Koncert elektronicznej muzyki improwizowanej. VED zagra w składzie: Zosia Esden (głos, loops, laptop) i Marcin Dymiter (elektronika, gitara, głos, generator, loopy, taśmy).
Występ będzie prezentował płytę duetu pt. „ved”. Płyta ukazała się w grudniu 2007 r. roku i od razu stała się jedną z najciekawszych propozycji w zakresie muzyki elektronicznej i improwizowanej.
Projekt oparty jest na wokalnych, elektronicznych i elektroakustycznych improwizacjach oraz interpretacji kreatywnej kultury dj'skiej, ambient, tradycyjnej piosenki, aż po wolną improwizację. O wspólnej płycie Z. Esden mówi: Jak dla mnie jest to płyta bardzo wyważona, oszczędna. (...) każdy z tych utworów jest inny i powstał w swoim własnym, specyficznym momencie. Każdy opowiada jakąś historię.

Fascynacja tangiem, jego temperamentem, ukrytą potęgą i magią, skłoniła Pawła Bosky’ego do założenia zespołu, który zajmowałby się tylko tym gatunkiem muzyki. W ten sposób powstał wokalno-instrumentalny kwintet Al Tango. Artyści, poznawszy gruntownie historię tego tańca, udowadniają, że tango… nie jest wcale argentyńskie! A w każdym razie nie tylko. Świadczy o tym program koncertu, w którym znajdą się utwory polskie, hiszpańskie, rosyjskie, niemieckie, francuskie, a nawet czeskie, fińskie i w języku jidysz. Tanga-piosenki zaśpiewa Piotr Rafałko, a czysto instrumentalne wykona zespół w składzie, nawiązującym do tradycji tego tańca: skrzypek Marcin Markowicz, akordeonista Jarosław Kutera, kontrabasista Marcin Maciejewski i pianista Robert Morawski.
Artyści czerpią inspirację z bogatej światowej tradycji tanga. Większość wykonywanych przez nich utworów pochodzi ze Złotej Ery tego tańca; w latach 1920-1940 panował on na salonach od Argentyny po Europę. Nie brak też kompozycji współczesnych; niektóre z nich powstają na specjalne zamówienie zespołu. W stylu muzycznym al Tango splata się wiele wątków: energia, obecna w tangach z repertuaru orkiestr Osvaldo Pugliese, Aníbala Troilo, Carlosa Di Sarli, romantyzm Jerzego Petersburskiego, nostalgia i niepokój Astora Piazzolli. Zespół prezentuje finezyjne aranżacje melodii dawnych i współczesnych, pieśni, milong i walczyków tangowych.
Łódzcy miłośnicy tanga usłyszą takie szlagiery, jak „To ostatnia niedziela” Jerzego Petersburskiego, „Jesienne róże” Artura Golda, „Libertango” Astora Piazzolli czy „Rosemary Temat” Krzysztofa Komedy.

al TANGO! - nazwa zespołu dosłownie oznacza "do Tanga!". W skład al Tango wchodzą studenci i absolwenci Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina. Trzon repertuaru stanowią aranżacje, oparte na kompozycjach pochodzących z krajów, gdzie tango zapuściło swoje korzenie. Utwory Carlosa Gardel'a, Juan'a D'Arienzo, Roberto Firpo, Marianito Mores'a, Carlos'a Di Sarli, Osvaldo Pugliese stanowią podstawę działalności artystycznej al Tango.
Muzykę dla al Tango! opracowują kompozytorzy i aranżerzy: Marcin Maciejewski, Paweł Jankowski, Bartek Woźniak, Tomasz Filipczak, Krzysztof Urbański. al TANGO! występuje najczęściej podczas wieczorów tanga, tzw. milong, od początku swego istnienia propagując połączenie tańca z muzyką na żywo. Wokalistą zespołu al Tango jest Piotr Rafałko - jego interpretacja, barwa głosu, zaangażowanie oraz muzyka zespołu sprawiają, że słuchacze przenoszą się w czasie do początków XX wieku, kiedy to tango królowało w klubach, na balach, milongach i ulicach.

Halina Kunicka - gwiazda polskiej piosenki, śpiewała w blisko trzydziestu krajach całego świata. Wydała dwanaście płyt. Wiele piosenek napisał specjalnie dla niej Wojciech Młynarski. Sięga też po klasykę kabaretu i rosyjskie romanse. Zachwyca dojrzałą interpretacją, wrażliwą muzykalnością, klasą i kulturą muzyczną.

Zespół Lili Marléne powstał w 2002 roku we Wrocławiu; założony przez Norberta (wokal) i Kubę (gitara). Po paru zmianach personalnych skład się ustabilizował i w obecnym grają od roku 2003. Do dziś wydali cztery dema: z pierwszego z nich zatytułowanego ''We Leave Nothing'' (2002) pochodzi m.in. utwór ''Lili Storm'', który zyskał uznanie słuchaczy radiowej Trójki. Piotr Stelmach powiedział: ''Byłoby wspaniale, gdyby ktoś przyszpilił tę ekipę, a mówiąc wprost, zamknął ich w profesjonalnym studiu i zgubił klucz. Skoro pierwsze, chałupnicze demo Lili Marlene miało w sobie ''to coś'', mogę śmiało przypuszczać, że w normalnych warunkach zrobiliby coś naprawdę interesującego. Ci faceci mają papiery na granie i powinni to bezwzględnie wykorzystać''.
Drugie demo ''No More Lili Marléne'' ukazuje rozwój muzyczny grupy. Trafiło m.in. w ręce zespołu Myslovitz, który zaprosił Lili Marléne jako support na kilka ze swoich koncertów. Poza koncertami u boku Myslovitz, Lili Marléne występowali z wieloma innymi zespołami. Na wrocławskiej scenie muzycznej osiągnęli dużo, zagrali kilkadziesiąt koncertów i zyskali sobie wielu fanów; poza tym grali w całym kraju, w najważniejszych klubach muzycznych.
W 2005 roku zakwalifikowali się do finału Trójkowego plebiscytu ''Ekspresowe Otwarcie'', co zaowocowało nagraniem konkursowej piosenki ''Nigdy więcej'' w studiu im. Agnieszki Osieckiej w Warszawie oraz występem na ''Heineken Open'er Festiwal''. Poza tym w 2005 roku zagrali na Festiwalu Filmowym ''Era Nowe Horyzonty'' w Cieszynie oraz na festiwalu polsko-niemieckiej muzyki niezależnej w Stuttgarcie, gdzie spotkali się z bardzo dobrym przyjęciem zarówno przez polską, jak i niemiecką publiczność. Pierwszego września 2005 wystąpili na imprezie z okazji dziesiątej rocznicy powstania zespołu Myslovitz otwierając imprezę, a w lutym 2006 r. zagrali koncert w studiu im. A. Osieckiej, który był emitowany na żywo na antenie radiowej ''Trójki''. W marcu 2007 roku ich utwór pt. ''Arogancky'' ukazał się na składance ''Piotr Stelmach prezentuje-Offensywa''. Lili Marléne mają swój oryginalny styl, który wyróżnia ich na polskiej scenie muzycznej; w brzmieniu słychać powiew Zachodu w połączeniu ze słowiańską duszą. Kolejnymi demami udowadniają, że nie brak im zapału i pomysłów, a płyty z powodzeniem mogłyby się stać pełnowartościowym, sklepowym wydawnictwem. Największą energię zespół oddaje na koncertach, na których bardzo dobrze sprawdza się gitarowe granie uzupełnione delikatnym, a zarazem zadziornym wokalem. Melancholia, energia, spójność - tego warto posłuchać na koncertach Lili Marléne.

Zespól BROADWAY TAXI (wcześniej Bordreline) powstał w czerwcu roku 2006. Stworzyło go trzech znajomych ze szkoły, wkrótce potem dołączył do nich basista. Każdy z członków zespołu słuchał innej odmiany gitarowego grania. W swojej muzyce chcieli połączyć inspiracje w jedna całość. Wzorowali się zarówno na zespołach z wysp brytyjskich, jak i rodzimych formacjach. Graja dynamicznie, świeżo, przejrzyście. W maju 2007 roku nagrali profesjonalne demo, które pozwoliło im znaleźć się na składance kompilowanej przez Piotra Stelmacha z Polskiego Radia Programu Trzeciego - "Offensywa 2". 14.09.2007 zagrali koncert na żywo w Studiu im. A. Osieckiej w Programie 3 PR z premierowymi utworami. Grali jako support takich grup jak : Cool Kids Of Death, Kombajn Do Zbierania Kur Po Wioskach czy Not.

Zespół Lili Marléne powstał w 2002 roku we Wrocławiu; założony przez Norberta (wokal) i Kubę (gitara).
W 2005 roku zakwalifikowali się do finału Trójkowego plebiscytu ''Ekspresowe Otwarcie'', co zaowocowało nagraniem konkursowej piosenki Nigdy więcej w studiu im. Agnieszki Osieckiej w Warszawie oraz występem na Heineken Open'er Festiwal. Poza tym w 2005 roku zagrali na Festiwalu Filmowym Era Nowe Horyzonty w Cieszynie oraz na festiwalu polsko-niemieckiej muzyki niezależnej w Stuttgarcie. W marcu 2007 roku ich utwór pt. Arogancky ukazał się na składance Piotr Stelmach prezentuje-Offensywa. Rok póżniej ukazała sie ich debiutancka płyta Lili Marlene w rama akcji "Pierwsza płyta" sponsorowanej przez firmę Rossmann. Lili Marléne mają swój oryginalny styl, który wyróżnia ich na polskiej scenie muzycznej; w brzmieniu słychać powiew Zachodu w połączeniu ze słowiańską duszą. Największą energię zespół oddaje na koncertach, na których bardzo dobrze sprawdza się gitarowe granie uzupełnione delikatnym, a zarazem zadziornym wokalem. Melancholia, energia, spójność - tego warto posłuchać na koncertach Lili Marléne.
Skład zespołu: Kuba Zublewicz (gitara), Wojtek Tyralski - (gitara, bas), Kornel Karwasinski (bas, gitara), Łukasz Wojcik (perkusja), Norbert Cieślik (śpiew).

