Tradycją Filharmonii Łódzkiej stały się już coroczne koncerty w rocznicę śmierci jej patrona, Artura Rubinsteina. 20 XII grali już m.in. Eugene Indjic i Tatiana Shebanova. Amerykański pianista zasłynął dwukrotnym udziałem w Konkursie Chopinowskim w Warszawie. Po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę jako siedemnastolatek, w 1980 r. Zdobył wówczas 10. miejsce i nagrodę specjalną jury dla najbardziej obiecującego talentu. Do Warszawy na Konkurs Chopinowski wrócił 10 lat później, tym razem po zwycięstwo (zdobył II miejsce, pierwszego nie przyznano).
Na łódzki recital Kevin Kenner przygotował kompozycje Wolfganga Amadeusza Mozarta, Fryderyka Chopina, Roberta Schumanna oraz Ignacego Jana Paderewskiego.

Wieczór kolęd i pastorałek w wykonaniu studentów Wydziału Wokalno-Aktorskiego. Opracowanie i opieka artystyczna prof. A. Żarnecki
18 XII o godz. 18:15

Na gitarze nauczył się grać samodzielnie, śpiewu uczył się w średniej szkole muzycznej w Łodzi. W 1963 r. stworzył razem z Ryszardem Poznakowskim, Marianem Lichtmanem, Sławomirem Kowalewskim i Haliną Żytkowiak "Trubadurów", jeden z najbardziej znanych polskich zespołów "big-beatowych" lat 60., łączących elementy rocka z polską muzyką ludową. W 1973 r. rozpoczął karierę solową. Wielokrotnie występował na festiwalach w Opolu, Sopocie i Kołobrzegu. Koncertował we wszystkich krajach Układu Warszawskiego oraz w Szwecji, Grecji, Belgii, Holandii i Irlandii. W latach 80. wyjechał na kilka lat do Stanów Zjednoczonych i zniknął z polskiej sceny pop. W połowie lat 90. XX w. powrócił do Polski. Pod koniec lat 90. XX w. zmienił swój image z "dyskotekowego playboya" na "dojrzałego artystę w średnim wieku, promującego wartości rodzinne" i z sukcesem wrócił na rynek lansując takie przeboje jak Jestem sobą, Wiarygodny, Bo jesteś Ty.
Mieszka w Jedliczach pod Łodzią.

Grupa jest najpopularniejszą formacją grającą jump-neoswing bluesa. Innymi słowy to rytmiczno-taneczna odmiana bluesa. Grupa ma w swym dorobku szereg koncertów i festiwali. Płyta „Jump blues”, wg kwartalnika „Twój blues”, uznana została za jedną z najlepszych płyt bluesowych roku 2000.
Członkowie grupy znają się i grają w przeróżnych konfiguracjach od 10 lat. Zespół miał od początku liczną grupę fanów, dzięki którym występom grupy towarzyszą niezwykle żywiołowe reakcje odbiorców. Banaszak & The Best prezentują najlepsze standardy bluesowe, ale również mają w dorobku własne kompozycje z polskimi tekstami.
Znakomicie grająca sekcja rytmiczna nadaje zespołowi rzadko spotykane na polskim rynku brzmienie jump bluesowe. Ta piorunująca mieszanka, to gwarancja wspaniałej zabawy.
Zespół wystąpi w składzie:
Piotr Banaszak – kontrabas, gitara basowa, wokal, Michał Dąbrowski – perkusja, Dariusz Jaskrowski – instrumenty klawiszowe, Adam Kachel – wokal, harmonijka, Wiesław Kryszewski – gitara, Sebastian Niemiec – saksofon.

