Beagle Bros i Soda zapraszają na imprezę Italian Connection. Tym razem gościem specjalnym będzie dj Brown - niezwykły chłopak, emanujący ogromną ilością pozytywnej energii, wspólnie z braćmi zgotuje wszystkim prawdziwe muzyczne pandemonium. Ciepłe i skoczne funky, najlepsza włoska pasta i electro house, bez chwili wytchnienia - do samego rana... Tego szczególnego dnia będzie w Sodzie naprawdę gorąco. Następna taka impreza już za 4 lata - obiecują organizatorzy.
Dje:
DJ BROWN
Oblivion (Beagle Bros, Soda)
Mikołajek (Beagle Bros, Soda)
Muzyka:
House, Oldskool, Funky, Electro House, Club Classics
Wstęp:
do 23 - darmo; po 23 - 15 PLN, lista, selekcja.

Najbardziej łódzki (przynajmniej z nazwy) zespół wydaje swą pierwszą płytę. Album zatytułowany jest Polska Europa świat. Z tej okazji L.Stadt gra sporo koncertów w całej Polsce. 28 lutego zespół wystąpi w programie III Polskiego Radia (transmisja o 20.05). Łódzka premiera płyty 1 marca o 21.00 w Bagdad Cafe. 6 marca zespół zagra w Piotrkowie Trybunalskim, w klubie Rock'n'roll.
Grupa powstała w 2003 roku. Zagrała m.in. na festiwalu Camerimage i Festiwalu Dialogu Czterech Kultur. Wystąpiła w spektaklu Teatru Nowego Yotam. Zespół tworzą: Łukasz Lach - wokal, gitara, instrumenty klawiszowe, Adam Lewartowski - gitara bosowa, Andrzej Pejo Sieczkowski - perkusja, Radek Bolewski - perkusja. I właśnie te dwie perkusje są podstawą brzmienia zespołu. Surowy, gitarowy rock z odniesieniami do muzyki lat 60. i 70. jest nowocześnie zrealizowany i ciekawie zaaranżowany.

Harmonia wszechświata ukryta w lutni tro tytuł kolejnego koncertu z cyklu Gdy muzyka była młodsza . U dominikanów wystąpi tym razem Henryk Kasperczak, lutnista, teorbista i kompozytor.
Program koncertu:

Benedykt DRUSINA (1540-1600)
Fantasia
Per illud ave
Ich new und klag
Tristitia vestra
Wer wole ihr in

Diomedes CATO (1540-1620)
Preludia

Jakub POLAK (1550-1615)
Preludia i fantazje

Wojciech DŁUGORAJ (1560-1610)
Fantasia

ANONIM XVI w, Kraków
Prelude
Passemezzo
Fantasia

Henryk KASPERCZAK – ur. 1968
Fantasia – Madonna qual certezza
Fantasia – Felice occhi miei
Fantasia – Bonjour, mon coeur
Fantasia

Projekty Capitana Commodore stanowią naturalną kontynuację działań Rzutnika B9. Nagrania wydawane przez mini-wytwórnię Marcychonagrywa znalazły wydawcę. Label Requiem wydał materiał pod tytułem "Disco Polo" (teraz dostępna również w sieci). Projekt Capitan Commodore powstał z fascynacji brzmieniem 8-bitowych komputerów. Płyta "Disco Polo" to zrealizowana z przymrużeniem oka fuzja klasycznego disco (Mili Vanili, Eurobeat), punkowej energii (Peaches) i syntetyczności electro (Kraftwerk). Obecnie nagrywa materiał dla International DeeJay Gigolo Records.

Wraz z perkusistą łódzkiej formacji Puch, Piotrem Gwaderą, wystąpią po raz kolejny. Muzyka, którą wspólnie tworzą Commodore i Gwadera, oscyluje na granicach wielu gatunków muzycznych takich jak: jazz, muzyka elektroakustyczna, taneczne elektro/techno, a w kulminacyjnych momentach wyzwolenia jest elektroakustycznym free jazz techno punkiem.

Evgen Malinovskiy urodził się w Biełowie, na Syberii. Jest absolwentem Kiemierowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk i Kultury, z wykształcenia dyrygentem orkiestry estradowej. Od 13 lat mieszka w Polsce.

Aktor, muzyk i wykonawca piosenki aktorskiej. Zarówno w Rosji jak i w Polsce uczestniczył w wielu projektach muzycznych jako gitarzysta basowy, m.in.: współtwórca i basista zespołu rockowego Hippocampus (1994-2000), w okresie 1997-2001 wielokrotnie współpracował w realizacji projektów zespołu Zdobywcy Pewnych Oskarów, w latach 2002-2003 gitarzysta basowy w projekcie „Sapo” Krzysztofa Wałeckiego, współpracował z kanadyjskim gitarzystą i wokalistą bluesowym polskiego pochodzenia Lesterem Kidsonem. Obecnie przygotowuje własne projekty rockowe i jazzowe.

Ma na swoim koncie role w polskich produkcjach filmowych: „Ekstradycja”; „Miasto prywatne”; „Boża podszewka”; „Na dobre i na złe”; „Szczur”; „Quo vadis”; „Plebania”; „Lokatorzy”; "Fala zbrodni"; „Pensjonat pod różą” i inne. W filmie Magdaleny Łazarkiewicz „Na koniec świata” (1999 r.) wystąpił śpiewając romans rosyjski i akompaniując sobie na gitarze akustycznej.

We wrześniu 2004 po raz pierwszy zaprezentował swój solowy projekt pt. „Syberyjski bard zaprasza”, którego pomysł nosił w sobie od wczesnej młodości. Jego repertuar obejmuje utwory Władimira Wysockiego, Aleksandra Rosenbauma i Bułata Okudżawy.