Gore powstało w 2000 roku. Muzyka zespołu oparta jest na rockowym brzmieniu i poetyckich tekstach autorstwa lidera zespołu, Roberta Przybysza. Gore zagrało kilkadziesiąt koncertów w najróżniejszych miejscach, od pubów po duże sceny Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. W połowie 2006 roku zespół nagrał płytę demo "Drogi". Płyta zawiera 11 utworów oraz teledysk zrealizowany przez cenionego operatora Zbigniewa Rybczyńskiego. Rok później ukazała sie dfebiutancka płyta zespołu Drogi.
Skład zespołu: Robert Przybysz (wokal), Artur "Pieszczoch" Pieszczochowicz (gitara), Grzegorz Śliwka (perkusja), Bartek Sapota (bas).

„Dla mnie muzyka jest jedną wielka ucztą, a Beethoven kawałkiem dobrej pieczeni - mawiał hiszpański pianista i dyrygent Jose Iturbi. - Ale cóż warta uczta złożona z samej pieczeni? Ja muszę mieć także swoje przystawki i jarzynki i desery”.

Ostatni weekend karnawału to najlepsza okazja, by zaserwować melomanom program, złożony z najsmakowitszych muzycznych deserów: kompozycji, których nie nazywamy co prawda „muzyką rozrywkową”, ale określenie ich mianem „muzyki poważnej” wydaje się nam też niezbyt trafne. Utwory Johanna Straussa, Emmericha Kalmana czy Leonarda Bernsteina urzekają słuchaczy lekkością i beztroską, porywają tanecznymi rytmami i melodiami, które pozostają w pamięci jeszcze długo po zakończeniu koncertu.

Program, złożony z tych utworów, poprowadzi w Filharmonii Łódzkiej Maciej Niesiołowski – nie tylko dyrygent, ale także niezrównany gawędziarz, znany m.in. z telewizyjnych programów „Z batutą i z humorem”. Partie wokalne zaśpiewa sopranistka Anita Maszczyk, solistka Gliwickiego Teatru Muzycznego, która szczególnym upodobaniem darzy operetkę i musical.

Zespół ŚWIETLIKI powstał w październiku 1992 roku w Krakowie. Zadebiutował w grudniu tegoż roku na spotkaniu poetów "Na Głos", za pierwszych słuchaczy mając m.in. Czesława Miłosza i Wisławę Szymborską. W 1993 roku Świetliki nagrały swój pierwszy album pt. "Ogród Koncentracyjny". Płyta wzbudziła duże zainteresowanie zarówno mediów jak i publiczności. W rezultacie czego w następnym roku zespół został zaproszony do wzięcia udziału w festiwalu opolskim. Grupa ugruntowała swoją pozycję, wydając w listopadzie 1996 roku drugą płytę pt. "Cacy cacy fleischmaschine" - nominowaną do nagrody Fryderyka’96 w kategoriach: muzyka alternatywna i piosenka poetycka. Kolejna płyta – "Perły przed wieprze" - ukazała się w czerwcu 1999 roku, została bardzo dobrze przyjęta przez publiczność i prasę. W nagraniach wziął udział Mateusz Pospieszalski. Rok 2001 to data powstania kolejnej płyty pt. "Złe Misie", w której nagraniu gościnnie wzieli udział Kasia Nosowska oraz Lech Janerka. Ostatnia płyta Świetlików "Las Putas Melancólicas", nagrana z udziałem Bogusława Lindy, ukazała się w 2005 roku.

Skład zespołu:
Marcin Świetlicki - wokal
Grzegorz Dyduch - gitara basowa, kontrabas
Artur Gasik - gitara, instrumenty klawiszowe
Marek Piotrowicz - instrumenty perkusyjne
Tomasz Radziszewski - gitara elektryczna

Karnawał trwa! Tym razem zapraszamy do gorącej Hiszpanii, gdzie rozgrzewa nie tylko słońce, ale też pełne energii rytmy flamenco, niosąca mnóstwo emocji corrida i południowy temperament mieszkańców Walencji czy Sewilli.

Ucieleśnieniem hiszpańskości w muzyce jest twórczość Manuela de Falli. W piątek 25 stycznia usłyszą Państwo suitę nr 2 z jego słynnego baletu „Trójgraniasty kapelusz”. Komiczne opowiadanie Pedra Antonia de Alarcón pod tym tytułem, które wywodzi się najprawdopodobniej z folkloru andaluzyjskiego, początkowo planował Falla uczynić kanwą opery. Słynny kierownik Baletów Rosyjskich, Sergiusz Diagilew, namówił go jednak na stworzenie muzyki do baletu. Prapremiera dzieła miała miejsce w Londynie w 1919 r. z udziałem baletu Diagilewa i scenografią Pabla Picassa. Barwna instrumentacja, nie pozbawiona pewnych wpływów Maurice’a Ravela i rytmy południowych tańców (m.in. jota i farruca) sprawiają, że ta muzyka święci tryumfy także w formie estradowej suity.

Wpływy hiszpańskie inspirowały także Claude’a Debussy’ego. W tryptyku orkiestrowym „Images” świadczy o tym środkowe ogniwo utworu, „Iberia”, gdzie kompozytor przywołuje nastrój corridy, którą miał okazję oglądać w San Sebastian. Część pierwsza, „Gigues tristes”, przywołuje dźwięki rodem z Wysp Brytyjskich, a finałowe „Rondes du printemps” („Kręgi wiosenne”) nawiązują głownie do muzyki francuskiej.

Punktem kulminacyjnym koncertu 25 stycznia będzie łódzka premiera koncertu na orkiestrę Manuela Marii Ponce. „Concierto del Sur”, czyli dosłownie „Koncert z Południa”, to jeden z pierwszych koncertów gitarowych w literaturze muzycznej XX wieku. Swa popularność utwór zawdzięcza pełnemu wewnętrznego żaru meksykańskiemu charakterowi muzyki, prezentującej bogate możliwości gitary partii solowej oraz zręcznej instrumentacji, która, choć barwna, nie przyćmiewa delikatnego brzmienia instrumentu solowego.

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Łódzkiej zagra tego wieczoru pod batutą Piotra Sułkowskiego, dyrygenta Opery Krakowskiej, dyrektora muzycznego oraz dyrygenta Opery Wildwood Festival w Little Rock (AR) USA, założyciela i dyrektora Orkiestry Kameralnej Forum Sinfonia. Partię solową wykona utytułowany gitarzysta Waldemar Gromolak. Jest laureatem – bagatela! – 18 konkursów wykonawczych w różnych krajach świata, a jego artystyczną klasę potwierdzają m.in. recitale na renomowanych festiwalach: w Iserlohn i Kolonii (Niemcy), Esztergom (Węgry), Mikulowie (Czechy), Volos (Grecja), Łańcucie, Tychach, Krakowie czy Kazimierzu Dolnym.

Zespól Contratiempo powstał w czerwcu 2003 roku jako duet Filip Swinarski - Jarosław Czajczyński. W październiku 2003 roku do składu dołączyła Marta Czapla, a w styczniu 2005 Daniel Kluska. Zespół wykonuje flamenco, muzykę Andaluzji będącą wynikiem mieszania się kultur cygańskiej, arabskiej i europejskiej. Aranżuje motywy tradycyjne, utwory znanych wykonawców gatunku, jak Paco de Lucia, Vincente Amigo, Tomatito, Pepe Habichuela, Diego del Gastor, czy Nino Ricardo, oraz wykonuje własne kompozycje. Zespół grał między innymi na III Łódzkim Festiwalu Flamenco, który odbył się w dniach 23 - 31 lipca 2004 roku oraz na imprezie "Dni Hiszpanii", która odbyła się 5 maja 2004 roku na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Łódzkiego. Współpracował z kinem "Cytryna" aranżując oprawę muzyczną do projekcji takich filmów, jak "Vengo" Tony'ego Gatlifa czy "Flamenco" Carlosa Saury. Zespół akompaniuje na lekcjach tańca w Łódzkim Studio Flamenco prowadzonym przez Annę Redlin.

Joanna Pilarska jest wokalistką bluesową młodego pokolenia, pochodzi z Wielkopolski. Ma na swym koncie wiele nagród, tak indywidualnych jak i zdobytych ze swymi zespołami, m.in. 3. miejsce ankiety BLUES TOP 2006 w kategorii wokalistka roku.

Arek Zawiliński jest autorem, kompozytorem i gitarzystą. Pochodzi z Gorlic, gdzie tworzył zespół bluesrockowy KROPLA ŻYCIA, później akustyczny skład NA DRODZE.

Projekt Joanna Pilarska & NA DRODZE powstał rok temu, działalność udokumentowana została serią koncertów oraz płytą "Tam, gdzie zaczyna się mój świat" wydaną przez łódzki DALMAFON. Bieżący koncert promować będzie tę właśnie płytę. Oprócz repertuaru autorskiego występ zawierać będzie zestaw starych bluesowych standardów i współczesnych przykładów tego gatunku, tak w wersji angielskiej jak i rodzimej.

Flashback powstał jesienią 1995 roku w Łodzi. Po rozpadzie zespołu Squire perkusista Jacek Kempski (Zombi) rozpoczął poszukiwania muzyków do nowej kapeli. Trafił na Tomka Nowickiego (Józka) - młodego gitarzystę z fajnymi pomysłami i ciekawymi umiejętnościami. Do tej dwójki dołączył Marcin Błasiak - basista. Dzięki prasowemu ogłoszeniu grupa znalazła wokalistę Tomasza Szymczaka (Simona). W ciągu dwóch lat Flashback grał koncerty, wystąpił w telewizji i dał parę wywiadów (okreslono ich nawet mianem "nadziei łódzkiego rocka"). Pod sam koniec XX wieku zespół zawiesił działalność.