Nazwa zespołu pochodzi z języka łacińskiego i znaczy tyle co: ktoś, jakiś człowiek i nawiązuje do tytułowego bohatera poematu C. K. Norwida, człowieka pragnącego znaleźć swoje miejsce w życiu, poszukującego dobra i prawdy. Zespół powstał na początku 1991 r., z inicjatywy Maćka Mellera, Radka Scholla i Rafała Jermakowa. Wkrótce dołączył do nich Zbyszek Florek. Grupa działała wtedy pod nazwą Deep River, którą zmieniła na Quidam dopiero pod koniec 1995 r. i proponowała mieszankę hard rocka oraz bluesa. Przez formację przewinęło się kilku wokalistów, z których na dłużej zadomowił się Waldemar Ciechanowski. Zmiana orientacji muzycznej nastąpiła, gdy w zespole pojawiła się grająca na flecie poprzecznym Ewa Smarzyńska. Stylistyka kompozycji i brzmienie grupy zaczęły się zdecydowanie zmieniać, zmierzając w stronę bardziej wyrafinowanych form rocka. Zespół zwrócił na siebie uwagę na wielu muzycznych przeglądach i plebiscytach. Na festiwalu Gitariada w 1993 i 1994 otrzymali pierwsze znaczące nagrody, a Emilia Derkowska, wokalistka grupy, została dodatkowo wyróżniona tamże w 1993 r. Pierwszą płytą długogrającą był krążek „Quidam”, dobrze przyjęty przez krytykę i fanów art-rocka w Polsce i za granicą. W kwietniu 1996 r. zespół był jedną z gwiazd I Festiwalu Rocka Progresywnego, który odbył się w warszawskiej „Stodole”. W plebiscycie magazynu „Tylko Rock”, wokalistka Emilia Derkowska zdobyła tytuł „Twarz Roku”. Po dwóch kolejnych występach w Holandii oraz na festiwalu w Corbigny we Francji, zespół skoncentrował się na pracy w studio. W lutym 1998 r. grupa nagrała płytę „Sny aniołów”. Piosenka „Moje anioły” trafiła na playlisty wielu rozgłośni radiowych, a na liście przebojów radiowej Trójki dotarła do 10 miejsca. Po licznych koncertach w kraju i za granicą, na Festiwalu Rocka Progresywnego w Zielonej Górze, zespół zdobył trzy ważne „Progressory” dla: najlepszego zespołu, najlepszej wokalistki i najlepszego basisty. Najważniejszym wydarzeniem w historii grupy w 1999 r. był udział w marcowym festiwalu „Baja Prog” w Meksyku, gdzie zespół znalazł się wśród 10. formacji muzycznych z całego świata. W 2001 r. grupa nagrała trzecią płytę, która nosi tytuł „Pod niebem czasu".
15 lutego 2003r. przy wypełnionej po brzegi sali Teatru Miejskiego w Inowrocławiu, Emilia pożegnała się z publicznością i grupą. Czas pokazał, że po raz ostatni w szeregach QUIDAM wystąpiła także sekcja rytmiczna: Rafał Jermakow i Damian Sikorski.
Obecny skład zespołu: Bartosz Kossowicz: śpiew, chórki, Zbyszek Florek: instrumenty klawiszowe, Maciej Wróblewski: perkusja, instrumenty perkusyjne, Maciek Meller: gitary, Mariusz Ziółkowski: gitara basowa, Jacek Zasada: flet poprzeczny, flet prosty

Tymański & Transistors to nowy piosenkowy projekt Tymona Tymańskiego. Obok lidera występują w nim oleccy muzycy Marcin (gitara) i Filip (perkusja) Gałązkowie oraz sopocki basista Tomek Szymborski. Grupa zadebiutowała w lipcu 2002 r. na Przystanku Olecko. Reżyser Wojciech Smarzewski zaprosił zespół do bawienia gości w filmie „Wesele”. Praca nad muzyką do filmu trwała 2 lata. Efekty były na tyle interesujące, że ukazała się płyta z zapisem ścieżki dźwiękowej filmu.

W szkole średniej była wokalistką zespołu 4 Pory Roku. Był też okres kiedy śpiewała i grała na gitarze basowej. Ania wzięła udział w pierwszej edycji programu "Idol", gdzie znalazła się w finałowej dziesiątce.
Jej pierwszym "profesjonalnym" doświadczeniem była współpraca z Andrzejem Smolikiem przy płycie Krzysztofa Krawczyka "Bo marzę i śnię", na której nagrała partie wokalne do ośmiu piosenek. Ania sama komponuje i pisze teksty.
Pierwsza płyta Ani to "Samotność po zmierzchu", która ukazała się w lutym 2004 r. Już jesienią tego samego roku uzyskała on status Złotej Płyty (ponad 40 tysięcy sprzedanych egzemplarzy). Konsekwencją sukcesu wydawnictwa były nagrody i wyróżnienia, jakie otrzymała Ania (między innymi Fryderyki: nowa twarz fonografii, album roku pop, wokalistka roku).
Na kolejny album piosenkarki fani musieli czekać ponad 2,5 roku. Płyta "Kilka historii na ten sam temat" ukazała się w październiku 2006 r. i nawiązuje do dobrych tradycji polskiej muzyki rozrywkowej z przełomu lat 60. i 70. Album utrzymany jest w delikatnym i nastrojowym klimacie.

