LIPA Lipnicki. Przyznano trzy równorzędne pierwsze miejsca – w tym dla SICKBAG. W czerwcu 2003 zespół wystąpił w Ogólnopolskim Festiwalu Muzyki Rockowej - Zderzak 2003 w Zgierzu. SICKBAG wrócił z II miejscem. W sierpniu 2003 zespół zagrał koncert w Gdańskim klubie PARLAMENT na cyklicznej imprezie LIPOZONE organizowanej przez LIPE. W listopadzie 2003 SICKBAG dokonał studyjnego nagrania dwóch utworów – znany z pierwszej płyty FIRST TIME i całkiem nowy YOUR OWN WAY. W grudniu 2005 roku w profesjonalnym studiu zespół nagrał CD PROMO, na którym gościnnie zaśpiewała DeMonique z zespołu DIVE3D. Został także nakręcony teledysk do utworu „THE LAST TRAIN HOME”, promujący to wydawnictwo. Można go obejrzeć w telewizji 4funTV. W 2007 roku zespół nagrywa EP'kę na której znajdują się dwa zupełnie nowe utwory oraz jeden remix. Obecnie zespół sporo koncertuje i tworzy nowy materiał.

Adam Ostrowski znany wszystkim jako Ostry (O.S.T.R.) to muzyk, raper, kompozytor i producent urodzony w Łodzi. Pierwsze kroki związane z muzyką Hip-Hop zaczął stawiać w wieku 12 lat. Później wraz z przyjaciółmi założył zespół BDC przekształcony następnie w LWC. Muzyk współpracował z takimi wykonawcami jak Tede, Vienio i Pele, PeZet czy Sistars. Solową karierę rozpoczął w 2001 roku wraz z debiutanckim krążkiem „Masz to jak w banku”, od tego czasu wydał 10 płyt. Twórczość Ostrego porusza tematy związaną z polityką, korupcją i problemami społecznymi.

O.S.T.R. ma opinię najlepszego polskiego freestyle'owca. Jest niezwykle żywiołowy na koncertach, nie ogranicza się do żelaznego repertuaru kilku utworów. Publiczność bawi doskonałymi parodiami najbardziej charakterystycznych, polskich MC. Nagrywanie płyt i koncertowanie nie przeszkodziło mu w studiowaniu gry na skrzypcach w łódzkiej Akademii Muzycznej.

O.S.T.R. na swoim koncie posiada kilka znaczących wyróżnień i nagród, m.in. 2 złote płyty za album „HollyŁódź”(2007) i „Ja tu tylko sprzątam” (2008), Fryderyk 2008 w kategorii „Album Roku – Hip Hop” (album „HollyŁódź”), Nagrodę BIS Polskiego Radia w kategorii „Najlepsza energia na koncercie”.

Łódzkiemu koncertowi towarzyszyć będzie promocja najnowszego krążka O.S.T.R. „O.C.B.”(premiera 27 lutego’09). Na scenie Wytwórni Ostrego będą wspierać: zespół ŁDZ Orkiestra, DJ Haem oraz raper Kochan.

All Sounds Allowed czyli zespół, który na skonstruowanych z materiałów postprodukcyjnych instrumentach, przy akompaniamencie syntezatorów, samplerów i żywego basu tworzy muzykę. Jak brzmią rury, metalowe i plastikowe beczki, blacha, sprężyny i tym podobne - mieliśmy szansę przekonać się, kiedy zespół wystąpił w jednym z popularnych programów telewizyjnych. Teraz możemy sprawdzić, jak to szaleństwo brzmi i wygląda na żywo. Wśród zgrzytu i zgiełku skręcanej blachy mieszają się dźwięki różnych gatunków. Jest to permanentny eksperyment, prowadzony na granicy zasad BHP, a każde wykonanie jest niepowtarzalne.

Polpo Motel, czyli połączenie klasycznego śpiewu z awangardową elektroniką. Duet Polpo Motel tworzą Daniel Pigoński i Olga Mysłowska, oboje już znani z warszawskiej sceny muzycznej. Daniel Pigoński grał wcześniej na klawiszach w tak uznanych zespołach jak Pustki i Elektrolot. Sopranistka Olga Mysłowska jest klasycznie wykształconą śpiewaczką, specjalizującą się w muzyce baroku. Daniel gra na maleńkich keyboardach-zabaweczkach i przepuszcza dźwięki przez elektroniczne i komputerowe efekty (ustawionych na desce do prasowania Marii Peszek, z którą grał w Elektrolocie), Olga pisze teksty i śpiewa. Grają eklektyczną elektronikę. Deklarują, że są zespołem kieszonkowym, bo razem z całym ekwipunkiem mieszczą się w sportowym kabriolecie. W ich muzyce muzyce z oparów absurdu wyłaniają się infantylność, mrok i groteskowy estetyzm.

Canor Anticus powstał w 1970 roku w Warszawie, od roku 1995 działa pod kierownictwem Marcina Zalewskiego (członka zespołu od 1971 roku). Zespół koncertował na wielu festiwalach muzyki dawnej w Polsce, w czeskim Cieszynie i w Nikozji na Cyprze oraz na Wawelu w Krakowie, w wielu salach filharmonii polskich, w Studio Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego, w Pałacu w Wilanowie, regularnie koncertuje na Zamku Królewskim w Warszawie.