Przerwa trwała 2 lata. Grupa reaktywowała się w okrojonym składzie, ale szybko uzupełnili go gitarzysta Tomasz Traut (Coroner) i basista Bartek Sapota (Saper). Dłużej trwało poszukiwanie wokalisty. Ostatecznie za mikrofonem stanął Tomasz Struszczyk. Zespół koncertuje i planuje nagranie płyty demo.

Wieczór dla miłośników heavy metalu. Flashback bierze udział w
projekcie "MuZgi 2009". Utwory zespołu znajdą się na płycie, którą zgierski MOK wyda w czerwcu.

Flashback powstał jesienią 1995 roku w Łodzi. Po rozpadzie zespołu Squire perkusista Jacek Kempski (Zombi) rozpoczął poszukiwania muzyków do nowej kapeli. Trafił na Tomka Nowickiego (Józka) - młodego gitarzystę z fajnymi pomysłami i ciekawymi umiejętnościami. Do tej dwójki dołączył Marcin Błasiak - basista. Dzięki prasowemu ogłoszeniu grupa znalazła wokalistę Tomasza Szymczaka (Simona). W ciągu dwóch lat Flashback grał koncerty, wystąpił w telewizji i dał parę wywiadów (okreslono ich nawet mianem "nadziei łódzkiego rocka"). Pod sam koniec XX wieku zespół zawiesił działalność.

Przerwa trwała 2 lata. Grupa reaktywowała się w okrojonym składzie, ale szybko uzupełnili go gitarzysta Tomasz Traut (Coroner) i basista Bartek Sapota (Saper). Dłużej trwało poszukiwanie wokalisty. Ostatecznie za mikrofonem stanął Tomasz Struszczyk. Zespół koncertuje i planuje nagranie płyty demo.

The Stylacja - łódzki zespół grający ska. Grupa powstała w 2002 roku i początkowo skłaniała się ku muzyce punk rockowej. W 2003 roku zespół zagrał swój pierwszy historyczny koncert - w XXXI gimnazjum w Łodzi. Potem przeszedł wiele zmian w składzie i stylistyce muzycznej, by ostatecznie rozbudować sekcję dętą i odnaleźć się w nurcie ska. W wakacje 2005 roku powstaje pierwsze studyjnie nagranie demo – „Rude Boy". Chwilę później zespół odnosi pierwszy duży sukces, zostając laureatem Festiwalu Ekspresji Twórców Amatorów „Po drugiej stronie lustra”.

Skład:
Asia "Azja" Kamińska - śpiew
Kuba Michalski - waltornia, gitara, śpiew
Łukasz "Cipciok" Goluch - trąbka, śpiew
Robert "Robson" Zinabold - saksofon
Michał Miszczak - puzon
Bartek "Młody" Caban - gitara
Wojtek "Budzik" Górniak - bas
Krzysiek Szewczyk - perkusja

OVERHOOD to kapela, dla której gatunek muzyczny stanowi tylko punkt
wyjścia do odnalezienia własnej tożsamości. Ich muzyka zaskakuje różnorodnością form i dojrzałym brzmieniem. Z jednej strony powrót do hardcorowych tradycji, z drugiej świeże podejście do muzyki zaczerpnięte ze współczesnego nu metalu. Dodatkowe uatrakcyjnienie to oryginalne pomysły aranżacyjne, oraz nawiązania do klasycznego hip hopu i rocka, wzbogaconego brzmieniami instrumentów klasycznych oraz melodyjnością.

OVERHOOD istnieje od listopada 2006 roku. W skład kapeli wchodzą: Ariel (wokal, scratch), Davidoff (gitara), Rafatu (gitara), Mr Dab (bass), Loki (perkusja), Dark (DJ), Jan Stefanek (skrzypce).

"Ot tak po prostu...” to wspólny projekt gdańskich grup BEZ JACKA i SŁODKI CAŁUS OD BUBY. Pomysł współpracy obu zespołów narodził się latem 2006 roku po wspólnym wykonaniu ze Zbyszkiem Stefańskim kilku piosenek z repertuaru BEZ JACKA podczas jubileuszowego koncertu SCOB, który miał miejsce na festiwalu Bazuna. Ten krótki występ okazał się największym wydarzeniem tej imprezy i spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności. Wobec przemożnego przeczucia, że warto zrobić coś razem, nie pozostało muzykom nic innego jak tylko rozpocząć pracę nad wspólnym programem. Premierowy wspólny koncert BEZ JACKA i SCOB miał miejsce na Yapie 2007 w Łodzi i – zachwyt, wzruszenie, rewelacyjna reakcja Yapowej, wymagającej publiczności. W sierpniu 2007 program „Ot tak, po prostu...” zaprezentowany został 10 tysięcznej publiczności festiwalu Bieszczadzkie Anioły.

Najważniejszą postacią jest Zbyszek Stefański. Jego charyzma, głos i piosenki, poetyckie teksty, niezrównane interpretacje wierszy Bolesława Leśmiana. Obok niego liderzy SCOB : Krzysztof Jurkiewicz i Mariusz Kamper, Horacy Chrząstek na flecie i Mariusz Wilke na gitarze solowej, no i podstawa rytmiczna zespołu, czyli Wojtek Sokołowski bas i Bartek Adamczak na perkusji.

We wrześniu zespół zaczął nagrywać materiał na płytę która będzie podsumowaniem niemal rocznej współpracy muzyków. Na płycie poza kilkoma bardziej lub mniej znanymi wszystkim piosenkami z repertuaru BEZ JACKA usłyszeć będzie utwory wybrane i napisane przez Zbyszka Stefańskiego, Mariusza Kampera i Krzysztofa Jurkiewicza specjalnie dla projektu „Ot tak, po prostu”. Premiera płyty planowana jest na marzec 2008 r.

Podczas koncertów usłyszeć można doskonale znane „hity” obu zespołów jak „Zwiewność”, „Równoległe”, „Pociągi” ,czy „Polanka”. „Ot tak, po prostu...” to muzyczna podróż w krainę poezji , radość wspólnego muzykowania, mnóstwo pozytywnej energii i jak to określił jeden ze słuchaczy: „cudowne, ekstatyczne zapamiętanie się w muzyce i niesionych nią słowach”.

U.K. SUBS - Historia zespołu zaczyna się w momencie, gdy weteran kilku londyńskich zespołów (The Marauders, Bandana) Charlie Harper spotkał w październiku 1977 roku gitarzystę Nicky Garratta. Skład uzupełnili perkusista Steve Jones i basista Steve Slack i zespół zaczął grać wiele koncertów w londyńskich klubach. Udało im się również zarejestrować dwa utwory: "I Live In A Car" oraz "Telephone Numbers", które ukazały się na koncertowym składankowym albumie"Farewell To Roxy". W kwietniu 1978 roku ustabilizował się skład zespołu - nowym perkusistą został Peter Davies, a basistą Paul Slack. W maju 1978 roku John Peel zaprosił zespół do nagrania sesji w Radiu BBC oraz zaoferował wydanie singla. W maju 1978 roku U.K. SUBS podpisali kontrakt z GEM Rec, a we wrześniu pojawił się na rynku ich debiutancki album "Another Kind of Blues". W 1979 roku U.K. SUBS wyruszyli na podbój Ameryki (zagrali kilka koncertów w Nowym Jorku jako support The Police). W pierwszych miesiącach 1980 roku U.K. SUBS koncertowali w Europie u boku The Ramones, a w kwietniu wydali drugi album "Brand New Age".
W latach 80. skład zespołu wielokrotnie ulegał zmianie. Nie przeszkadzało to jednak grupie w koncertowaniu i nagrywaniu kolejnych płyt. W 1983 roku U.K. Subs zagrali 13 koncetów w Polsce z Republiką w roli supportu.
W 1997 roku z okazji 20-lecia zespołu, Subs nagrali w klasycznym składzie
dwa doskonale przyjęte albumy "Quintessentials" i "Riot". W 2000 roku ponownie przyjechali do Polski w składzie: Nicky Garratt, Alvin
Gibbs, Charlie Harper, i zagrali cztery doskonale przyjęte koncerty. U.K. Subs dotychczas nagrali ponad 15 studyjnych albumów, niezliczoną
ilość singli i płyt koncertowych.

Kariera The Vibrators rozpoczęła się w lutym 1976 roku, gdy gitarzysta i wokalista Ian ,,Knox"Carnochan, basista Pat Collier, gitarzysta John Ellis oraz perkusista Eddie postanowili założyć zespół. Swój pierwszy koncert zagrali u boku The Stranglers w Hornsey Art. College w północnym Londynie. Następnie supportowali Sex Pistols w 100 Club i byli jedną z grup, która zagrała na legendarnym już "100 Club Punk Rock Festival".
W kwietniu 1978 roku ukazał się drugi album grupy ,,V2" i zdobył 33 pozycję na angielskiej liście. Do dzisiaj uważany jest za jeden z najlepszych albumów The Vibrators. W połowie lat 80. The Vibrators dość często zmieniali skład i wytwórnie płytowe, nie przeszkadzało to im jednak w regularnym wydawaniu płyt. W 1996 roku 20-lecie swej działalności rozpoczęli w nowym składzie: Knox - wokal, gitara, Eddie - perkusja, Darrel Bath - gitara i Nick Peckham - bass, lecz już w czerwcu zespół występował jako trio (Eddie, Knox i Nick). W 1999 roku zespół zagrał ponad 100 koncertów w Europie, U.S.A. i Kanadzie. W 2002 roku The Vibrators podpisali kontrakt z Track Records, która wydała ich najnowszy album ,,Energize", uważany przez Eddiego i Knoxa za najlepszy album od czasu ,,V2".
The Vibrators od wielu lat należy już do klasyki punk rocka i jest jednym z nielicznych zespołów z pierwszej fali punk rocka, który nadal regularnie koncertuje i nagrywa nowe płyty.