Artysta śpiewa po rosyjsku, akompaniując sobie na gitarze akustycznej. Każdą balladę poprzedza krótki komentarz w języku polskim, lub polska wersja tekstu utworu we własnym przekładzie wykonawcy .

Interpretacje Evgena Malinovskiy’ego są całkowicie odmienne od dotychczas słyszanych wykonań, a każda pieśń to swoisty spektakl, który porusza w słuchaczach nawet najgłębiej skrywane emocje. Wykonywane utwory, poza elementami satyry i humoru, są głęboko dramatyczne. Niosąc ogromny ładunek emocjonalny, obnażają przed słuchaczem prawdy życiowe, ludzkie charaktery, losy, pragnienia i uczucia.

Grupa Underground została założona przez Andrzeja Budnego (voc), Aleksandra Bielę (git) oraz Łukasza Jednickiego (bas) pod koniec lat dziewięćdziesiątych w Rybniku. Jesienią 2000 roku, uzupełniony skład grupy o Krzysztofa Machę (perk) i Michała Rozbickiego (git), rozpoczął tworzenie materiału na debiutancki krążek oraz granie pierwszych lokalnych koncertów. W ciągu pierwszych trzech lat działalności śląski zespół zagrał ponad sto pięćdziesiąt koncertów w całej Polsce m.in. był gościem „Przystanku Woodstock” Jurka Owsiaka. Grupa ma także za sobą zwycięstwo w "Ogólnopolskim Festiwalu Muzyki Niemechanicznej" w 2002 roku w Łodzi. Underground był obecny w ogólnopolskich mediach poprzez liczne wywiady oraz emisje piosenek.

Wiosną 2003 roku zespół zarejestrował 16 piosenek na debiutancką płytę „Kto jest kim”, która ukazała się na rynku za pośrednictwem Warner Music Poland 3 listopada tego samego roku. Płyta ta została doceniona m.in. przez przyznanie nominacji w kategorii „Płyta Rockowa” do nagród „SUPERJEDYNKI 2004” organizowanych przez TVP1, Polskie Radio i pismo SUPER TV. W grudniu 2004 zespół zagrał akustyczny koncert w studiu im. Agnieszki Osieckiej transmitowany na żywo przez radiową „Trójkę”. W sierpniu 2005 r. grupa ukończyła prace związane z nagraniem nowej płyty oraz podpisała kontrakt fonograficzny z Polskim Radiem. We wrześniu 2005 r od składu odszedł gitarzysta Michał Rozbicki.

Pierwsze koncerty Zakazu Wyprzedzania to rok 1992. Zaczęło się od Yapy. Zakaz Wyprzedzania w tym okresie działał w składzie: Heniek, Szkop i Igor. Repertuar? Piosenka studencko-piwno-turystyczna. W łódzkim środowisku studenckim zespół zyskał grono wiernych wielbicieli. Dzięki kilku strategicznym kontaktom grupa zaczęła podróżować po Polsce. Po miejscach tak zadziwiających (np. zlot punkowców w Bieszczadach), że jego sława rozrosła się na środowiska: piwoszy, żeglarzy, subkultur lewicujących, itd. Ogólna stylistyka Zakazu Wyprzedzania chyli się ku rytmom jamajskim i rockowym. W latach 1998-2001 zespół pojawił się na ważnych ogólnopolskich festiwalach zdobywając kilka znaczących nagród. „Osiadają” w środowisku Zapiecka.

Zespół Sing Sing Penelope założony w Bydgoszczy pod koniec 2001 roku, przez muzyków grających w ważnych polskich formacjach jazzowych, awangardowych i postrockowych. W 2004 r. zespół wydał debiutancki album. Płyty ukazała się w oficynie warszawskiej wytwórni Tone Industria. W 2006 roku zespół wydał drugą płytę "Music for Umbrellas". Gra na niej gościnnie rewelacyjny skrzypek mieszkający w Norwegii - Sebastian Gruchot.

Artyści SSP prezentowali polską sztukę w ramach Roku Polskiego w Niemczech 2006 organizowanego przez Instytut Adama Mickiewicza, zostali wyróżnieni i wystąpili na zaproszenie Oxford University w University of Oxford Club w marcu 2006. Jako jeden z niewielu polskich zespołów jazzowych, Sing Sing Penelope został zaproszony dwukrotnie przez Mariusza Adamiaka na festiwal Warsaw Sumer Jazz Days 2005 oraz 2007. W lutym 2008 roku grupa wydała płytę "We remember krzesełko".

Aktualny skład Sing Sing Penelope:
Tomek Glazik - saksofon tenorowy i barytonowy, syntezator
Rafał Gorzycki - perkusja
Wojtek Jachna - trąbka
Daniel Mackiewicz - fortepian elektryczny, syntezator, perkusjonalia
Patryk Węcławek - kontrabas, gitara basowa

Zespół Sztywny Pal Azji jest jedną z najbardziej aktywnych koncertowo polskich formacji. Istnieje na rynku muzycznym już od blisko 20 lat. W tym czasie nagrał wiele płyt długogrających, na każdej z nich znajdują się dobrze znane i lubiane przeboje. W latach 80. okupował Listę Przebojów Trójki takimi przebojami, jak „Wieża radości”, czy „Nie gniewaj się Polsko”. Kiedy zaczynali w 1986 roku w Chrzanowie, mało kto przypuszczał że staną się jednym z czołowych zespołów polskiego, rockowego boomu drugiej połowy lat 80. Wydali 6 płyt, stworzyli muzykę do 3 filmów - m.in. do obrazu „Sara” Marka Ślesickiego, a także do kilku przedstawień teatralnych.

Po latach milczenia Sztywny Pal Azji powraca z nową płytą – "Miłość jak dynamit”. Nowym wokalistą został Bartosz Szymoniak – laureat trzeciego miejsca ostatniej edycji popularnego programu telewizyjnego Idol. Nowy Sztywny Pal Azji to mieszanina młodości i doświadczenia. Wirtuozerii i niezwykłej energii. Płyta „Miłość jak dynamit” zawiera wiele potencjalnych przebojów. Na pierwszym singlu pojawi się piosenka – „Kostium Davida Byrne”.