W repertuarze zespołu znajduje się dawna muzyka świecka i religijna wykonywana na instrumentach historycznych. W 1996 roku zespół nagrał płytę kompaktową zatytułowaną „O Królach polskich", na której znalazły się polskie utwory polifoniczne z XVI i XVII wieku. Była to zarazem pierwsza płyta kompaktowa nagrana przez polski konsort viol da gamba. Kolejna płyta powstała w 1997 roku i zawiera kolędy staropolskie z udziałem śpiewaczki kurpiowskiej Apolonii Nowak. Na trzeciej płycie nagranej i wydanej w 1998 roku muzycy z zespołu Canor Anticus towarzyszą wybitnemu śpiewakowi Andrzejowi Hiolskiemu w programie kolędowym. Zespół Canor Anticus jest laureatem nagrody imienia Adama Jarzębskiego dla najlepszego wykonawcy XVI Festiwalu Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie (2006 r.).

Zespół Canor Anticus wystąpi w składzie:
Paweł Zalewski – viola da gamba
Piotr Zalewski – viola da gamba
Marcin Zalewski – viola da gamba, lutnia

Program:
Valentin Bakfark – Fantasia trium vocum (Harmoniarum Musicarum, Kraków 1565)
Orlando di Lasso (Liber mottetarum trium vocum, 1575): Haec quae ter triplici cecinerunt, Ego sum resurrection et vita, Christus resurgens ex mortuis, Ave Regina caelorum, Sancta et immaculate Virginitas, O Maria, clauses hortus, Justus es Domine
Adam Jarzębski (Canzoni e concerti, 1627): Concerto Primo, Concerto Secondo, Concerto Terzo, Concerto Quarto, In Deo Speravit, Susanna Videns, Koenigsberga

2 kwietnia pożar strawił zabytkową część klasztoru Księży Salezjanów w Lutomiersku, gdzie mieszczą się szkoły: muzyczna i organistowska. Melomanom znany jest też sam klasztor, gdzie każdego lata odbywają się festiwalowe koncerty „Kolorów Polski”.
Pomóżmy w zbieraniu funduszy na remont budynku i odkupienie zniszczonych instrumentów. Uczyńmy to tym bardziej teraz, w okresie Świąt Wielkanocnych, które wyrażają wiarę w zmartwychwstanie i inspirują do dzielenia się wszelkim dobrem.
Podczas koncertów „Łódzkiej Wielkanocy Muzycznej” w Filharmonii Łódzkiej będzie prowadzona zbiórka pieniędzy. Można także dokonać wpłaty na konto Fundacji Nauki i Wychowania: PKO BP S.A. IV o/Łódź 93 1020 3378 0000 1102 0106 8600 (z dopiskiem: „na usuwanie skutków pożaru”) lub przekazać fundacji 1% podatku za rok 2008 (nr KRS 0000070179, z dopiskiem: „1% dla SSM w Lutomiersku”). Zbiórka pieniędzy trwa do końca maja.

Zespół BRUNO SCHULZ powstał wiosną 2003 roku w Kielcach. Grupa dwudziestolatków na co dzień posługujących się różnymi formami ekspresji artystycznej (malarstwo, grafika, rzeźba, eksperymenty filmowe, poezja) postanowiła poszukać nowego, mocnego i bezpośredniego środka wyrazu, który stałby się spoiwem dla pozostałych działań twórczych. Podczas towarzyskich spotkań w naturalny sposób zaczęła ewoluować idea założenia alternatywnej grupy rockowej. Właściwa historia zespołu rozpoczęła się podczas jednej z imprez. Zarejestrowane wtedy przy pomocy kamery video improwizacje wokalisty, na pierwszych próbach przybrały kształt piosenek. Nazwa BRUNO SCHULZ powstała trochę później. To wynik fascynacji twórczością artysty z Drohobycza, którego literacki i plastyczny dorobek jest członkom grupy bardzo bliski. W 2005 roku, kiedy o zespole robiło się coraz głośniej, doszło do korespondencji z ostatnim żyjącym członkiem rodziny i spadkobiercą Brunona Schulz’a. Marek Podstolski, na stałe mieszkający w Niemczech, wykazał ogromną otwartość i życzliwość dla poczynań grupy, przesyłając oficjalna zgodę na używanie nazwiska Brunona Schulza jako nazwy. Już pierwsze występy na żywo udowodniły, że to co robi zespół, ma sens nie tylko dla nich samych.

Zanim doszło do podpisania kontraktu fonograficznego z wytwórnią Luna Music (wydawca Justyny Steczkowskiej, Kazika Staszewskiego, Hurtu) zespół zagrał kilkadziesiąt świetnie przyjmowanych przez publiczność koncertów w całym kraju. Został zauważony przez dziennikarzy Trójki, Radia Bis i przez inne media. Luna Music zostawiła grupie całkowicie wolną rękę w sferze artystycznej.

Muzyka BRUNO SCHULZ to niekończąca się historia człowieka szukającego oddechu rzeczywistością wolną od nadmiaru informacji i wrzeszczących reklam, od świata w którym wartości takie jak miłość czy wolność pomieszały się z hedonizmem i chorym pędem ku zatraceniu. Jest w tych piosenkach niepokój i rozczarowanie, ale jest również nadzieja. Pomimo mocno zaangażowanego emocjonalnie przekazu utwory BRUNO SCHULY są komunikatywne i melodyjne. Ekspresyjne brzmienie gitar i dynamiczna sekcja rytmiczna, w połączeniu ze słowami schizofrenicznego romantyka budują magiczny świat dostępny dla każdego kto odważy się przyjąć zaproszenie.

W marcu 2007 do sklepów trafił debiutancki album grupy "Ekspresje, depresje, euforie" (Luna Music).