Evgen Malinovskiy urodził się w Biełowie, na Syberii. Jest absolwentem Kiemierowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk i Kultury, z wykształcenia dyrygentem orkiestry estradowej. Od 13 lat mieszka w Polsce.

Aktor, muzyk i wykonawca piosenki aktorskiej. Zarówno w Rosji jak i w Polsce uczestniczył w wielu projektach muzycznych jako gitarzysta basowy, m.in.: współtwórca i basista zespołu rockowego Hippocampus (1994-2000), w okresie 1997-2001 wielokrotnie współpracował w realizacji projektów zespołu Zdobywcy Pewnych Oskarów, w latach 2002-2003 gitarzysta basowy w projekcie „Sapo” Krzysztofa Wałeckiego, współpracował z kanadyjskim gitarzystą i wokalistą bluesowym polskiego pochodzenia Lesterem Kidsonem. Obecnie przygotowuje własne projekty rockowe i jazzowe.

Ma na swoim koncie role w polskich produkcjach filmowych: „Ekstradycja”; „Miasto prywatne”; „Boża podszewka”; „Na dobre i na złe”; „Szczur”; „Quo vadis”; „Plebania”; „Lokatorzy”; "Fala zbrodni"; „Pensjonat pod różą” i inne. W filmie Magdaleny Łazarkiewicz „Na koniec świata” (1999 r.) wystąpił śpiewając romans rosyjski i akompaniując sobie na gitarze akustycznej.

We wrześniu 2004 po raz pierwszy zaprezentował swój solowy projekt pt. „Syberyjski bard zaprasza”, którego pomysł nosił w sobie od wczesnej młodości. Jego repertuar obejmuje utwory Władimira Wysockiego, Aleksandra Rosenbauma i Bułata Okudżawy.

Artysta śpiewa po rosyjsku, akompaniując sobie na gitarze akustycznej. Każdą balladę poprzedza krótki komentarz w języku polskim, lub polska wersja tekstu utworu we własnym przekładzie wykonawcy .

Interpretacje Evgena Malinovskiy’ego są całkowicie odmienne od dotychczas słyszanych wykonań, a każda pieśń to swoisty spektakl, który porusza w słuchaczach nawet najgłębiej skrywane emocje. Wykonywane utwory, poza elementami satyry i humoru, są głęboko dramatyczne. Niosąc ogromny ładunek emocjonalny, obnażają przed słuchaczem prawdy życiowe, ludzkie charaktery, losy, pragnienia i uczucia.

Evgen Malinovskiy urodził się w Biełowie, na Syberii. Jest absolwentem Kiemierowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk i Kultury, z wykształcenia dyrygentem orkiestry estradowej. Od 13 lat mieszka w Polsce.

Aktor, muzyk i wykonawca piosenki aktorskiej. Zarówno w Rosji jak i w Polsce uczestniczył w wielu projektach muzycznych jako gitarzysta basowy, m.in.: współtwórca i basista zespołu rockowego Hippocampus (1994-2000), w okresie 1997-2001 wielokrotnie współpracował w realizacji projektów zespołu Zdobywcy Pewnych Oskarów, w latach 2002-2003 gitarzysta basowy w projekcie „Sapo” Krzysztofa Wałeckiego, współpracował z kanadyjskim gitarzystą i wokalistą bluesowym polskiego pochodzenia Lesterem Kidsonem. Obecnie przygotowuje własne projekty rockowe i jazzowe.

Ma na swoim koncie role w polskich produkcjach filmowych: „Ekstradycja”; „Miasto prywatne”; „Boża podszewka”; „Na dobre i na złe”; „Szczur”; „Quo vadis”; „Plebania”; „Lokatorzy”; "Fala zbrodni"; „Pensjonat pod różą” i inne. W filmie Magdaleny Łazarkiewicz „Na koniec świata” (1999 r.) wystąpił śpiewając romans rosyjski i akompaniując sobie na gitarze akustycznej.

We wrześniu 2004 po raz pierwszy zaprezentował swój solowy projekt pt. „Syberyjski bard zaprasza”, którego pomysł nosił w sobie od wczesnej młodości. Jego repertuar obejmuje utwory Władimira Wysockiego, Aleksandra Rosenbauma i Bułata Okudżawy.

Artysta śpiewa po rosyjsku, akompaniując sobie na gitarze akustycznej. Każdą balladę poprzedza krótki komentarz w języku polskim, lub polska wersja tekstu utworu we własnym przekładzie wykonawcy .

Interpretacje Evgena Malinovskiy’ego są całkowicie odmienne od dotychczas słyszanych wykonań, a każda pieśń to swoisty spektakl, który porusza w słuchaczach nawet najgłębiej skrywane emocje. Wykonywane utwory, poza elementami satyry i humoru, są głęboko dramatyczne. Niosąc ogromny ładunek emocjonalny, obnażają przed słuchaczem prawdy życiowe, ludzkie charaktery, losy, pragnienia i uczucia.

Evgen Malinovskiy urodził się w Biełowie, na Syberii. Jest absolwentem Kiemierowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk i Kultury, z wykształcenia dyrygentem orkiestry estradowej. Od 13 lat mieszka w Polsce.

Aktor, muzyk i wykonawca piosenki aktorskiej. Zarówno w Rosji jak i w Polsce uczestniczył w wielu projektach muzycznych jako gitarzysta basowy, m.in.: współtwórca i basista zespołu rockowego Hippocampus (1994-2000), w okresie 1997-2001 wielokrotnie współpracował w realizacji projektów zespołu Zdobywcy Pewnych Oskarów, w latach 2002-2003 gitarzysta basowy w projekcie „Sapo” Krzysztofa Wałeckiego, współpracował z kanadyjskim gitarzystą i wokalistą bluesowym polskiego pochodzenia Lesterem Kidsonem. Obecnie przygotowuje własne projekty rockowe i jazzowe.

Ma na swoim koncie role w polskich produkcjach filmowych: „Ekstradycja”; „Miasto prywatne”; „Boża podszewka”; „Na dobre i na złe”; „Szczur”; „Quo vadis”; „Plebania”; „Lokatorzy”; "Fala zbrodni"; „Pensjonat pod różą” i inne. W filmie Magdaleny Łazarkiewicz „Na koniec świata” (1999 r.) wystąpił śpiewając romans rosyjski i akompaniując sobie na gitarze akustycznej.

We wrześniu 2004 po raz pierwszy zaprezentował swój solowy projekt pt. „Syberyjski bard zaprasza”, którego pomysł nosił w sobie od wczesnej młodości. Jego repertuar obejmuje utwory Władimira Wysockiego, Aleksandra Rosenbauma i Bułata Okudżawy.

Artysta śpiewa po rosyjsku, akompaniując sobie na gitarze akustycznej. Każdą balladę poprzedza krótki komentarz w języku polskim, lub polska wersja tekstu utworu we własnym przekładzie wykonawcy .

Interpretacje Evgena Malinovskiy’ego są całkowicie odmienne od dotychczas słyszanych wykonań, a każda pieśń to swoisty spektakl, który porusza w słuchaczach nawet najgłębiej skrywane emocje. Wykonywane utwory, poza elementami satyry i humoru, są głęboko dramatyczne. Niosąc ogromny ładunek emocjonalny, obnażają przed słuchaczem prawdy życiowe, ludzkie charaktery, losy, pragnienia i uczucia.

Grupa Stare Dobre Małżeństwo, najbardziej znany polski zespół z kręgu poezji śpiewanej, powstała na początku lat 80. ubiegłego wieku. Założyli ją Krzysztof Myszkowski i Andrzej Sidorowicz. Po raz pierwszy pod nazwą SDM duet wystąpił w 1984 roku w eliminacjach do Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. W tym samym roku do zespołu dołączyła Aleksandra Kiełb-Szawuła (rozstała się z zespołem w 1989). Po kilku przetasowaniach, w 1989 roku na długie lata ustalił się czteroosobowy skład grupy. W SDM obok Krzysztofa Myszkowskiego znaleźli się skrzypek Wojciech Czemplik, gitarzysta Ryszard Żarowski i grający na basie Roman Ziobro (opuścił grupę w 2002 roku). Akustykiem zespołu został Wojciech Gołosz.
W dyskografii zespołu znajduje się 18 płyt.

Aktualny skład zespołu:
Krzysztof Myszkowski - śpiew, gitara, harmonijka ustna
Wojciech Czemplik - skrzypce, mandolina
Ryszard Żarowski - gitary
Andrzej Stagraczyński - gitara basowa
Dariusz Czarny - gitary
Przemysław Chołody - harmonijka ustna
Arkadiusz Osenkowski - saksofon

„O tańcu nie da się pisać – twierdzi Paulo Coelho – taniec trzeba tańczyć”. Dodajmy, że można też go grać – grać muzykę taneczną i tańcem inspirowaną, i można, a nawet trzeba, go słuchać! Świetna okazja ku temu będzie 18 stycznia (piątek). Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Łódzkiej pod batutą Jana Jakuba Bokina i saksofonista Paweł Gusnar przedstawią inspirowane tańcem utwory Astora Piazzolli, Dariusa Milhauda, Arama Chaczaturiana i innych kompozytorów.

„Te walczyki i mazurki należą gatunkowo raczej do dziedziny rozrywki” – pisał, nie bez pewnego lekceważenia, Jerzy Waldorff o suicie „Maskarada” Arama Chaczaturiana. Nie ukrywamy, że program wieczoru to przegląd najwybitniejszych kąsków z tej właśnie dziedziny – o to nam chodzi! W „Maskaradzie” Chaczaturiana nawiązuje do atmosfery Rosji z końca dziewiętnastego wieku i muzyki tamtych czasów. Danzón nr 2 współczesnego kompozytora meksykańskiego Arturo Márqueza przepojone jest charakterem tego tańca, który niegdyś został przywieziony z Europy na Haiti, Kubę i wreszcie do Meksyku. Trudno uwierzyć, ale jest dalekim potomkiem angielskiego i francuskiego kontredansa! Świadczy o tym jego dystyngowany, elegancki charakter.