Zespół powstał w 1985r. z inicjatywy Krzysztofa Zawadzkiego perkusisty, kompozytora, managera i jednocześnie studenta Akademii Muzycznej Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej w Katowicach. Koncertował z gwiazdami światowego jazzu: wokalistką Urszulą Dudziak, skrzypkiem Michałem Urbaniakiem, odbył wspólną trasę po RFN z samym Milesem Daviesem, perkusjonistą Nippy Noya (ex. Billy Cobham, Brecker Brothers), wokalistką Ewą Bem.

Przez piętnaście lat działalności Walk Away czternastokrotnie uznawany był jako Zespół Jazzowy No. 1 przez najpoważniejsze pismo jazzowe "Jazz Forum". W dziesiątą rocznicę powstania zespołu Zawadzki przygotował superprodukcję, nową płytę CD, na którą zaprosił najwybitniejszych muzyków jazzowych z USA: Mike'a Sterna - g., Erica Marienthala - as., Mino Cinelu - perc., Urszulę Dudziak - voc oraz Mieczysława Szcześniaka - voc. Płyta "F/X" dostała nominację Fryderyki 1996 jako najlepsza płyta jazzowa, a zespół Walk Away w roku 1995 i 1996 ponownie zostaje uznany za najlepszy zespół jazzowy w ankiecie czytelników pisma Jazz Forum.

W ostatnich latach zespół koncertował i nagrywał z takimi gigantami muzyki jazzowej jak: Randy Becker, Frank Gambale, Bill Evans, Dean Brown, Eric Marienthal.

Walk Away od 5 lat gra w następującym składzie:
MAREK PODKOWA - saksofony,
BERNARD MASELI - wibrafon, Kat Midi Controler
TOMASZ GRABOWY - bass
KRZYSZTOF ZAWADZKI - perkusja, leader

walentynki


UNDER CONSTRUCTION

Już po raz piąty mamy przyjemność zaprosić wszystkich zwolenników pulsujących wibracji ska-reggae, melodyjnego punkowego grania, niebanalnych tekstów oraz dobrej zabawy na klasyczny koktajl muzyczny czyli PUNKY REGGAE live 2008. Tym razem w roli głównej wystąpią trzy energetyczne zespoły czyli FARBEN LEHRE (jako gospodarz trasy), KONIEC ŚWIATA oraz LENIWIEC. Na każdym koncercie pojawi się również czwarty zespół, w charakterze "gościa-niespodzianki". W najbliższej edycji trasy zagrają m.in.: THE BILL, PLEBANIA, RADIO BAGDAD, STRAJK, ZMAZA, PRAWDA czy VOLTAIRE. W tzw. "międzyczasach" wybuchową mieszankę punk-ska-reggae tradycyjnie serwował będzie stary, ale jary nakręcacz gorących, oldskulowych imprez czyli DJ BIGOS (Pietia).

FARBEN LEHRE powstało we wrześniu 1986 roku. Od tamtego czasu ukazało się 7 płyt studyjnych, 1 koncertowa oraz 3 kompilacje. Od wielu lat zespół bardzo dużo koncertuje zarówno w Polsce, jak i za granicą. W latach 1996, 2004 i w lipcu 2006 grupa zaprezentowała się na scenie największego polskiego festiwalu Przystanek Woodstock. Od kilku lat zespół jest głównym pomysłodawcą oraz jednym z wykonawców wiosennej, trasy koncertowej Punky Reggae live, która rokrocznie odwiedza kilkadziesiąt klubów w większości dużych miast w Polsce.
Muzyka FARBEN LEHRE jest energiczna, melodyjna, pełna radości grania i wolna od kompleksów. Ostre, aczkolwiek przystępne dźwięki oraz garść szczerych słów stanowią próbę duchowego porozumienia się z drugim człowiekiem.

Koniec Świata powstał w styczniu 2000 roku w Katowicach, z inicjatywy Jacka Stęszewskiego (śpiew, gitara). Po siedmiu miesiącach muzykowania kapela nagrała swoją pierwszą kasetę pt. "Korzenie" w studiu "Clash" we Wrocławiu, którą wydała firma "Zima". Od tego czasu zespół zaczął coraz więcej koncertować, pojawiać się na znanych festiwalach, takich jak: Afryka w Toruniu, Warszawski Festiwal Reggae, czy też Winter Reggae w Gliwicach. Wrzesień 2007 roku przyniósł czwarte wydawnictwo Końca Świata - zawierający 12 premierowych kompozycji album "Burgerbar".

Leniwiec gra melodyjnego, czadowego punk-rocka wzbogaconego dźwiękami akordeonu i puzonu. Dochodzą do tego zazwyczaj zaangażowane i polityczne, ale czasem też zupełnie niepoważne, teksty. Punk rock w ich wykonaniu to nie tylko mocne hasła o sprawach, które uważają za słuszne i ważne, ale też zabawa, dowcip i humor. W każdym razie Leniwiec jest dokładnie tym, czego nigdy nie usłyszysz w oficjalnych mediach. W maju 2001 po sześciu latach działalności ukazała się debiutancka płyta zatytułowana: "Z tarczą lub na tarczy". W latach 2003 i 2004, nakładem PASAŻERA (największego wydawcy punk rocka w Polsce), ukazały się kolejne płyty "Uprzedzenia" i "Crazy Bros".