Zespół powstał w 1985 roku w Warszawie, z inicjatywy gitarzysty, kompozytora i autora tekstów, Wojciecha Waglewskiego. Debiutował na festiwalu w Jarocinie, by rok później wydać album „Voo Voo”, który stał się manifestem Waglewskiego. Muzyka Voo Voo jest niezwykle różnorodna i trudno ją jednoznacznie sklasyfikować, gdyż Waglewski odwołuje się zarówno do rocka, rapu czy folku. Zespół ma na swym koncie ponad 20 albumów, w tym ścieżki dźwiękowe do filmów oraz płyty z muzyką teatralną.

Skład zespołu:
Wojciech Waglewski - gitary, banjo, śpiew;
Mateusz Pospieszalski - saksofony, inst. klawiszowe, śpiew;
Karim Martusewicz - gitara basowa;
Piotr Żyżelewicz - perkusja.

Zespół Niebonie istnieje od 1999 roku. Działa i pracuje w Zduńskiej Woli. W październiku 2001 r. grupa trafiła do wytwórni Universal Music Polska i podpisała kontrakt na wydanie debiutanckiej płyty pt. „NIEBONIE”. Znalazło się na niej trzynaście kompozycji spiętych dwoma bliźniaczymi muzycznie utworami - "Tyle Radości w Nas", rozpoczynający płytę i "Tyle Podłości w Nas", stanowiący zaprzeczenie happy endu. Na liście utworów “NIEBONIE” znaleźć można zarówno szybko wpadające w ucho rock’n’rollowe piosenki: "Wab Milion Bab", czy "Luz a’la Lata Sześćdziesiąte" jak również kompozycje o głębokiej problematyce społecznej: "Panie Prezydencie, Panie Kardynale" - o bezsensie służby wojskowej, "Papierosy, Wóda, Sex" - historia dobrze zapowiadającego się młodzieńca, którego niszczy nałóg alkoholowy, “Sfjetłana" - o miłości podszytej litością, wynikłą z różnic kulturowych, czy "Droga" - historia przydrożnej prostytutki. W okresie promocyjnym płyty, zespół można było zobaczyć i usłyszeć w większości dużych miast w Polsce jak również w mniejszych miejscowościach i kameralnych klubach. Do historii grupy przejdą na pewno koncertowe Juwenalia w Łodzi oraz występy dla kilkutysięcznej publiczności w Olsztynie czy Katowicach. Dwa singlowe utwory zespołu „Tyle Radości w Nas” i „Panie Prezydencie” długo utrzymywały się na listach przebojów wielu rozgłośni radiowych w całej Polsce a ich teledyski były emitowane w największych stacjach muzycznych. Prace nad drugim studyjnym krążkiem, muzycy rozpoczęli w Lany Poniedziałek 2004 roku w łódzkim Track Studio. W między czasie utwory z debiutanckiej płyty zespołu trafiły na ścieżkę dźwiękową polskiej komedii kryminalnej „Lawstorant" w reżyserii Mikołaja Haremskiego. Ostatecznie drugi krążek pt. „Niebezpieczny Zespół" został wydany 21 marca 2007 roku. Znalazło się na nim, podobnie jak na pierwszej płycie, trzynaście kompozycji. Tym razem zagranych jednak ze zdecydowanie większym rockowym pazurem. Świadczą o tym chociażby utwory takie jak: „Frajer", „Iluzje", „Dzieli na Bóg", „Szkoła", „Licheń" czy „Ewangelia Łukasza". Krążek dowodzi o dojrzałości muzyków, a teksty Włodka „Woodiego” Hechłacza, lidera zespołu, pokazują jego dużą wrażliwość na otaczającą nas rzeczywistość. Płyta niewątpliwie wprowadza na polski rynek muzyczny świeży powiew rockowego grania.

Poznali się studiując na wspólnym roku polonistykę. Po wstępnym ukształtowaniu się składu, do kabaretu dołączyli profesjonalni muzycy, także studenci tego wydziału. Czerpiąc całą wiedzę o publicznym rozśmieszaniu z telewizyjnych programów Starszych Panów, kabaretu Potem, Stanisława Tyma i Dudka wyruszyli na eliminacje PAKI do Radomia, a potem na jej finał do Krakowa. Tam, nie dość że poznali Stanisława Tyma, to jeszcze z jego rąk odebrali nagrodę Grand Prix, zaś od kabaretu Potem nagrodę środowiska kabaretowego.

Super Tour'09 Trasasasa to najnowszy i całkowicie premierowy program Kabaretu Moralnego Niepokoju po olbrzymim sukcesie trasy "Babilon Tour 2007". Nowe skecze, piosenki i monologi. Ponad 2 godziny materiału z udziałem zespołu muzycznego. Całość będzie nawiązywała do epoki disco lat 70.

Klub Fanaberia zaprasza na porządną porcję bluesa w wykonaniu zespołu Dżem.

Dżem to polska grupa muzyczna grająca rocka i blues. Zaliczana jest do najważniejszych zespołów w historii polskiej muzyki rockowo-bluesowej. Nazwa zespołu pochodzi od jamu – zbiorowego muzykowania, improwizowania na zaproponowany temat, popularnego między innymi wśród zespołów grających jam rocka, jak np. Grateful Dead czy The Band. Polski zapis nazwy pojawił się – zupełnym przypadkiem kierującym ręką organizatorki jednego z koncertów – w roku 1974.