W suicie „Scaramouche” Dariusa Milhauda można się dosłuchać rytmów brazylijskich, tam bowiem kompozytor spędził część swego życia. „Scaramouche” od momentu prawykonania - na wystawie światowej w Paryżu w 1937 roku - cieszyła się ogromnym powodzeniem. Kompozytor stworzył więc drugą wersję, efektowniejsza od pierwszej. Właśnie w obsadzie na saksofon z orkiestrą, a nie, jak pierwotnie planował Milhaud, na dwa fortepiany, usłyszą Państwo ten utwór.

O „Tango Ballet” wystarczy napisać tyle, że jest to muzyka Astora Piazzolli. Słynny Argentyńczyk każdy swój utwór przepajał niesamowitą energią tanga, dzięki czemu dziś możemy czuć się jak podczas wizyty w Buenos Aires. Mniej oczywiste związki z tańcem ma uwertura do opery „Raymond” Ambroise’a Thomasa – to głównie przywołanie „roztańczonego” i pełnego gracji świata Ludwika XIV, na którego dworze toczy się akcja opery.

Mikołajek z Beagle Bros ma urodziny, szykuje się niesamowita impreza. Bracia wystąpią znowu razem i jak zawsze rozgrzeją parkiet do granic możliwości. Wraz z nimi zagra dj Matyz i Gość Specjalny - weteran sceny angielskiej i chodząca legenda - Simon Ward.


Simon Ward jest weteranem angielskiej sceny. Od 1988 roku rezydował w większości klubów w Lincoln, Grantham i okolicznych miastach. Występował wraz z legendarnym twórcą Haciendy Greame Parkiem w Nottingham, Davem Pearcem, Judgem Julsem i wieloma innymi djami starej daty.
Będzie to jego czwarta impreza z Beagle Bros - druga odbywająca się w Polsce (w maju 2006 gościliśmy go w Łodzi Kaliskiej). Jego kilkunastotysięczna kolekcja płyt, 18-letni staż - olbrzymie doświadczenie i doskonały kontakt z publicznością sprawiają, że każda impreza z jego udziałem jest wydarzeniem niezwykłym. Dla braci B. jest to wyjątkowo ważna impreza, ponieważ Simon w znacznym stopniu przyczynia się do poczynań Beagle Bros.

Dje:
DJ M (Simon Ward UK)
Oblivion (Beagle Bros, Soda)
Mikołajek (Beagle Bros, Soda)
Matyz (NSC)

Muzyka:
House, Oldskool, Funky, Electro House, Club Classics.

Wstęp:
do 23 – darmo, po 23 - 10 PLN

Marek Napiórkowski (gitarzysta, kompozytor) nagrał ponad 100 płyt
z różnymi wykonawcami. Grał i nagrywał m.in. z Mino Cinelu, Adamem Holzmanem, Gregoirem Maretem, Anną Marią Jopek, Tomaszem Stańko, Henrykiem Miśkiewiczem, Urszulą Dudziak, Ewą Bem, Dorotą Miśkiewicz, Klausem Doldingerem (Passport), Wojciechem Karolakiem, Januszem Muniakiem, Tomaszem Szukalskim, Krzysztofem Ścierańskim, Janem "Ptaszynem" Wróblewskim...

W 2002 roku wziął udział w projekcie Anna Maria Jopek - Friends with
Pat Metheny "Upojenie" (album i dwa koncerty w Sali Kongresowej w Warszawie z gigantem gitary, zdobywcą 15 nagród Grammy - Patem Methenym). W 2005 roku wydał autorską płytę "NAP", na której znalazły się jego własne kompozycje. Album był nominowany do nagrody Fryderyk 2005 w kategorii Jazzowy Album Roku, a sam Napiórkowski otrzymał nominację w kategorii Jazzowy Muzyk Roku. W 2007 roku ukazał się jego drugi, akustyczny album "Wolno", z udziałem Anny Marii Jopek, Mino Cinelu, Gregoire Mareta (harmonijka), Roberta Majewskiego, Michała Tokaja, Roberta Kubiszyna i Michała Miśkiewicza. Marek Napiórkowski wziął też udział w projekcie Anny Marii Jopek "ID" z udziałem gwiazd światowego jazzu i muzyki world (gra m.in. w utworach z Christianem McBridem i Manu Katche) oraz zagrał na koncercie z Richardem Boną i Dhaferem Youssefem 6 czerwca 2007 roku w Teatrze Polskim w Warszawie.

Prowadzi własny kwartet oraz jest współliderem zespołu Funky Groove
(pierwszy album zespołu znajduje się w Universal Worlwide Jazz Catalogue, obie płyty zespołu zostały wybrane albumami roku przez czytelników profesjonalnego muzycznego czasopisma "Gitara i Bas"). W ankiecie Jazz Top czytelników pisma "Jazz Forum" zespół Funky Groove dwukrotnie został wybrany elektryczną grupą roku, a Marek Napiórkowski od kilku lat znajduje się w czołówce w kategorii gitary. Obecnie nagrywa i koncertuje w Polsce i za granicą z Anną Marią Jopek, Krzysztofem Ścierańskim, Henrykiem Miśkiewiczem Full Drive, Dorotą Miśkiewicz, Funky Groove i własnym kwartetem.

Pierwsza myśl o współpracy pojawiła się już dziesięć lat temu, ale dopiero jesienią 2005 roku udało się spotkać obu muzykom. Adam Pierończyk zaprosił Anthonego Coxa do projektu zrealizowanego na specjalne zamówienie prestiżowego festiwalu jazzowego w Lipsku "Leipziger Jazztage". W połowie 2007 roku Anthony Cox zaproponował Pierończykowi współtworzenie zespołu. Do projektu zostali zaproszeni także Adrian Mears i Krzysztof Dziedzic. To nie przypadkowy wybór. Jest naturalną konsekwencją spotkań muzyków.

Anthony Cox, amerykański kontrabasista, od lat należący do najważniejszych przedstawicieli tego instrumentu współpracował m.in. z Elvinem Jonesem, Joe Lovano, Dino Saluzzim, Johnem Scofieldem, Stanem Getzem, Edem Blackwellem.

Adam Pierończyk - czołowy muzyk polskiej sceny jazzowej, wyróżniony przez "Gazetę Wyborczą" jako "jeden z pięciu najbardziej wpływowych muzyków jazzowych w Polsce na XXI wiek", od kilku lat uznany przez miesięcznik "Jazz Forum" najlepszym polskim saksofonistą sopranowym.

Adrian Mears, Australijczyk, jeden z najlepszych puzonistów grający również na australijskim instrumencie didgeridoo. Łączy go długoletnia współpraca z Adamem Pierończykiem (zespoly East West Wind & Adam Pierończyk Digivooco).

Krzysztof Dziedzic - jeden z najważniejszych polskich perkusistów młodego pokolenia, na swoim koncie ma współpracę z czołowymi artystami polskiej sceny. Od wielu lat intensywnie współpracuje z Pierończykiem (głównie Adam Pierończyk Trio).

Kolejna transmisja z legendarnej Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Tym razem łódzka publiczność zobaczy na żywo w cyfrowej jakości "Manon Lescaut" Giacomo Pucciniego.

Można zamówić jeszcze bilety na kolejne spektakle w ramach projektu "Live in HD". Będą to "Peter Grimes" Beniamina Brittena (15 marca), "Cyganeria" Giacomo Pucciniego (5 kwietnia), "Córka pułku" Gaetano Dionizettiego ( 26 kwietnia) oraz "Tristan i Izolda" Ryszarda Wagnera (17 maja).

To już XVI finał największej, najbardziej spontanicznej i szalonej akcji charytatywnej w Polsce. Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zagra we wszystkich ważniejszych miejscowościach. W Łodzi na rynku Manufaktury wystąpi 15 wykonawców stanie Zimowe Wesołe Miasteczko, oferujące moc atrakcji dla każdego. W radosnej, przyjaznej i gorącej, mimo zimowej aury, atmosferze odbędzie się zbiórka pieniędzy na rzecz dzieci ze schorzeniami laryngologicznymi.

Program koncertu:

14.00-14.30 Spaces Faces

14.30-15.00 Sickbag

15.00-15.30 Pigułka

15.30-16.00 Parano

16.00-16.30 Tao

16.30-17.00 Van Raajs, Tomek Boruszczak

17.00-17.30 Bee Free

17.30-18.00 Michał Karpacki

18.00-18.30 Washing Machine

18.30-19.00 Rażeni Piorunem

19.00-19.30 Gore

19.30- 20.10 Samokhin Band

20.10-20.40 Video

20.40-21.10 The Bootels

21.10-22.00 Krzysztof J.Krawczyk i Chór z Aleksandrowa

W ciągu ostatnich 7 lat organiczna muzyka Fisza, Emade i ich projektów (Tworzywo Sztuczne) stała się symbolem muzycznego eklektyzmu i artystycznego wysublimowania. Choć wyłoniła się na gruncie rodzimej sceny hiphopowej, to ze sceną tą nie ma w tej chwili prawie nic wspólnego. Muzycznie Fisz i jego producent Emade (także perkusista i rodzony brat) sięgają pełnymi garściami do bogatego dorobku czarnej muzyki. Ciągle żywe, soulfunkowojazzowe wibracje ubierają często w najnowsze osiągnięcia elektronicznej awangardy. Bracia Fisz i Emade wydali siedem różnych płyt ("Polepione dźwięki", "Na wylot", "F3", "Wielki Ciężki Słoń", koncertowa "Tworzywo na Rzywo", ubiegłoroczny "Piątek 13" oraz nagrana przez Fisza z DJ Envee "Fru!"), na których zmieniali zarówno warsztat jak i instrumentarium. Mimo to, styl braci zachowuje swoją unikatową charakterystykę: Fisza można poznać po szczerym, osobistym i skrajnie indywidualnym przekazie, a Emade po subtelnych, jazzowo-chilloutowych i głębokich brzmieniach.