OBRASKI to bełchatowsko-łódzka, kótra powstała w 2002 roku. Obecnie grająca w składzie: Andrew – vocal, Kara – gitara, Kowal – perkusja, Kamil – bas, Sandra – backing vocal (występuje jako gość specjalny zespołu).
Wcześniej Andrew i Kara tworzyli zespół Sutki Prostytutki, Kowal grał w kapeli Czerwona Chorągiewka, a Kamil w Krew na Rampie. Pierwsze demo „4 strony świata” nagrane w 2002 roku w Białymstoku zdobyło rzesze fanów, a tytułowy utwór można było usłyszeć w III Programie Polskiego Radia. Drugie demo z 2005 roku nagrane w Robak Studio w Łodzi zaowocowało utworem „Władza”, który dorobił się teledysku emitowanego w MTV.

Podczas pięciu lat wspólnego grania Obraski grały z gwiazdami polskiej sceny rockowej takimi jak Armia, Proletaryat, KSU, Dezerter, Oddział Zamknięty. Na wspólnych imprezach na jednej scenie spotkali się z Akurat,
Cool Kids of Death, Moskwą i wieloma innymi. Dobre recenzje po koncertach przyczyniły się do zaproszenia zespołu na takie imprezy jak Rockowisko 2005, gdzie poprzedzili koncerty starych wyjadaczy – Dżemu, Perfectu i TSA. Czad płynący z dokonanych nagrań studyjnych zapewnił występ na festiwalu w Bogatyni i Jarocinie (2006 rok). Muzyka zespołu to indywidualne podejście do punk rocka, który nie zawsze musi być kojarzony z prostym łojeniem na dwa. Można tu spotkać także metalowe riffy często okraszane solówkami Kary. Teksty zespołu wyrastają z klasycznego punkowego buntu i stanowią ważny element muzyki kapeli.

Poświęciłem się w życiu dwóm dziedzinom: pedagogice i kompozycji. Obie dały mi dużo satysfakcji – tak Andrzej Hundziak podsumowuje swoją działalność. Jeden z najwybitniejszych współczesnych kompozytorów, pedagogów i animatorów życia muzycznego związał się z Łodzią już w latach 50. XX wieku, tutaj też świętuje swoją rocznicę. Na koncert jubileuszowy poświęcony jego twórczości, Filharmonia Łódzka zaprasza 19 lutego, we wtorek, o godzinie 19.00. Wystąpi Chór FŁ pod dyrekcją Marka Jaszczaka oraz artyści związani z akademiami muzycznymi w Łodzi i Katowicach.

Mezzosopranistka Beata Zawadzka-Kłos z pianistką Aleksandrą Nawe wykonają „Pieśni” do słów Haliny Poświatowskiej. Monika Sikorska-Wojtacha przedstawi 3 etiudy na fortepian oraz fortepianową Sonatę nr 2. W wykonaniu Kwartetu Klarnetowego Akademii Muzycznej w Łodzi usłyszymy trzyczęściowy utwór na ten skład kameralny. Chór FŁ zaśpiewa Koncert na chór żeński (Concerto per choro femminile).

Zasług Andrzeja Hundziaka nie trzeba przypominać nikomu, kto choć na krótko zetknął się z łódzkim środowiskiem muzycznym. Szkołę Muzyczną im. Henryka Wieniawskiego wprowadził do nowego budynku przy ul. Sosnowej, zainicjował Festiwal Współczesnej Twórczości Dziecięcej „Do-Re-Mi”, od kilkunastu lat zasiada w jury Ogólnopolskiego Konkursu Chórów dla Dzieci i Młodzieży w Bydgoszczy. Jego tekę kompozytorską wypełniają utwory: orkiestrowe, sceniczne, kameralne oraz dydaktyczne dla dzieci i młodzieży.
– W dziedzinie kompozycji ocenią mnie dopiero przyszłe pokolenia – twierdzi kompozytor. – One wybiorą spośród całej spuścizny muzycznej dzieła, które zatrzymają dla siebie, tak jak i myśmy wybrali. Jeśli znajdzie się tam jeden mój utwór, będę bardzo szczęśliwy. A może dwa…?

Fuzja reggae - dancehallowego soundsystemu i zespołu muzyków których wspólna cechą są zbliżone upodobania muzyczne. Muzyka ri!codeh to kompilacja elektronicznie generowanych brzmień spod znaku reggae, dancehall, a także klasycznych instrumentów, harmonicznie scalanych głosami dwóch wokalistów, których od jesieni 2007 r. dzielnie wspomaga Janek Fałek - głos łódzkiego soundsystemu Jam Vibez. Wraz z nim do projektu dołączyło 5 muzyków w większości wywodzących się z zespołu - Soki Puszcza Truskawka, odpowiedzialnych za żywe aranżacje albumowych utworów. Ponad 6-miesięczna współpraca zaowocowała stworzeniem materiału opartego w dużej mierze na utworach z debiutanckiej płyty ricodeh, wzbogaconych o nowe aranżacje powstałe podczas realizacji projektu.

Skład zespołu:
Paweł Chrzanowski (groove hq) - wokal, mix & mastering, aranżacje
Mariusz Borczyk (c-mon) - wokal
Janek Fałek - wokal
Artur Rapacki (alladino) - instrumenty klawiszowe
Maciek Walczak - instrumenty klawiszowe
Marcin Pasiński - gitara
Piotr Dardziński - perkusja
Szymon Łuczak - gitara basowa

Muzyka filmowa to swoisty fenomen: powstaje jako element innej sztuki, ale często zyskuje samodzielność. Albumy z soundtrackami eksponuje się na sklepowych półkach, a niektóre z nich zdobywają nawet nagrody przemysłu fonograficznego. Przeboje pisane dla dużego ekranu zabrzmią w Filharmonii Łódzkiej w piątek, 15 lutego.