Skład zespołu:
Beno Otręba – gitara basowa, gitara, śpiew
Adam Otręba – gitary, śpiew
Jerzy Styczyński – gitary
Zbigniew Szczerbiński – perkusja
Maciej Balcar – śpiew, harmonijka ustna, tamburyn
Janusz Borzucki – instrumenty klawiszowe, organy Hammonda

Zespół Żeby Nie Piekło rozpoczął swoją działalność w 1999 roku jako licealna kapela, w której oprócz grających do dziś Małgosi i Pawła, występował nad wyraz charyzmatyczny Maciek. W roku 2002 powstała oficjalna nazwa zespołu. Po kilku występach w Łodzi zespołowi trafiła się okazja, która zaczęła nową historię zespołu. Dzięki pomocy Unii Europejskiej została nagrana płyta "Powroty", która została w środowisku łódzkich harcerzy i starych yapowiczów odebrana bardzo dobrze. W nagraniu jej wspomagało zespół kilka osób, z których wyłonił się jeden nowy członek Michał - bębniarz (gębofonista). To właśnie on ściągnął drugiego gitarzystę Krzyśka (który kilka prób później przyprowadził nowego bębniarza Janusza) i od dawna poszukiwanego murzyńskiego spawacza basistę - Partycję. Sukcesy jakie osiągnęło Żeby Nie Piekło to zagrane koncerty, wygrane konkursy, nagrana płyta i występ na Yapie, a także w wielu łódzkich pubach oraz fakt, że 8-osobowemu zespołowi udaje się regularnie spotykać.

Liderem Nocnej Zmiany Bluesa jest Sławek Wierzcholski. Wirtuoz harmonijki ustnej, wokalista, autor tekstów i muzyki. Nocna Zmiana Bluesa koncertowała w wielu krajach, m.in. we Francji, Niemczech, Holandii i Zimbabwe. Z tym zespołem i pod własnym nazwiskiem Wierzcholski wydał dwanaście płyt oraz wystąpił w wielu programach radiowych i telewizyjnych. Jako sideman, Sławek gra na harmonijce na piętnastu płytach takich wykonawców jak Maanaam, Majka Jeżowska, Zdrowa Woda czy Gang Olsena. Koncertował i nagrywał z bluesmanami amerykańskimi, wśród których byli m.in.: Charlie Musselwhite, Junior Wells i Louisiana Red oraz z czołówką polskich muzyków rockowych i jazzowych. Z Nocną Zmianą Bluesa otwierał koncert grupy Blues Brothers (Norymbergia 1989) i B.B. Kinga (Warszawa 1996). Sławek jest wykonawcą partii harmonijki ustnej na ścieżkach dźwiękowych kilku filmów i seriali telewizyjnych oraz autorem muzyki do spektakli teatralnych. W roku 1997 jako pierwszy polski bluesman wystąpił wśród najwybitniejszych harmonijkarzy na Światowym Festiwalu Harmonijki w Trossingen w Niemczech. W ankiecie magazynu „Gitara i bas”, płyta „Polski blues” została uznana najlepszą polską płytą gitarową w kategorii Blues.

19 WIOSEN zaprasza na koncert, promujący swoją najnowszą płytę pt „Pedofil” wydaną w wytwórni „Love Industry”. Swoją muzykę określają aero punk, ale naprawdę ta i inne etykiety nie mają dla nich specjalnego znaczenia. Liczy się tylko punk. Teksty zespołu penetrują różne zdewastowane tereny współczesności, nie dają nadziei i nie tworzą złudzeń. Płyta „Pedofil” to już czwarty cd zespołu. Wcześniej ukazały się płyty „Co każdą chwilę zmarnowany kwiat” (wyd. „Lampa” 2004), „11 zim” („Nikt Nic Nie Wie”, 2004), „Piękno” („Rockers Publishing”, 2006).

19 Wiosen jest prawdziwą miejską legendą Łodzi. Po kilkunastu latach działalności (z przerwami), zagraniu dziesiątek koncertów, nagraniu i wydaniu kilku zjawiskowych płyt, zrealizowaniu programu telewizyjnego dla TVP Kultura (reż. Xawery Żuławski), grupa wciąż pozostaje czymś w rodzaju nie odkrytego terytorium. Zespół powstał w 1992 roku. W pierwszym-trzyosobowym składzie ( Fagot, Franek, Pryt) „19-stki” grywały covery, sięgajac m.in. po piosenki Hanki Ordonówny i Drupiego. Z czasem wykrystalizował się autonomiczny styl grupy, bazujący na fundamencie punka, wzbogacony o dźwięczne brzmienie instrumentów klawiszowych. Muzycy określają swoją twórczość mianem barok-punka, apokaliptyczno-dancing-punka a ostatnio aero-punka. Strona literacka twórczości 19 Wiosen to kolejny element stanowiący o wyjątkowości zespołu.
Teksty pisane przez Marcina Pryta tworzą czy raczej tworzyły oryginalną galerię często autentycznych postaci z łódzkich osiedli (Henryk i Mariola, dziwka Magdalena), opowiadały też romantyczne historie inspirowane łódzkim pitawalem („Nożem uczył uczciwości”)
Ewidentny talent poetycki Pryta i mistrzostwo obserwacji sprawia, że piosenki 19 Wiosen można bez większego ryzyka porównać do brooklyńskich „opowieści” Lou Reeda. Twórczość Pryta i 19 Wiosen została dostrzeżona przez Pawła Dunina Wąsowicza. Jego pismo „Lampa” w 2004 roku poświęca grupie kilkanaście stron (wywiady, zdjęcia, teksty, rysunki), do numeru dołączono też płytę „Co każdą chwilę zmarnowany kwiat”. Rok później w wydawnictwie „Lampa i Iskra Boża” ukazuje się tomik poetycki Pryta pt. „Szpital Heleny Wolf”. Dziś teksty Marcina już nie odwołują się w tak dużym wymiarze do mikro-świata łódzkich blokowisk.