Za pierwszą płytę Fisz zdobył nominację do Nagrody Akademii Fonograficznej Fryderyk 2000 w kategorii debiut roku oraz album roku - Rap & Hip-Hop. Nominacja w kategorii album roku - Rap & Hip-Hop powtórzyła się także 2002 roku za album "Na wylot". Otrzymał "Ślizgera 2001" w kategorii "Osobowość". Hiphopowy miesięcznik "Klan" nazwał Fisza "najlepszym / najważniejszym wykonawcą polskim 2001", jego brata Emade "najlepszym / najważniejszym producentem polskim 2001". Album "F3" został wyróżniony w podsumowaniu roku 2002 pisma "Klan" za - "za wyjście poza hip-hop". W październiku 2003 w Teatrze "Wybrzeże" miała miejsce polska prapremiera spektaklu "Tlen" Iwana Wyrypajewa w inscenizacji Agnieszki Olsten z muzyką wyprodukowaną przez Fisza i Emade z udziałem Olo Walickiego, Dominika Trębskiego i Jurka Zagórskiego. W kwietniu 2005 roku Fisz, Emade oraz ich ojciec - Wojciech Waglewski otrzymali wspólnie "Fenomena" - nagrodę tygodnika "Przekrój". Fisz oraz Emade brali udział w nagraniu płyty Marii Peszek "Miasto Mania", która ukazała się na rynku w październiku 2006. Fisz i Emade (razem z ich zespołem Tworzywo) koncertują nieprzerwanie od 2000 r. Zagrali do tej pory na kilkuset koncertach, w tym w Londynie, Dublinie, Berlinie, Bordeaux, Calvi (Korsyka), Dijon, Marsylii, Wiedniu, Budapeszcie, Pradze, Paryżu i Saint Vallier. Nie obejmuje to licznych występów DJ-skich Fisza, w których partnerują mu zależnie od okoliczności Bunio (razem tworzą duet DJ-ski X Boys), Envee lub Emade. 9 stycznia 2007 roku Fisz i Emade zostali nagrodzeni "Paszportem Polityki 2006" w kategorii "Muzyka popularna". W tym samym miesiącu otrzymali też nominację do nagrody "Wdecha 2006" Gazety Wyborczej w kategorii "Ludzie roku" oraz nominację do "Asa EMPIKu" za album "Piątek 13". W kwietniu 2007 roku Fisz i Emade otrzymali "Fryderyka" w kategorii "Album rok - Hiphop/rap" za wydany w 2006 roku album "Piątek 13".

Trebunie-Tutki - to muzykująca od pokoleń rodzina z Białego Dunajca, która nic nie tracąc ze swego charakteru, przeszła ewolucję od kapeli góralskiej po zespół koncertujący na największych festiwalach Muzyki Świata w Europie, a także w Azji i Ameryce Północnej. Trebunie-Tutki jako jedyny zespół z Polski, wielokrotnie znalazł się w pierwszej dziesiątce World Charts Europe Europejskiej Unii Radiowej.

Umiłowanie tradycji i wierność góralszczyźnie nie ogranicza twórczości zespołu. Opierając się na tradycyjnych instrumentach, skali góralskiej, budowie muzycznej i charakterze wykonania, tworzą NOWĄ MUZYKĘ GÓRALSKĄ, rozwijając i wzbogacając rdzenną muzykę o nowe melodie, współczesne teksty i awangardowe aranżacje. Kreują oryginalne polskie brzmienie. Chętnie eksperymentują z reggae, rockiem, techno i jazzem współpracując z producentem Włodzimierzem Kleszczem i z wybitnymi artystami, m.in. z jamajską grupą „The Twinkle Brothers", zespołami Adriana Sherwooda, kirgiskim „Ordo Sakhna", a także z rodzimymi muzykami: Krzysztofem Ścierańskim, Michałem Kulentym, Krzysztofem Herdzinem, Katarzyną Gaertner, Warszawskim Chórem Międzyuczelnianym, Voo Voo i formacjami Włodzimierza Kiniorskiego "Kiniora".

Nie stronią także od innych form wyrazu artystycznego - na festiwal Kraków 2000 Krzysztof napisał scenariusz spektaklu „Góralskie Bronowice", którego premiera odbyła się w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie z udziałem aktorów Teatru Witkacego, chóru i tancerzy zespołu Skalni oraz orkiestry kameralnej Simfonietta Cracovia. Biorą udział w filmach („Girl Guide" J. Machulskiego, „Nad wysokości", „Góralu czy ci nie żal", „Rozrywki rodzinne", “Historia filozofii po góralsku”) i w programach telewizyjnych.

Skład zespołu:
- Ojciec - Władysław - absolwent krakowskiej ASP uprawiający malarstwo, rysunek, projektujący tkaniny, kompozycje, ścienne i witraże.
- Krzysztof - architekt i nauczyciel muzyki góralskiej,
- Anna - artysta grafik i religioznawca,
- Jan - absolwent lutnictwa w zakopiańskim Liceum im. Kenara, studiujący projektowanie ubioru w Krakowie,
- mąż Ani - Andrzej Wyrostek - budowlaniec i lutnik.

Ludmiła Vishenko ukończyła Kijowski Instytut Kultury (wydział - dyrygentura chóralna) na Ukrainie. W Polsce mieszka od ponad 15 lat. Prowadziła zespoły folklorystyczne na Podlasiu (Czeremcha, Wólka Terecho). Od lat zbiera piosenki na Podlasiu. Nagrane na wioskach piosenki (często obrzędowe) wykonuje na koncertach. Niektóre stylizuje. Od roku śpiewa solo - a capella lub z akompaniamentem gitarowym. Wykonuje piosenki ukraińskie, podlaskie i rosyjskie romanse.

Ten białostocki band powstał jesienią 2005 roku. Jego członkowie, pochodzący z różnych zakątków muzycznych, grają muzykę o dość swoistym klimacie, głęboko zakorzenionym w „południowej gałęzi rocka rodem z USA”. Nazwa Bracia i Siostry nawiązuje do wspaniałej płyty The Allman Brothers Band – "Brothers and Sisters". Początkowo zespół miał być akustycznym triem (gitara, kontrabas, wokal) do grania w pubach. Jednak wkrótce do skłądu dołączyli drugi gitarzysta, perkusista i klawiszowiec.
W styczniu 2006 grupa rozpoczęła koncertowanie, bazując na repertuarze z płyty Allmanów "Live Unplugged Los Angeles 6-11-92”. Lipiec 2006 zaowocował we współpracę z Polskim Radiem Białystok, dzięki czemu grupa nagrała cztery utwory. Rok 2006 zakończyła wydaniem płyty z ośmioma własnymi kompozycjami. W roku 2007 zespół wziął udział w ogólnopolskim finale festiwalu "Blues Colours" w Ostrowiu Wielkopolskim, przeszedł regionalne eliminacje do koncertu Debiutów w Opolu oraz regionalne eliminacje do festiwalu "Rock of Union" w Węgorzewie.

Skład zespołu:
Krzysiek Gregorkiewicz – wokal
Paweł szucher Szuszkiewicz – gitary, slide
Andrzej Gerwatowski – gitary
Mateusz Bielski – kontrabas, gitara basowa
Mirek Kozioł – perkusja
Krzysiek Tulej – klawisze
Tomek Brzozowski – klawisze

IWONA JĘDRUCH ukończyła Wydział Wychowania Muzycznego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Gdańsku. Gry na gongu i terapii dźwiękiem uczyła się u amerykańskiego mistrza Dona Conreaux. Posiada też certyfikat na masaże dźwiękiem wg metody Petera Hessa. Oprócz koncertów solowych i duetów ze znakomitymi muzykami, na kameralnych koncertach relaksacyjno - medytacyjnych, gra własną, niekonwencjonalną, uduchowioną muzykę opartą na improwizacji. Opracowała autorską technikę masażu termiczno - energetycznego w połączeniu z dźwiękiem mis tybetańskich i gongów, z zastosowaniem kamieni półszlachetnych i muszli. Stosuje refleksologię stóp i dłoni kamertonami i kryształami. Prowadzi również rozwojowe warsztaty z dźwiękiem z elementami improwizacji, harmonizujące osobowość.

IWONA JĘDRUCH ukończyła Wydział Wychowania Muzycznego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Gdańsku. Gry na gongu i terapii dźwiękiem uczyła się u amerykańskiego mistrza Dona Conreaux. Posiada też certyfikat na masaże dźwiękiem wg metody Petera Hessa. Oprócz koncertów solowych i duetów ze znakomitymi muzykami, na kameralnych koncertach relaksacyjno - medytacyjnych, gra własną, niekonwencjonalną, uduchowioną muzykę opartą na improwizacji. Opracowała autorską technikę masażu termiczno - energetycznego w połączeniu z dźwiękiem mis tybetańskich i gongów, z zastosowaniem kamieni półszlachetnych i muszli. Stosuje refleksologię stóp i dłoni kamertonami i kryształami. Prowadzi również rozwojowe warsztaty z dźwiękiem z elementami improwizacji, harmonizujące osobowość.