Orkiestrę FŁ poprowadzi zza dyrygenckiego pulpitu Sławomir Chrzanowski, dyrektor naczelny i artystyczny Filharmonii Zabrzańskiej. O muzyce, jej twórcach i okolicznościach powstania, opowie Sławomir Janicki.
Niejednokrotnie trudno dociec, co zyskało większą sławę: czy film, czy muzyka do niego. Wiele filmowych hitów wyszło spod pióra hollywoodzkiego twórcy Johna Williamsa. Z jego bogatego dorobku (ponad sto tytułów) usłyszą Państwo muzykę z „E.T.” oraz z opowieści o Harrym Potterze. Ponadto w programie znajdzie się m.in. ścieżka dźwiękowa Danny’ego Elfmana do filmu o przygodach człowieka-pająka „Spiderman”, Stephena Schwarza – do animacji „Książę Egiptu” (tytułowa piosenka przyniosła kompozytorowi Oscara) czy Howarda Shore’a – do trylogii „Władca pierścieni” (autor partytury zdobył dwa Oscary, za „Drużynę pierścienia” i za„Powrót króla”).

Gruba Mama to ekipa zwariowanych na punkcie "troszeczkę innego dźwięku" siedmiu młodych muzyków, których bogate w doświadczenia sceniczne losy połączyły się ze sobą by w rezultacie wspólnie wytworzyć jeszcze więcej "troszeczkę innego dźwięku". Przywołując dobre stare brzmienia za pomocą nowoczesnych zabawek, rozśmieszając przy pomocy swoich nieprzeciętnie drętwych tekstów i szokując nieziemskim wyglądem spełniają misję, którą powierzył im sam dr. Funkenstein.

Całą swoją radość życia dostarczają zmysłom słuchaczy za pomocą zdecydowanie rytmicznych utworów z gatunku: funk, soul i psychedeliczny blues ze szczyptą klasycznych melodii. Czysta zabawa + odrobina absurdu to treść ich twórczości.

Carrion powstał na początku 2003 roku w Radomiu. Wkrótce pojawia się na lokalnych festiwalach w Rawie Maz. i Mławie (na tym ostatnim nagrodzono wokalistę). W czerwcu 2004 roku utwór “Niepewny” zajmuje pierwsze miejsce Balladowej Listy Przebojów w radomskim Radiu “Rekord”. 25 listopada 2004 miała miejsce oficjalna premiera pierwszej EP`ki zespołu Carrion pt. ”L.A.F.F.C.”.

W styczniu 2005 roku klip “Zapach Szarości” wchodzi na listę “DeTonacja” w telewizji ITV, gdzie utrzymuje się przez 2,5 miesiąca. W tym samym czasie utwór ukazał się też jako propozycja do listy przebojów PR1 Polskiego Radia.
W marcu 2006 zespół dostaje zaproszenie do programu “Muzyka na żywo” w TVP. Rok 2006 – to wiele koncertów i festiwali z udziałem Carrion, min: M.P.M. – Malbork; Morrock `06 w Morągu – I miejsce; I Małopolski Festiwal Rockowy w Brzesku – I miejsce; Park Rock Fest – Bochnia; I Bieszczadzki Festiwal Rockowy; Festiwal Zderzak w Zgierzu – nagroda publiczności; Muzyczna Jesień w Grodkowie – II miejsce; XIV Jesienne Spotkania z Muzyką w Sierpcu – I miejsce.

Rok 2007 przynosi: podpisanie kontraktu z MJM Music PL, występ na Wacken Metal Battle Warszawa u boku m.in. Drone z Niemiec. Na listach przebojów ukazują się pierwsze próbki z nowej płyty (np. w Antyradiu – 2 razy na pierwszym miejscu utwór "Wonderful Life", w Radio Fabryka utwór "Betel" 9 razy z rzędu na pierwszym miejscu). 16 Kwietnia ma miejsce premiera pierwszego singla zapowiadającego debiut zespołu. Od tej pory utwór „Betel” można usłyszeć w większości radiostacji (min. 3 PR, 1 PR, Antyradio, RDC). 13 sierpnia to data drugiego singla promującego debiut – "Trzy słowa…".

Skład zespołu zawiązał się w listopadzie 2007 roku. Na repertuar składają się utwory Raphaela Rogińskiego oraz wolna improwizacja wynikająca ze zderzenia trzech osobowości muzycznych, związanych z takimi składami jak: Shofar, Mitch and Mitch, Pink Freud czy Baaba.

W marcu 2008 zespół wyda płytę koncertową nakładem wytworni LadoABC nagraną w warszawskim klubie Chłodna 25.

Skład:
Raphael Rogiński- gitara
Marcin Masecki- fender piano, fortepian
Macio Moretti- perkusja

Kumka Olik - trzech młodych chłopaków z Mogilna. Grają razem od 2005 roku, wcześniej pisali piosenki w zaciszu domowego studia. Pierwsze wyjście z piwnicy to płyta EP - promocyjny "Korkociągnik" oraz promocja w sieci. W styczniu 2006 ponownie wzięli instrumenty i nagrali "Jakbyco" drugi
materiał na EP.

Ich muzykę charakteryzuje bezkompromisowość, energia i inteligentne
teksty. Inspirują się Sonic Youth, Kyuss, Queens Of The Stone Age i
innymi. W marcu wysłali zgłoszenie na przesłuchania opolskich Debiutów
do bydgoskiego oddziału TVP. Podczas przesłuchań zagrali "Jakby" -
robiąc na jury znakomite wrażenie. Wygrali lokalne eliminacje i w
kwietniu pojechali się zmierzyć z najlepszymi wykonawcami z całego
kraju. Po zagraniu i zrobieniu niemałego zamieszania, zostali wybrani
jako jeden z 10 finalistów festiwalu w Opolu. Dyrektor festiwalu
Elżbieta Skrętkowska powiedziała o nich - "Młodzi chłopcy z bardzo
dużą osobowością. Nie ukrywam że zrobili na mnie wśród tej grupy wykonawców największe wrażenie", a Zygmunt Kukla porównał talent
wokalisty z osobowością sceniczną Grzegorza Ciechowskiego.