Zespół w miarę możliwości prowadzi aktywną działalność koncertową, grywał już na rozmaitych festiwalach, w klubach, na squatach, w podziemiach domu handlowego oraz w teatrach lalkowych. Reprezentował Polskę w Berlinie, Mińsku i we Lwowie.
W czerwcu grupa wyrusza na miesieczną trasę po Rosji. Dziś
19 Wiosen to pełna energii, zadziorna, melodyjna muzyka oparta na
punk-rocku plus wyjątkowe teksty Pryta, który jest obecnie jednym z najbardziej charyzmatycznych ”krzykaczy” na scenie rockowej.

Banda Whysego powstała w 2006 roku. Założyło ją dwóch przez świat zapomnianych kumpli - Jelon (rozwiedziony z Prząśniczkami i Voozlem) oraz Whysy (Vexation, Voozel). Po mozolnych poszukiwaniach zupełnie przypadkowo trafili na Darela - bardzo młodego, a jednocześnie sprawnego gitarzystę i w składzie Darel (git.), Whysy (bębny), Jelon (bas) tworzyli pierwsze kawałki. Długie, bo prawie półroczne poszukiwania wokalisty nie przynosiły efektu, więc za mikrofonem stanął Jelon. Do zespołu dołączył jeszcze Metal, który został basistą. Zespół ma za sobą kilka lokalnych koncertów oraz nagrania, które z dnia na dzień docierają do coraz większej liczby uszu.

Znana z grupy Hey i solowych projektów Kasia Nosowska to najbardziej charyzmatyczna polska artystka, która od 15 lat nie przestaje nas zaskakiwać. Agnieszka Osiecka pisała dla Maryli Rodowicz, Ireny Santor, Seweryna Krajewskiego i po dziś dzień uważana jest za najlepszą kobiecą autorkę tekstów w historii polskiej sceny muzycznej. Efektem połączenia twórczości ich obu jest projekt „Osiecka” sygnowany nazwiskiem Nosowskiej. Płyta ta już w dniu premiery osiągnęła status złotej, dwa tygodnie później pokryła się platyną i przez ostatni miesiąc 2008 roku była najlepiej sprzedającym się krążkiem w Polsce.

Wszystko zaczęło się od występu w Teatrze Roma, gdzie podczas XI edycji konkursu „Pamiętajmy o Osieckiej” Nosowska zaprezentowała wybrane utwory tej niezapomnianej artystki. Jak sama mówi, nie planowała wtedy nagrania płyty, to miał być jednorazowy występ. Stało się jednak inaczej. I dobrze, bo krążek to prawdziwy hołd dla Osieckiej, ukłon w stronę jej wielkiego dorobku. Klasę Nosowskiej widać w doborze piosenek. Nie sięgnęła po dobrze wszystkim znane i bardzo komercyjne „Małgośka”, czy „Niech żyje bal”, ale po teksty, które najlepiej rozumiała, w których dobrze się czuła. Dzięki temu ich nowe wersje są wypełnione emocjami, pełne zaangażowania. Piosenkarka śpiewa je tak naturalnie i przejmująco, jakby to ona je napisała.
Odważna interpretacja Nosowskiej i oryginalne aranżacje stworzone przez Marcina Macuka i muzyków z UniSexBlues Band, w których odnajdziemy jednak ducha przeszłości, odkrywają na nowo nieco przykurzone już wersje znanych utworów, zmuszają nas do ponownego zrozumienia ich sensu.

Koncert organizowany przez Fundację Pomocy Osobom Niepełnosprawnym "AMI". Celem akcji jest pomoc 4-letniej Weronice - dziewczynce chorej na dziecięce porażenie mózgowe i zebranie funduszy na jej dalszą rehabilitację. W akcji wezmą udział wolontariusze, którym do specjalnie oznaczonych puszek będzie można przekazywać środki pieniężne.

W programie wezmą udział:
Bogusław Mec - piosenkarz, artysta plastyk, kompozytor. Zadebiutował na Łódzkiej Giełdzie Piosenki w1970 roku. W 1971 wygrał “Debiuty” na XX Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Jego piosenka “Jej portret”, którą wygrał kolejny opolski festiwal natychmiast stała się szlagierem, a jej wykonanie urosło do wymiarów legendy.

Lodz Gospel Choir - Łódzki Chór Gospel powstał w listopadzie 2005. Dyrygentem, aranżerem i kompozytorem chóru jest Monika Szwacka, absolwentka Akademii Muzycznej w Łodzi, jego założycielem - Andrzej Heniuk.

Justyna Majkowska - wokalistka znana z zespołu Ich Troje. Zaczynała karierę w zduńskowolskim zespole Erato, będącym laureatem wielu nagród i wyróżnień w ogólnopolskich festiwalach poezji śpiewanej.

Szkoła Tańca "Lilla House" - to jedna z największych Szkół Tańca w Łodzi. Lilla House współtworzy w Łodzi Międzynarodowy Festiwal Tańca. Na zaproszenie Lilla House przyjeżdżają do Łodzi tacy choreografowie jak: Thierry Verger (znany z polskiej edycji You can Dance), Natan Gordon i Marlon Wallen (dyrektorzy artystyczni największej grupy tanecznej Wielkiej Brytanii Flawless). Z tej szkoły wywodzą się finaliści You can Dance Ania Bosak i Artur Frontczak.