IWONA JĘDRUCH ukończyła Wydział Wychowania Muzycznego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Gdańsku. Gry na gongu i terapii dźwiękiem uczyła się u amerykańskiego mistrza Dona Conreaux. Posiada też certyfikat na masaże dźwiękiem wg metody Petera Hessa. Oprócz koncertów solowych i duetów ze znakomitymi muzykami, na kameralnych koncertach relaksacyjno - medytacyjnych, gra własną, niekonwencjonalną, uduchowioną muzykę opartą na improwizacji. Opracowała autorską technikę masażu termiczno - energetycznego w połączeniu z dźwiękiem mis tybetańskich i gongów, z zastosowaniem kamieni półszlachetnych i muszli. Stosuje refleksologię stóp i dłoni kamertonami i kryształami. Prowadzi również rozwojowe warsztaty z dźwiękiem z elementami improwizacji, harmonizujące osobowość.

IWONA JĘDRUCH ukończyła Wydział Wychowania Muzycznego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Gdańsku. Gry na gongu i terapii dźwiękiem uczyła się u amerykańskiego mistrza Dona Conreaux. Posiada też certyfikat na masaże dźwiękiem wg metody Petera Hessa. Oprócz koncertów solowych i duetów ze znakomitymi muzykami, na kameralnych koncertach relaksacyjno - medytacyjnych, gra własną, niekonwencjonalną, uduchowioną muzykę opartą na improwizacji. Opracowała autorską technikę masażu termiczno - energetycznego w połączeniu z dźwiękiem mis tybetańskich i gongów, z zastosowaniem kamieni półszlachetnych i muszli. Stosuje refleksologię stóp i dłoni kamertonami i kryształami. Prowadzi również rozwojowe warsztaty z dźwiękiem z elementami improwizacji, harmonizujące osobowość.

Zespół, którego nazwa pochodzi od tytułu czwartej płyty brytyjskiej grupy Radiohead, został założony w grudniu 2004 roku. Kid A występował na festiwalach w Jarocinie i Węgorzewie. Dotarł do finału konkursu młodych kapel na Off Festival 2007. Młodzi muzycy dwukrotnie zajęli I miejsce na Powiatowym Przeglądzie Kapel w Chrzanowie, w styczniu 2007 roku wygrali III Otwarty Przegląd Zespołów Rockowych w Wadowicach (w jury zasiadali m.in. Tymon Tymański i Antoni Krupa, dziennikarz Radia Kraków), trzy miesiące później zwyciężyli PKS - Przegląd Kapel Studenckich (w jury byli m.in. muzycy Myslovitz i dziennikarze muzyczni) w Krakowie. Ich utwór "Talia kart" dotarł do 1 miejsca listy przebojów Radia Bez Kitu oraz listy "Dekalog" w portalu muzycznym Pro-rock. To tylko niektóre sukcesy młodych muzyków z Mętkowa (woj. Małopolskie).

Muzykę Kid A można było usłyszeć m.in. w Trójce, Radiu Kraków oraz Esce Rock. Zespół wystąpił też w telewizyjnych programach "Regiony kultury" i "5-10-15". W sumie dał ponad 60. koncertów, grał jako support przed zespołami Myslovitz, White Rabbit's Trip, Negatyw, K2, Gutierez, Ira, Cashmere, Hey oraz Graftmannem.

Kid A tworzą muzycy, którzy uczą się jeszcze w liceach i gimnazjach oraz studenci z Krakowa. Wśród inspiracji wymieniają m.in. Radiohead, Myslovitz, Coldplay, Sigur Ros, Blur, Lenny Valentino, Ściankę czy The Pixies. Niektóre covery z repertuaru tych kapel wykonują na koncertach.

Po pierwszym oficjalnym, spektakularnym i nieprawdziwym zawieszeniu działalności zespołu Pogodno, jego gitarzysta i wokalista Jacek Szymkiewicz “Budyń” nagral w 2004 r. swoją solową płytę “Kiloff”, promując ją na koncertach z kultowym już (bo również “zawieszonym”) zespołem Braty z Rakemna. Budyń zapisał kolejny notes z tekstami, więc przyszła i pora na wydanie drugiej plyty. A ta naprawde wkrótce. Muzyka Budynia to brawurowa stylistyczna mieszanka (od gitarowego rocka przez r'n'b, hiphop, reggae i jazz aż po folk), a osobiste, poetyckie teksty kryją w sobie prawdziwą kopalnię pomysłów.

Karnawał jest w tym roku wyjątkowo krótki – korzystajmy więc z niego intensywnie! Filharmonia Łódzka zaprasza na Noworoczny Koncert Karnawałowy z udziałem męskiego zespołu wokalnego Affabre Concinui oraz świetnego dyrygenta–gawędziarza, Jana Walczyńskiego.

Łacińskie słowa „Affabre Concinui” oznacza „idealnie współbrzmiąc”. To nie tylko oryginalna nazwa dla męskiego sekstetu, ale credo zespołu. Oryginalne brzmienie i świetną technikę muzycy łącza z bogatym i różnorodnym repertuarem, który obejmuje ponad 300 utworów. Wykonują kompozycje od renesansu po współczesność, kolędy polskie i innych narodów, żarty muzyczne i transkrypcje utworów orkiestrowych, imitując udanie dźwięki instrumentów muzycznych. Śpiewają utwory Giovanniego Pierluigiego da Palestriny, Bartłomieja Pękiela, Wacława z Szamotuł, Orlanda di Lasso, Thomasa Morleya, Franciszka Schuberta, Roberta Schumanna, Fryderyka Chopina, Stanisława Moniuszki, Francisa Poulenca, Krzysztofa Pendereckiego, Krzesimira Dębskiego. Dużą część repertuaru stanowią świetnie zaaranżowane przeboje rozrywkowe XX w.

Tak będzie i tym razem, bowiem tytuł koncertu brzmi: „Złota era swingu”. Wokalistom będzie towarzyszyć Orkiestra Symfoniczna FŁ pod batutą Jana Walczyńskiego, który wystąpi w potrójnej roli: jako dyrygent, konferansjer (słynie z talentu gawędziarskiego) oraz autor orkiestrowych opracowań wykonywanych przebojów.

Giuseppe Verdi Makbet (2 godziny 45 minut, 1 przerwa)

Kierownictwo muzyczne: James Levine
Reżyseria: Adrian Noble
Obsada: Lado Ataneli, Roberto Aronica, John Relyea, Maria Guleghina

W tej poruszającej operze, poprzez mroczną, lecz nie pozbawioną lekkości wizję stworzoną przez Adriana Noble’a, widać wielką sympatię Giuseppe Verdiego do Szekspirowskiego dramatu. Para morderców jest grana przez Lado Ataneliego (baryton) w roli tytułowej oraz Marię Guleghina (sopran) w roli jego bezwzględnej żony. Wschodzący talent, John Relyea, wciela się w rolę nieszczęsnego Banko. Całością dyryguje James Levine.

Plug & Play. Grupa powstaje jesienią 2005 roku w jednym z lubelskich klubów organizujących imprezy z muzyką indie. Początkowo składa się z trzech osób: Kuby na wokalu i gitarze (odpowiedzialnego również za kompozycje i teksty zespołu), Wojtka na basie i Michała na perkusji. Latem 2007 do rozwijającej się grupy dołącza Matz, przejmując rolę basisty. Inicjalne zdezorientowanie lubelskiego audytorium przejawia się w obecności na pierwszych koncertach dziewczyn ubranych w zwiewne sukienki oraz reklamowanie gigów jako koncertów muzyki indyjskiej, za co zespół do dziś dziekuje lokalnej prasie… Jednakże w niedługim czasie zimnofalowa motoryka i postpunkowe melodie przebijają się przez skorupę standardowych rockowych inicjatyw, a surowe gitarowe granie zdobywa coraz więcej zwolenników. Nagrywając w Tekturze pierwsze demo, zespół ostatecznie wychodzi z garażu, zbierając entuzjastyczne recenzje oraz propozycje koncertowe z całej Polski, konsekwentnie realizuje idee trwałego zaburzenia równowagi alternatywnej sceny muzycznej.

Zespół VIOLENCE ON TV powstał w lutym 2005, po tym, jak dwóch przyjaciół, spotykających się czasem aby pograć covery The White Stripes i Cool Kids Of Death, znaleźli perkusistę. Szybko okazało się, że mają niemal identyczną wizję swojej muzyki i wizerunku, dzięki czemu próby i praca nad materiałem ruszyły "z kopyta". Po kilku próbach w kieleckim klubie "Na Barwinku", zespół przeniósł się do domu perkusisty, gdzie, mogąc grać niemal bez ograniczeń, stworzył kilkanaście własnych utworów. Muzycy mają już za sobą kilka dobrze przyjętych koncertów oraz nagrodę specjalną na I Świętokrzyskim Przeglądzie Talentów.

Zgiełk - to połączenie kilku gatunków rockowego grania i bluesowej, zatartej jednak już jednak charyzmy. Inspiracje czerpane od Radiohead, Muse, Dream Theater i innych, które dobrze "kopią". Zgiełk to typowo koncertowe granie - ostro, mocno i melodyjnie. W pierwszym składzie pojawili się: Arkadiusz "Duży" Malawko - bębny, realizacja dźwięku; Mateusz Gołębiowski - bassowa; Jarosław Lorenc - wokal, gitara.

Tomasz Strahl ukończył Akademię Muzyczną w Warszawie w klasie wiolonczeli Kazimierza Michalika. Studia muzyczne uzupełniał w Hochschule fuer Musik und Darstellende Kunst w Wiedniu. W wieku 17 lat został laureatem Konkursu Młodych Talentów w Dreźnie oraz Ogólnopolskiego Konkursu Wiolonczelowego im. D. Danczowskiego w Poznaniu. W 1987 roku zdobył I nagrodę na Akademickim Konkursie Wiolonczelowym w Warszawie, zaś w 1991 został laureatem I nagrody 5. Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. N. Zabaleta w San Sebastian. Ważnym wydarzeniem było wykonanie w 1993 roku Koncertu wiolonczelowego Lutosławskiego w obecności kompozytora. W czerwcu 2001 otrzymał tytuł profesora i prowadzi klasę wiolonczeli w Akademii Muzycznej w Warszawie.