Równocześnie Kumka Olik rozpoczął regularną działalność koncertową -
zagrali m.in. w klubie Od Nowa w Toruniu (zwyciężając w festiwalu KATAR
2007), w klubie Hybrydy w Warszawie oraz w Blue Note w Poznaniu.

Zaczęli na Camerimage w 2003 roku i od tej pory pojawiają się na różnych, prestiżowych imprezach. Elektryzują publiczność nietypowymi kombinacjami dźwiękowymi i mocnym brzmieniem, a także dobrymi tekstami i przeszywającym wokalem. Za przełomową datę w swojej kariery muzycy uznają listopad 2004 roku. To właśnie wtedy zespół wszedł do studia i zaczął pracować nad materiałem, który okazał się być kluczowym w definiowaniu stylu i brzmienia L.Stadtu. Zespół L.Stadt tworzą czterej młodzi, profesjonalni muzycy. Każdy z nich ma za sobą doświadczenie w innych grupach i udział w różnorodnych projektach muzycznych. Ich muzyka to kombinacja surowych gitar, mocnej rytmiki (w zespole grają naraz dwa zestawy perkusyjne), ale również elektronicznych brzmień, popowych melodii i dojrzałego, czasem melancholijnego wokalu.

Skład:
Łukasz Lach - wokal, gitara i instrumenty klawiszowe
Adam Lewartowski - bas
Radek Bolewski - perkusja
Andrzej Sieczkowski - perkusja

Flet – instrument o bogatej, ponad cztery tysiące lat liczącej historii, mimo niewielkich rozmiarów cechuje się wyjątkową wszechstronnością. Przypadł do gustu mistrzom barokowej muzyki ilustracyjnej, XX-wiecznym kompozytorom, zgłębiającym sonorystyczne właściwości instrumentów, spodobał się klasykom i jazzmanom. Flet potrafi lirycznie śpiewać, ale też zachwycać rychliwością. Na recital fletowy znakomitego węgierskiego wirtuoza Janosa Balinta Filharmonia Łódzka zaprasza we wtorek 26 lutego.

Być może pamiętają Państwo flecistę z jego poprzednich występów w Łodzi, w filharmonii i Muzeum Historii Miasta. Fenomenalna wręcz technika, piękny dźwięk i niepozbawiona delikatnej nonszalancji interpretacja wywołują nieodmiennie zachwyt słuchaczy. Artysta wybiera kompozycje wirtuozowskie, efektowne, czasem czerpiące z folkloru. Często sięga po transkrypcje utworów, któree w oryginalne przeznaczone są np. na skrzypce lub fortepian. Wielu opracowań dokonuje samodzielnie. Tym razem Janos Balint zaprezentuje solidną porcję muzyki swego ojczystego kraju: „Tańce węgierskie” Beli Bartoka i „Epigramy” Zoltana Kodaly’a. Ponadto w programie znajdą się utwory Sergiusza Prokofiewa, Giulia Briccialdiego, Franza Dopplera i Paula Taffanela. Artyście będzie towarzyszyć pianistka Beata Cywińska.

Paffulon to łódzki projekt, którego pomysłodawcą jest Jacek Bieleński (zwiazany z klubem Łódź Kaliska oraz zespołem Plastic Bag). Główną postacią formacji jest saksofonista Włodzimierz "Kinior" Kiniorski. Całość składu uzupełnia Filip Gałązka, perkusista znany z Brygady Kryzys i projektów koncertowych Tymona Tymańskiego. Zespół porysza się w klimatach rockowej psychodelii, acid jazzu i transu.

Zespół Fool-X istnieje od 1993 roku. Przez kilkanaście lat swojego istnienia wielokrotnie zmieniał skład, repertuar a nawet nazwę. Trzon zespołu stanowią jednak od samego początku dwaj muzycy: Adam Fulara (gitara) i Tomasz Fulara (bas). Skład uzupełnia znakomity perkusista Rafał Czarnecki.

Od 2000 roku Fool-X trio wykonuje wyłącznie muzykę instrumentalną: standardy oraz własne kompozycje osadzone w tradycji jazzowej, ale zawierające domieszkę gatunków funk (z ostrym, klangującym basem) i fusion.

Od 2004 roku zespół pracuje nad nową koncepcją: polifonicznym brzmieniem tria. Metoda polega na prowadzeniu 2 lub 3 głosów (melodii) jednocześnie w czasie grania tematów i improwizacji w różnych wariacjach (np. jednoczesna improwizacja basisty i gitarzysty) opartą w równej mierze na tradycji bebopu (harmonia), jak i metodach improwizacji stosowanych w epoce średniowiecza i baroku m. in. przez J. S. Bacha (cantus firmus i reguły polifonii).

Wykonywane tą metodą kompozycje Fool-X i standardy jazzowe stanowią ciekawy, oryginalny, a zarazem wartościowy muzycznie materiał dźwiękowy (świadczyć o tym może wyróżnienie na Festiwalu Jazzowym w Sieradzu 2004). Jednocześnie muzyka zespołu jest niesłychanie widowiskowa, medialna i efektowna. Zespół zagrał ponad 100 koncertów w kraju i za granicą (Bruksela, Berlin, Neufchateau, Warszawa, Poznań, Wrocław, Katowice).

Zespół Fool-X istnieje od 1993 roku. Przez kilkanaście lat swojego istnienia wielokrotnie zmieniał skład, repertuar a nawet nazwę. Trzon zespołu stanowią jednak od samego początku dwaj muzycy: Adam Fulara (gitara) i Tomasz Fulara (bas). Skład uzupełnia znakomity perkusista Rafał Czarnecki.

Od 2000 roku Fool-X trio wykonuje wyłącznie muzykę instrumentalną: standardy oraz własne kompozycje osadzone w tradycji jazzowej, ale zawierające domieszkę gatunków funk (z ostrym, klangującym basem) i fusion.