Mateusz Stachura - student śpiewu na wydziale wokalno-aktorskim Akademii Muzycznej w Łodzi w klasie prof. Ziemowita Wojtczaka. Zadebiutował na scenie Teatru Muzycznego w Łodzi. Współpracuje z Teatrem 77, jest członkiem Big Bandu grającego Latino, Swing, Blues, Jazz.

Jan Riemann - jest śpiewającym aktorem w Galli Theater Berlin. Otrzymał ministerialną nagrodę “Special Art Puchar” oraz “Swing Award 2006” w Thüringen z programem „Swing – Show”.

Emilia Piorek - jej największą pasją od najmłodszych lat jest muzyka. Od 7 roku życia śpiewa i nie wyobraża sobie, że mogłoby być inaczej. Na co dzień występuje z zespołem „Senator”. Miss Foto 2006.

Studio Piosenki "PROForum" Teresy Stokowskiej-Gajdy - od lat gromadzi najzdolniejszych wokalistów, zbierających laury na festiwalach tak indywidualnie jak i grupowo. Pierwszym spektaklem Studia Piosenki (jeszcze wtedy działającym w Poleskim Ośrodku Sztuki) były "Wypadki losowe" Jonasza Kofty w reżyserii Teresy Stokowskiej-Gajdy i choreografii Kazimierza Knola. Na scenie Wytwórni pokażą mini-spektakl w opracowaniu muzycznym prof. Teresy Stokowskiej-Gajdy, kierownika artystycznego Studia.

Aleksandra Henkiel-Jachowicz - nauczycielka emisji głosu, dyrygent. Laureatka konkursów wokalnych. Znakomita wokalistka. Zaśpiewa jeden, ale jakże znaczący utwór: "I am ready for love" („jestem gotowa na miłość” - w domyśle na miłość do Boga) z towarzyszeniem piano, wiolonczeli i gitary.

Studio Integracji Krzysztofa Cwynara - Krzysztof Cwynar to wielokrotny uczestnik Festiwali Piosenki Polskiej w Opolu, Międzynarodowego w Sopocie, Rostocku, Moskwie, Albenie oraz Żołnierskiej w Kołobrzegu. Studiował na Wydziale Wokalnym łódzkiej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej. Podczas studiów związany był z teatrzykiem studenckim Pstrąg. Jako piosenkarz zadebiutował na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Za ten debiutancki występ otrzymał I nagrodę w kategorii Nowe Głosy. Studio Integracji jest instytucją pozarządową dla osób niepełnosprawnych ruchowo, upośledzonych umysłowo, bezdomnych, a także dla ludzi wychodzących z nałogów.

Rafał Tomczyk, w wielu kręgach znany jako PROFESOR (PROFI). Z zawodu konferansjer, z wykształcenia muzyk i pedagog muzyczny, z historii prawie zapomnianej - śpiewający balladzista. O samotności wie jak mało kto. Typ samotnika – zdobywca tzw. Korony Gór Polskich. Koncert będzie jego osobistym powrotem do korzeni. Zabrzmią piosenki, które usłyszeć można bardzo rzadko, zasłyszane przy ogniskach dźwięki malowane wędrówką. Sercem i umysłem, słowem i muzyką, nie do końca na poważnie opowiada o sprawach trudnych i trudniejszych. W programie znajdą się także utwory z autorską muzyką do słów łódzkiej poetki Marianny Sokół.

Rocket Mary to łódzki zespół grający w klimatach punk'n'roll. Kapela powstała pod koniec 2008 r. na gruzach innego projektu muzycznego, w którym brało udział 2/3 obecnego składu zespołu. W obecnej chwili jedynym studyjnym materiałem jakim dysponuje Rocket Mary jest nagrane na przełomie 2008 i 2009 roku demo, na którym zostało zamieszczonych 5 różnych utworów + dwie bonusowe wersje anglojęzyczne.

Robotron to młody duet elektro pochodzący ze stolicy kultury klubowej - Berlina. Swoje inspiracje i pomysły przepuszczają przez pryzmat old skoolowego barbarzyństwa gitary elektrycznej i własnoręcznie wykonanego theremina. Ich motto: "Nie jesteśmy dziwni", nigdy nie potwierdziło się w rzeczywistości, szczególnie kiedy przygotowaną przez nich na scenie podczas koncertu kanapkę z żółtym serem można było wygrać w ogłoszonej w trakcie loterii fantowej. W środku tej kanapki mieszkało stado małych gibonów, pokrytych electro-punkowym sosem, i staczających ze sobą nieustające bitwy.
Robotron tworzą:
Basti - vocals, theremin, keyboards, human capodaster, sometimes all at once
Andi - synthetic bassguitar, background vocals, (gościnnie na scenie pojawia się drummachine)

Jako 8rolek wydał trzy płyty dla wytwórni mik.musik.!., na których dał się poznać jako autor szumów, trzasków i słynnych asynchronicznych lejerów dźwiękowych. W czerwcu 2008 nakładem labelu warsztat8r została wydana płyta "Bartek Kujawski - murlull movies" kontynuująca te tradycję. 8rolek stał się projektem zabawowo-tanecznym, stanowiącym swoisty kontrapunkt dla strukturalno-birzmieniowych eksperymentów sygnowanych własnym nazwiskiem. Jest to wybuchowa mieszanka disco, hausu, breakbeatu, drum'n'basu, samby, baroku, rococo, raveu, antyminimalu i wszystkiego do czego da sie tańczyć.