Gwiazda łódzkiej alternatywy Wiktor Skok przypomina o stanie wojennym audiowizualnym happeningiem. Wstęp wolny.
Stabilizacja - święte słowo stanu wojennego. Słowo-klucz każdego systemu. Usprawiedliwiające każdy środek. Przemoc przede wszystkim. Szare, nisko kontrastowe zdjęcia, zatarte upływem czasu, emocjami i ideologią przekazy. Muzyka ma próbować wygenerować surogat atmosfery po 13 grudnia 1981. Noce godziny policyjnej, blokad, transporterów opancerzonych na skrzyżowaniach. Mierzenie się z niemal niemożliwym. Jak oddać naturę stabilizacyjnej frazeologii? Może przez reminiscencje propagandowych pseudo dokumentalnych programów emitowanych w pierwszych miesiącach stanu wojennego, może przez hałas atonalnych pejzaży dźwiękowych.

Balkan Sevdah wykonuje tradycyjne piosenki ludowe pochodzące z różnych regionów Bałkanów. Opierając się na źródłach, nie zapominają o własnych doświadczeniach muzycznych, które nadają muzyce świeżość i oryginalność. Najczęściej sięgają po utwory macedońskie i pirińskie, jednakże niemałą część repertuaru stanowią bośniackie sevdalinki i pieśni Turków kosowskich. Wykonują także archaiczne wielogłosowe pieśni odnalezione gdzieś na bezdrożach Hercegoviny i Serbii, a także w dolinach pirińskich.
Zespół zdobył pierwszą nagrodę w konkursie Scena Otwarta Festiwalu Muzyki Ludowej „Mikołajki Folkowe” (2004).
Skład grupy: Małgosia Pałubska - skrzypce, Janek "Jane Trojanoski" Trojanowski - flety, Marcin "Puko" Pukaluk - akordeon, śpiew, instrumenty perkusyjne, Marcin Zadronecki - śpiew, buzuki, tambura, instrumenty perkusyjne

Balkan Sevdah wykonuje tradycyjne piosenki ludowe pochodzące z różnych regionów Bałkanów. Opierając się na źródłach, nie zapominają o własnych doświadczeniach muzycznych, które nadają muzyce świeżość i oryginalność. Najczęściej sięgają po utwory macedońskie i pirińskie, jednakże niemałą część repertuaru stanowią bośniackie sevdalinki i pieśni Turków kosowskich. Wykonują także archaiczne wielogłosowe pieśni odnalezione gdzieś na bezdrożach Hercegoviny i Serbii, a także w dolinach pirińskich.
Zespół zdobył pierwszą nagrodę w konkursie Scena Otwarta Festiwalu Muzyki Ludowej „Mikołajki Folkowe” (2004).
Skład grupy: Małgosia Pałubska - skrzypce, Janek "Jane Trojanoski" Trojanowski - flety, Marcin "Puko" Pukaluk - akordeon, śpiew, instrumenty perkusyjne, Marcin Zadronecki - śpiew, buzuki, tambura, instrumenty perkusyjne

Każdy wywodzi się z innego nurtu muzycznego, ale połączyło ich zamiłowanie do folku celtyckiego i żeglarstwa. Na koncertach grają przede wszystkim repertuar autorski, ale również wybrane piosenki żeglarskie we własnych aranżacjach. Eksperymentują z różnymi gatunkami muzycznymi, oprócz folku morskiego w ich twórczości pobrzmiewają elementy rocka, bluesa oraz reggae.
Grają w składzie: Paweł Szymiczek - wokal, gitara, dudy, Tomek Glinka - bas, Wojtek Polesiak - akordeon, Jacek Piątkowski - perkusja