Od 2004 roku zespół pracuje nad nową koncepcją: polifonicznym brzmieniem tria. Metoda polega na prowadzeniu 2 lub 3 głosów (melodii) jednocześnie w czasie grania tematów i improwizacji w różnych wariacjach (np. jednoczesna improwizacja basisty i gitarzysty) opartą w równej mierze na tradycji bebopu (harmonia), jak i metodach improwizacji stosowanych w epoce średniowiecza i baroku m. in. przez J. S. Bacha (cantus firmus i reguły polifonii).

Wykonywane tą metodą kompozycje Fool-X i standardy jazzowe stanowią ciekawy, oryginalny, a zarazem wartościowy muzycznie materiał dźwiękowy (świadczyć o tym może wyróżnienie na Festiwalu Jazzowym w Sieradzu 2004). Jednocześnie muzyka zespołu jest niesłychanie widowiskowa, medialna i efektowna. Zespół zagrał ponad 100 koncertów w kraju i za granicą (Bruksela, Berlin, Neufchateau, Warszawa, Poznań, Wrocław, Katowice).

Sześcioro muzyków, w programie sekstety smyczkowe... – czy koncert zasłuży na szóstkę? Mamy nadzieję, bo taki właśnie tytuł nosi wieczór kameralny, na który Filharmonia Łódzka zaprasza we wtorek 12 lutego.

Koncert poświęcony będzie muzyce smyczkowej. Wystąpią skrzypkowie Jakub Jakowicz i Krzysztof Michalik, altowioliści Wojciech Kołaczyk i Dominik Dębski oraz wiolonczeliści Maciej Kamrowski i Sylwia Wójcik. Sekstet smyczkowy to zespół o intrygującym, raczej ciemnym brzmieniu, które pasuje szczególnie do utworów romantycznych – określenie to w tym wypadku oznacza zarówno epokę, jak i styl muzyki oraz jej inspiracje.

Takie właśnie kompozycje zabrzmią 12 lutego. Sekstet smyczkowy B-dur op. 18 Johannesa Brahmsa nawiązuje do klasycznej kameralistyki Haydna i Mozarta. Utwór został znakomicie przyjęty zarówno przez publiczność, jak i innych kompozytorów. Ciepło wypowiadała się o nim m.in. Klara Schumann, wdowa do twórcy Symfonii „Reńskiej”. „Verklärte Nacht” Arnolda Schönberga można określić mianem romantycznego poematu symfonicznego. Nastrój utworu, zainspirowanego wierszem niemieckiego symbolisty Ryszarda Dehmla, ujawnia jego polski tytuł: „Rozświetlona noc”. Poemat przedstawia nocna rozmowę kochanków; kobieta wyznaje, że spodziewa się dziecka z kim innym i utraciła już nadzieję na szczęście, ale nieoczekiwanie spotyka się z przebaczeniem i miłością. Nawiązująca do wiersza muzyka cechuje się gęstym brzmieniem, skomplikowaniem polifonii i chromatyki, a nawet efektami quasi-ilustracyjnymi.

Zespół Ars Cantus powstał w roku 2000 jako grupa wokalna związana z Wrocławskimi Kameralistami. Pracuje pod kierownictwem artystycznym Tomasza Dobrzańskiego.

Ars Cantus wykonuje muzykę dawnych epok od średniowiecza, (pieśni średniowieczne z rękopisu Carmina Burana, dramaty liturgiczne Ludi Sancti Nicolai) do wczesnego baroku ("Salomone Rossi - muzyka dworu i synagogi"). Istotną część repertuaru Ars Cantus stanowią muzyczne zabytki Dolnego Śląska sięgające XIV wieku, często prezentowane słuchaczom po raz pierwszy od stuleci ("Uczta na Ratuszu" - utwory z wrocławskich i śląskich druków muzycznych z wieków XVI i XVII, "Serena mente jubilo" - utwory z XIV i XV-wiecznych rękopisów z Wrocławia, Żagania i Zielonej Góry).

Zespół Ars Cantus wystąpił na Festiwalu Flandryjskim w Alden Biesen w Belgii, na koncertach Międzynarodowej Akademii Muzyki Dawnej w Wilanowie, na Festiwalu "Pieśń Naszych Korzeni" w Jarosławiu, na Festiwalach Polskiego Towarzystwa Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie i w Krakowie, festiwalu Musica Memorabilis w Poznaniu, Międzynarodowym Festiwalu Wratislavia Cantans, Festiwalu Maj z Muzyką Dawną oraz Forum Musicum we Wrocławiu, na Festival delle Nazioni we Włoszech, Festiwalu Tańców Dworskich w Krakowie, na koncertach w Niemczech, Czechach, na Słowacji i w Austrii. W grudniu 2004 koncert zespołu Ars Cantus był transmitowany ze Studia S1 do krajów Europejskiej Unii Radiowej. W roku 2001 na XI Festiwalu Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie za wykonanie średniowiecznych pieśni ze zbioru "Carmina Burana" Ars Cantus został uhonorowany nagrodą im. Zofii Rayzacherowej za "największą indywidualność artystyczną w dziedzinie muzyki dawnej". W roku 2003 ukazała się wydana przez CD Accord płyta "Musica Rediviva z wrocławskich druków muzycznych XVI i XVII wieku", która otrzymała entuzjastyczne recenzje i została uhonorowana Wrocławską Nagrodą Muzyczną roku 2003 i otrzymała nominację do nagrody "Fryderyk" 2003. W roku 2005 ukazała się nagrana dla wytwórni DUX płyta "Musica Figurata we Wrocławiu i na Śląsku w wiekach XIV i XV". Płyta ta została również nominowana do "Fryderyka". W roku 2006 w serii "Perły muzyki polskiej" wydawnictwa Bearton ukazała się płyta SACD "Musica Divina z rękopisu biblioteki Krasińskich" z utworami Mikołaja z Radomia, Mikołaja z Ostroroga, Johannesa Ciconii i Etienne Grossina. W lutym 2007 płyta została nominowana do nagrody "Fryderyk" 2006.