Swoją nazwę zespół KAMIEŃ KAMIEŃ KAMIEŃ zawdzięcza Bartkowi Stępniowi, poprzedniemu wokaliście, który zawsze po trzykroć wymawiał ówczesną nazwę. Obecny skład ukształtował się we wrześniu 2002 r., kiedy Bartka zastąpił jego brat Adam. Muzyka grupy to energetyczna mieszanka "pozytywnych wibracji" i rocka lat 60. Na koncertach można również usłyszeć w ich wykonaniu utwory takich wykonawców jak The Doors, Jimi Hendrix, David Bowie czy Bob Marley. Po swoim pierwszym występie w "Stereo Krogs" zespół zyskał u właściciela klubu przydomek "słynna grupa". Stało się tak za sprawą niespotykanej dynamiki zespołu i żywiołowości gitarzysty, które sprawiają, że każdy koncert jest ogromną dawką energii i niesamowitym przeżyciem dla słuchaczy. Od 2005 roku na miejscu frontmana ulokował się Kuba 'Maria' Krupski, a od 2006 r. na stołku perkusisty zasiada Krzysiek 'Cytu' Grabowski. Wraz z trzonem zespołu w składzie: Marcin 'Róża' Różycki - gitara, programming i Piotr 'Urb' Urbańczyk - bas, udało się wytworzyć wybuchową mieszankę sceniczno-koncertową.

Tamino - młody książę z DALEKIEJ KRAINY, oddaliwszy się podczas łowów od swych towarzyszy, zabłąkał się w dzikiej okolicy, nie wiedząc, że wkroczył na teren państwa Królowej Nocy. Nagle rzuca się na niego potworny, wielki wąż – Tamino panicznie ucieka, ale siły go opuszczają i pada zemdlony na ziemię. Od zguby ratują go Trzy Damy – służące Królowej Nocy, które zabijają potwora, a zachwycone urodą księcia pokazują mu portret córki Królowej Nocy – Paminy, którą uprowadził i więzi w swoim Państwie Słońca arcykapłan Sarastro.
Wkrótce zjawia się sama Królowa Nocy, która obiecuje księciu rękę swej córki w zamian za jej uwolnienie...

Twórcą “Czarodziejskiego Fletu” jest Emanuel Schikaneder - skrzypek, aktor, śpiewak, librecista, reżyser, dramaturg... Legenda głosi, że „...w jego głowie rodziły się ciągle nowe pomysły - tak samo wspaniałe, jak i bezsensowne, łączące w sobie głupotę z inteligencją, rubaszność z finezją czy prostactwo z subtelnością…“. Kiedy już jako dyrektor „Theater an der Wien”, Emanuel Schikaneder osiadł na stałe w Wiedniu, wpadł na pomysł wystawienia nowej opery do samodzielnie napisanego libretta. Z tym pomysłem, w marcu 1791 r., odwiedził Mozarta, proponując mu współpracę. Mozart, któremu pomysł ten bardzo się spodobał, niemal od razu rozpoczął pracę nad CZARODZIEJSKIM FLETEM.

Spektakl stworzony jest przez studentów Łódzkiej Akademii Muzycznej. Opiekę nad całością przedsięwzięcia sprawują: Anna Długołęcka (reżyseria, scenografia, kostiumy) oraz dr Dariusz Mikulski (kierownik muzyczny i koordynator projektu).

Carrion powstał na początku 2003 roku w Radomiu. Wkrótce pojawia się na lokalnych festiwalach w Rawie Maz. i Mławie (na tym ostatnim nagrodzono wokalistę). W czerwcu 2004 roku utwór “Niepewny” zajmuje pierwsze miejsce Balladowej Listy Przebojów w radomskim Radiu “Rekord”. 25 listopada 2004 miała miejsce oficjalna premiera pierwszej EP`ki zespołu Carrion pt. ”L.A.F.F.C.”.

W styczniu 2005 roku klip “Zapach Szarości” wchodzi na listę “DeTonacja” w telewizji ITV, gdzie utrzymuje się przez 2,5 miesiąca. W tym samym czasie utwór ukazał się też jako propozycja do listy przebojów PR1 Polskiego Radia.
W marcu 2006 zespół dostaje zaproszenie do programu “Muzyka na żywo” w TVP. Rok 2006 – to wiele koncertów i festiwali z udziałem Carrion, min: M.P.M. – Malbork; Morrock `06 w Morągu – I miejsce; I Małopolski Festiwal Rockowy w Brzesku – I miejsce; Park Rock Fest – Bochnia; I Bieszczadzki Festiwal Rockowy; Festiwal Zderzak w Zgierzu – nagroda publiczności; Muzyczna Jesień w Grodkowie – II miejsce; XIV Jesienne Spotkania z Muzyką w Sierpcu – I miejsce.

Rok 2007 przynosi: podpisanie kontraktu z MJM Music PL, występ na Wacken Metal Battle Warszawa u boku m.in. Drone z Niemiec. Na listach przebojów ukazują się pierwsze próbki z nowej płyty (np. w Antyradiu – 2 razy na pierwszym miejscu utwór "Wonderful Life", w Radio Fabryka utwór "Betel" 9 razy z rzędu na pierwszym miejscu). 16 Kwietnia ma miejsce premiera pierwszego singla zapowiadającego debiut zespołu. Od tej pory utwór „Betel” można usłyszeć w większości radiostacji (min. 3 PR, 1 PR, Antyradio, RDC). 13 sierpnia to data drugiego singla promującego debiut – "Trzy słowa…".