ADAM WIECHNO - Urodzony w 1995 r. Jest uczniem szóstej klasy Szkoły Muzycznej I stopnia w Zespole Szkół Muzycznych im. S. Moniuszki w Łodzi. Od początku swojej edukacji pracuje pod kierunkiem mgr Elżbiety Werbelskiej. Równocześnie uczęszcza do VI klasy Katolickiej Szkoły Podstawowej im. Dzieci z Fatimy. Podczas Międzynarodowych Kursów Muzycznych w Łańcucie (2007) pracował pod kierunkiem prof. St. Firleja. Jest stypendystą Centrum Edukacji Artystycznej na rok 2007/2008. W 2004 r. zdobył I nagrodę na III Konkursie Młodego Wiolonczelisty w Zduńskiej Woli. W 2007 r. otrzymał wyróżnienie na II Sochaczewskim Konkursie Młodego Wiolonczelisty. W tym samym roku w listopadzie został zwycięzcą II Makroregionalnego Konkursu Uczniów Klas Wiolonczeli Szkół Muzycznych I Stopnia. Często bierze udział w koncertach charytatywnych oraz uroczystościach szkolnych i pozaszkolnych.

Zespół SPINE założyli w czerwcu 2002 roku Daddy, Wana, i Yaga. Chcieli grać jak ich ulubione zespoły, czyli Korn, Limp Bizkit, Linkin Park i POD, ale żaden z nich nie umiał rapować. Przez krótki czas współpracowali z DJ Lezardem oraz dwoma MC - Pixelem i Farysem. Nagrali demo, którego utwory gościły na Liście Niezależnych Radia Łódź. Postanowili wzbogacić brzmienie zespołu i zatrudnili byłego gitarzystę Moutzy, Riff'a. W czteroosobowym składzie Spine robiło nowe numery i grało koncerty (m.in. jako support przed zespołem Krzysztofa Zalewskiego, laureata programu ,,Idol"). W wakacje 2004 z propozycją zrobienia wspólnego kawałka zgłosił się do nich raper Emceem. Na jedną z prób Emceem przyprowadził swojego znajomego, beatboxera Maca. 1 września 2004 roku Spine, wspólnie z Emceemem i Mac'iem, wystąpili na warszawskich Polach Mokotowskich na koncercie promocyjnym Radia Bis. Po tym występie Mac został pełnoprawnym członkiem Spine. W październiku 2004 roku zespół wygrał ogólnopolski przegląd zespołów rockowych ,,Zderzak" w Zgierzu. W lutym 2005 roku grupa nagrała pięć utworów na płytę wydaną w ramach akcji ,,Żyj bez nałogów". Podczas kolejnych nagrań studyjnych zespół opuścił Yaga, a jego miejsce zajął George. Spine zarejestrowało promocyjną Ep-kę i stara się grać jak najwięcej koncertów.

Zespół BIMBER POLAND tworzą muzycy trzech znanych polskich grup rockowych: Oddział Zamknięty, Closterkeller i Elektryczne Gitary.
Skład grupy:
Darek Boratyn – śpiew, gitara
Krzysztof Zawadka – gitara, śpiew
Piotr Pawłowski – perkusja
Tomasz Grochowalski – bas

12 listopada 2007 roku zespół wydał swój debiutancki album ”FERMENTACJE”. Płytę pilotowały dwa single: „SZUKAŁEM CIEBIE” i „KTO ŻYŁ, KTO UMIERAŁ”. Obie piosenki zaistniały na pierwszych miejscach kilku radiowych list przebojów, a w Wietrznym Radiu w Chicago „SZUKAŁEM CIEBIE” pretenduje do miana przeboju lata 2007. Jej sukces na antenie Radia Dla Ciebie zaowocował zaproszeniem zespołu na cykl koncertów: „Lato z RDC”. Aktualnie zespół przygotowuje swój trzeci teledysk do piosenki „GDY WYBIJE DZWON”, którą niebawem będzie można usłyszeć w radiu. Do końca kwietnia 2008 roku zespół odbywa trasę koncertową promującą „FERMENTACJE”. A na wiosnę zamierza rozpocząć realizacje swojego drugiego albumu.

Zespół BIMBER POLAND tworzą muzycy trzech znanych polskich grup rockowych: Oddział Zamknięty, Closterkeller i Elektryczne Gitary.
Skład grupy:
Darek Boratyn – śpiew, gitara
Krzysztof Zawadka – gitara, śpiew
Piotr Pawłowski – perkusja
Tomasz Grochowalski – bas

12 listopada 2007 roku zespół wydał swój debiutancki album ”FERMENTACJE”. Płytę pilotowały dwa single: „SZUKAŁEM CIEBIE” i „KTO ŻYŁ, KTO UMIERAŁ”. Obie piosenki zaistniały na pierwszych miejscach kilku radiowych list przebojów, a w Wietrznym Radiu w Chicago „SZUKAŁEM CIEBIE” pretenduje do miana przeboju lata 2007. Jej sukces na antenie Radia Dla Ciebie zaowocował zaproszeniem zespołu na cykl koncertów: „Lato z RDC”. Aktualnie zespół przygotowuje swój trzeci teledysk do piosenki „GDY WYBIJE DZWON”, którą niebawem będzie można usłyszeć w radiu. Do końca kwietnia 2008 roku zespół odbywa trasę koncertową promującą „FERMENTACJE”. A na wiosnę zamierza rozpocząć realizacje swojego drugiego albumu.

Zespół Sabionetta powstał w 2003 r. Tworzą go młodzi pasjonaci muzyki dawnej z Akademii Muzycznej i Wydziału Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego. Do realizacji niektórych zamierzeń artystycznych do zespołu włączają się zaprzyjaźnieni muzycy z całej Polski. Repertuar "Sabionetty" obejmuje utwory kompozytorów europejskich czasów średniowiecza i renesansu. Członkowie zespołu biorą udział w kursach mistrzowskich w kraju i za granicą, pogłębiając wiedzę o wykonywanych dziełach, ich twórcach i praktykach wykonawczych dawnych czasów. Wielokrotnie brali udział w kursach muzyki dawnej w Sandomierzu oraz Starym Sączu. Współpracują z zespołami muzyki dawnej: Dekameron, Camerata Cracovia, Omnia Beneficia, Canor Anticus. Koncertują też z zespołami tańca dworskiego Pawanilia i Gratia Iuvenis. Muzycy grają na replikach dawnych instrumentów takich jak: cornamuse, krumhorn, rauschpfeife, flety proste, fidel, rebec, viola da gamba, mandora, ud, lira korbowa, bendir, tamburyn, darabuka. Podczas wykonywania utworów muzycy przywiązują szczególną uwagę do sposobu użycia instrumentów, zgodnego z zachowanymi traktatami , ikonografią i badaniami muzykologicznymi.

O włoskim trecencie, jego muzyce i pracy zespołu nad nią
Członkini zespołu, Magdalena Tejchma, w tekście "Klucz do trecenta"
tak opisuje muzykę, którą usłyszymy podczas koncertu, i czasy, w których
powstała: "Włoskie Trecento jednym jawi się jako ostatnie tchnienie średniowiecza, innym jako wstęp do epoki mającej lada chwila porazić swoją intensywnością - jako wstęp do Odrodzenia. Nagle pojawia się ogromny repertuar polifonicznej muzyki świeckiej, wcześniej praktycznie niespotykany, a rozwój polifonii idzie ramię w ramię z rozwojem literatury - dolce stille nuovo. Duży impuls dla włoskiej muzyki przyszedł przede wszystkim z Francji - sztuka trubadurów i rozwój notacji menzuralnej. To nałożone zostało na rodzime włoskie tradycje muzyczne - przede wszystkim na silną tradycję laudesi (bractw religijnych wykonujących pieśni maryjne o charakterze prawie ludowym). Nie bez znaczenia jest również gwałtowny rozwój gospodarczy i kulturalny północnowłoskich miast.Dla muzyki skutkiem tego rozwoju jest liczniejsze niż w tym czasie we Francji grono kompozytorów i poetów oraz powstanie ośrodków artystycznych, z których najaktywniejsza była Florencja. Tam właśnie działał najwybitniejszy chyba z kompozytorów trecenta, niewidomy wirtuoz gry na organach Francesco Landino (zm.1397). Jak znaleźć klucz do Trecenta? Najwcześniejszym ważnym śladem są traktaty Marchettusa z Padwy: "Promerium in arte musicae mensuratae" z lat 1319-1326 i "Lucidarium in arte musicae planae". W pierwszym można odnaleźć opis włoskiej odmiany notacji menzuralnej, w drugim zaś świadectwo znajomości we Włoszech technik francuskich. Im dalej, tym coraz więcej ścieżek do celu. Mowa tu o kodeksach i rękopisach zawierających utwory z tamtego okresu: Codex Squarcialupi (354 kompozycje), Codex Reina (220 kompozycji), Codex Panciatichiano (około 180 kompozycji), rękopisy 568 i 29987 z Paryża i Londynu oraz sporządzony w latach około 1360-1365 Codex Rossi. Tam właśnie znajdujemy typowe,
wyjątkowe formy trecenta - madrygały, ballaty i caccie. Madrygał - pole dla wirtuozerii wokalnej, caccia - dla wirtuozerii kompozytorskiej, zaś ballata - dla wirtuozerii poetycko-muzycznej.

Podczas wieczoru na Zielonej "Sabionetta" wystąpi w składzie:
Agnieszka Obst - fidel, kierowniczka artystyczna
Marta Mularczyk- śpiew
Magdalena Tejchma - flety proste, szałamaja, cornamuse
Katarzyna Kalinowska - fidel
Maciej Kierzkowski - mandora
Wojciech Lubertowicz - bendir, darabuka