AHAJA - grupa pod tą nazwą istnieje od 1997 roku. Wcześniej działała jako Roller Coaster (1994 - występ na Festiwalu Muzyki Rockowej w Jarocinie) oraz Szychago Blus Bend (koncert na Rawa Blues Festiwal 96). Skład grup zmieniał się, podobnie jak ich styl (od metalu po blues). Ahaja to powrót do brzmień heavy metalowych. W 1998 roku w domowym studiu Piotra Tyszkiewicza grupa nagrała utwory "Pokaż Twarz" i "Opuszczony". W grudniu 2002 w Reda - PJ Records powstało demo "Rozświetl Noc" i "Łzy", mówiące o Bogu i oddające mu hołd. Od połowy 2006 trwa praca nad nowym materiałem.

Interesujący koncert w stylowych wnętrzach pałacu. Wystąpią: Anna Borucka, Magdalena Gołąb i Katarzyna Haras. Na fortepianie będzie im towarzyszył Grzegorz Biegas.

Program:

Anna Borucka
A. Dvorak - aria Jezibaby z op.Rusałka
M. de Falla - 2 pieśni z cyklu 7 pieśni hiszpańskich
J. Turina - Vade retro
G. Rossini - Duetto di due gatti(duet kotów )
J. Strauss - kuplety Orlovskiego z opery Zemsta nietoperza
G. Bizet - Habanera i Seguidilla z opery Carmen

Magdalena Gołąb
W. Boguslawski - aria Basi z op. Cud mniemany czyli Krakowiacy i Górale
G. Rossini - aria Cruda sorte z op. Włoszka w Algierze
G. Bizet - Habanera z opery Carmen
G. Bizet - Seguidilla z opery Carmen
G. Rossini - Detto buffo di due gatti
A. L. Webber - Memory z musicalu The Cats
X. Montsalvatge - dwie pieśni z cyklu Cinco canciones negras:

Katarzyna Haras
P. Czajkowski - Padrugi miły ja ..., aria Poliny z op. Dama Pikowa
G. Rossini - Non piu mesta ..., aria Kopciuszka z op. Kopciuszek
G. Bizet - Seguidilla aria Carmen z op. Carmen
M. de Falla - Nana, Jota z Cyklu siedmiu pieśni hiszpańskich
R. Rodgers - Some enchanted evening z musicalu South Pacific

Piotr Bukartyk - chociaż kojarzony zwykle z poezją śpiewaną, jest autorem, kompozytorem, wokalistą, konferansjerem. Ma na swoim koncie wiele nagród muzycznych na różnego rodzaju festiwalach m.in. OPPA'83, Studencki Festiwal Piosenki w Krakowie(1984 r. i 1985 r.). Występował również w Opolu na Festiwalu Polskiej Piosenki w latach 90. Znany jest ze swoich znakomitych tekstów, precyzyjnej zabawy słowem, zabawy formą; jednocześnie przekazuje rzeczy ważne, a czasem po prostu zabawne, niezmiennie w ten sam inteligentno - ironiczny sposób. Swoja twórczością "leczy" ludzi, którzy urodzili się na tej średnio wesołej planecie i prawdopodobnie już tu zostaną. Zdarza mu się stosować terapię szokową (wcześniejsze "Szampańskie wersety" oraz "Z głowy" pierwsza płyta nagrana z Sekcją), ale ulubioną metodą Bukartyka jest zabawa ostrym skalpelem języka i nieustanne preparowanie znaczeń. O jego tekstach pisano: "to słowna mechanika precyzyjna, wyrazowa chirurgia plastyczna, literackie krawiectwo na najwyższym poziomie." Nieważne, czy Bukartyk jest krawcem, mechanikiem czy lekarzem. Ważne, że zamiast poezji śpiewanej, ziewanej czy kichanej, proponuje nam poezję prawdziwie zakaźną, o ile poezją jest nazywanie rzeczy po imieniu.

"Panie barman", "Studia", czy "Chodzi, chodzi mi po głowie" to utwory znane nie tylko braci studenckiej, zmagającej się z sesją ale i całej ogniskowo - trampowej gawiedzi. Zespół od lat jest związany z łódzką Yapą.

Grzmiąca Półlitrówa o Smaku Jabłka, tak można powiedzieć o młodych ludziach zgrupowanych wokół frontmana Pawła Małolepszego. To właśnie oni tworzą dwa zespoły muzyczne o dość oryginalnych nazwach. I cała sprawa jest bez znaczenia, gdy muzycy znajdują się na scenie. Nie zastanawiamy się, czy to "Grzmiąca..." czy też "Smak...". Widownia bawi się znakomicie, a ich własna twórczość (teksty i muzyka), oscylująca wokół piosenki folkowej, turystycznej, studenckiej, autorskiej - przyjmowana jest przez słuchaczy bardzo ciepło.

Śląska Grupa Bluesowa to polska grupa muzyczna wykonująca blues. Muzycy występujący w grupie wspołpracowali m.in. z grupami muzycznymi: SBB, Krzak, Dżem, Cree, Bezdomne Psy, Apogeum, czy też wykonawcami: Józefem Skrzekiem, Ireneuszem Dudkiem, Ryszardem Skibińskim, Ryszardem Riedelem, Zbigniewem Hołdysem, Martyną Jakubowicz i Elżbietą Mielczarek.

Skład:
Jan ,,Kyks" Skrzek - śpiew, fortepian
Leszek Winder - gitara elektryczna
Michał ,,Gier" Giercuszkiewicz - perkusja
Mirosław Rzepa - gitara basowa, gitara elektryczna