Grupę Na Razie tworzą muzycy znani od lat z działalności w zespołach: Colorado (Janusz Nastarowicz) oraz EKT-Gdynia (Irek "Messalina" Wójcicki, Krzysztof Kowalewski i Jacek Fimiak). Łączą ich nie tylko wspólne zainteresowania muzyczne, ale także przyjacielskie relacje.
Na Razie oscyluje między piosenką żeglarską, balladą, country i folkiem, po piosenkę turystyczną. Doświadczenie i dobry humor gwarantują publiczności dobrą, aktywną zabawę. Ich płytę "...tyle..." można kupić na koncertach.

Hate - polska grupa muzyczna wykonująca death metal. Zespół powstał w 1990 roku w Warszawie z inicjatywy muzyków o pseudonimach: "ATF Sinner" (gitara, śpiew), który w przeciągu osiemnastu lat działalności zespołu pozostał jego jedynym stałym członkiem; "Quack" (gitara) znany m.in. z występów w grupie Imperator oraz "Mittloff" (perkusja), który po odejściu z Hate dołączył w 2001 roku do zespołu Riverside. W 2008 roku ukazał się szósty album Hate zatytułowany Morphosis wydany nakładem Osmose Productions. Wydawnictwo było promowane pierwszym w historii grupy teledyskiem do utworu pt. "Threnody", zrealizowany w kopalni węgla. za wikipedia.pl

Obecny skład zespołu
- Adam "ATF Sinner" Buszko - gitara elektryczna, gitara basowa, gitara akustyczna, syntezatory dźwięku, growling
- Konrad "Destroyer" Ramotowski - gitara elektryczna
- Stanisław "Hexen" Malanowicz - instrumenty perkusyjne
- Sławomir "Mortifer" Kusterka - gitara basowa podczas koncertów

Na szóste wydanie Soul Confectionery zaproszony został gość, który na
polskiej scenie funk/soul bez wątpliwości ma dużo do powiedzenia. Burn
Reynolds to jedna czwarta najbardziej znanego funkowego crew djów w naszym kraju. Mowa tu oczywiście o Soulservice, które dzieli razem z Papa Zura, Cpt. Sparkym oraz Mistym. Zaczynał w latach 90. w lokalnych sound
systemach. Był prezenterem audycji “Fusion” w Jazz Radiu - audycji skupionej
na czarnych gatunkach muzycznych - soul, funk, jazz, reggae, disco itd. W
Warszawie zajął się prowadzeniem cyklu imprez “Fulkolor” w Pruderii, “Brown
Sugar” w Paprotce, w ramach których przyczynił się do występów takich
artystów jak Soul Jazz Sound System oraz Fryer (Jazzman Records), Smoove (Acid Jazz Rec), Florian Keller (Compost, Perfect Toy), Beathoven (Puma Strut), Henry Storch (Unique Rec.), Stupid Deep. Grywał z takimi dj’ami jak Nicky Siano (Gallery, NY) Ed Piller (wraz z Gillesem Petersonem założył legendarną wytwórnię Acid Jazz ), Andy Votel (B-Music, Finders Keepers) Bobby Boucher (Puma Strut), Joseph Malik (Compost), 7 Samurai (G.A.M.M) i wielu innych
polskich i zagranicznych dj’ów. W chwili obecnej - rezydent klubu Balsam.

Drugim gościem wieczoru będzie Dominik Trębski. Muzyk ten znany jest przede wszystkim z nagrań i koncertów wraz z zespołem Tworzywo Sztuczne. W chwili obecnej zaangażowany w projekt Muzykoterapia (Iza Kowalewska, Wojtek Traczyk). Skończył Wydział Jazzu w Szkole Muzycznej Drugiego Stopnia im. Fryderyka Chopina w Warszawie.

Tradycyjnie już oczywiście swoją selekcją wyszperanych tu i ówdzie rare
grooves swoich gości wspomoże Cookie Monster.

SAMOKHIN BAND powstał w 2003 roku z inicjatywy Rosjanina Pawła Samochina, trębacza i lidera grupy. To łódzko-rosyjsko-armeński zespół grający jazz z elementami wschodniej muzyki folkowej. Grupa ma na swoim koncie jeden album studyjny oraz liczne koncerty w kraju i za granicą. Są one owacyjnie przyjmowane przez publiczność, ze względu na show w wykonaniu zespołu, a w szczególności lidera grupy - trębacza Pawła Samochina.
W zespole grają również:
Wojtek Stępnik - instrumenty klawiszowe
Michał Nowak - bas, kontrabas
Paweł Stępień - perkusja
Marek Maciejewski - saksofon
Marcin Błoszyk - trąbka
Bartłomiej Błoszyk - puzon
Bartek Budyń Szymański - gitara

Zespół Crack Babies w obecnym składzie gra od stycznia 2008. Ten okres ciężkiej pracy zaowocował repertuarem czerpiącym inspiracje z awangardy światowego rocka, pełnym wyszukanych brzmień, zaskakujących pomysłów, przesiąkniętych melodyjną energią. W ich utworach można odnaleźć ciekawe połączenia chicagowskiego noisu i brytyjskiej melancholii. Szorstki, brudny i hipnotyzujący charakter ich muzyki to gwarancja wspaniałej zabawy, a dla bardziej wrażliwych słuchaczy - chwili zadumy. Oryginalne pomysły zrodziły się w głowach 5 muzyków pochodzących z różnych kręgów kulturowych, środowisk i krajów. Obecnie zespół składa się z sekcji rytmicznej, którą tworzą P. Daniels (bas) i W. Rejnsz (perkusja), wokalistą jest A. Dawid, który wraz z B. Szadkowskim kreuje niebanalne partie gitarowe.