SAMOKHIN BAND powstał w 2003 roku z inicjatywy Rosjanina Pawła Samochina, trębacza i lidera grupy. Muzykę, którą wykonuje można śmiało zakwalifikować do czołówki amerykańskiego jazzu z elementami wschodniej muzyki folkowej. Zespół ma na swoim koncie liczne koncerty w kraju i za granicą. Są one owacyjnie przyjmowane przez publiczność, ze względu na show w wykonaniu zespołu, a w szczególności niekwestionowanego lidera grupy - trębacza Pawła Samochina. W zespole grają również: Michał Nowak - kontrabas, Wojtek Stępnik - instr. klawiszowe, wokal, Sebastian Andrzejczak - perkusja, wokal

SAMOKHIN BAND powstał w 2003 roku z inicjatywy Rosjanina Pawła Samochina, trębacza i lidera grupy. Muzykę, którą wykonuje można śmiało zakwalifikować do czołówki amerykańskiego jazzu z elementami wschodniej muzyki folkowej. Zespół ma na swoim koncie liczne koncerty w kraju i za granicą. Są one owacyjnie przyjmowane przez publiczność, ze względu na show w wykonaniu zespołu, a w szczególności niekwestionowanego lidera grupy - trębacza Pawła Samochina. W zespole grają również: Michał Nowak - kontrabas, Wojtek Stępnik - instr. klawiszowe, wokal, Sebastian Andrzejczak - perkusja, wokal

SAMOKHIN BAND powstał w 2003 roku z inicjatywy Rosjanina Pawła Samochina, trębacza i lidera grupy. Muzykę, którą wykonuje, można śmiało zakwalifikować jako mieszankę amerykańskiego jazzu z elementami wschodniej muzyki folkowej. Zespół ma na swoim koncie liczne koncerty w kraju i za granicą, w tym jako support Joe Cockera. Koncerty są owacyjnie przyjmowane przez publiczność ze względu na show w wykonaniu zespołu, a w szczególności niekwestionowanego lidera grupy - trębacza Pawła Samochina. W zespole grają również: Michał Nowak - kontrabas, Wojtek Stępnik - instr. klawiszowe, wokal, Sebastian Andrzejczak - perkusja, wokal

Mały Salon Muzyczny
Hej kolęda, kolęda - podczas koncertu usłyszymy polskie kolędy i będziemy mogli wziąć udział we wspólnym kolędowaniu.
Wystąpią uczniowie i nauczyciele Państwowej szkoły Muzycznej I st. im. A. Tansmana oraz zaproszeni goście.

Zapraszamy na niezwykły koncert „W górach jest wszystko co kocham...”, prezentujący piosenkę poetycką i autorską, poświęconą pięknu przyrody i gór. Będzie to kilka godzin kontaktu z poezją narodzoną na południu od Łodzi i ożywioną muzyką. Wystąpią ludzie, dla których wędrowanie i śpiewanie jest bardzo istotnym elementem życia. Wydarzenie to jest jednym z wielu organizowanych w kilkunastu największych miastach Polski oraz schroniskach górskich – które jako całość stanowią projekt poetycko-muzyczny. Cały ten cykl, jak i płyty wydane przy jego okazji, jest uhonorowaniem poezji Jerzego Harasymowicza, hołdem złożonym poecie sławiącemu przez całe swoje życie Beskidy.
Wystąpią: zespół Dom o Zielonych Progach, w którym grają i śpiewają muzycy pochodzący z różnych stron Polski, grupa Pelton – zespół muzyków ze Śląska, Warszawy i Krakowa, trójmiejski zespół Na Bani i Cisza Jak Ta ze Szczecina.
Koncert będzie połączony z wystawą fotograficzną łódzkiego Oddziału Karpackiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, prezentującą piękno gór.

Zespół po raz pierwszy wystąpił przed publicznością na XIII Przeglądzie Kabaretów "PaKa 97". W maju tego samego roku odbyła się premiera pierwszego programu pt. "Mozart wiecznie żywy".
Grupa MoCarta to nie tylko kabaret muzyczny. Zespół występuje również z repertuarem klasycznym, a także zajmuje się muzyką rozrywkową.
W marcu 2004 r. ukazała się kolejna płyta Grupy pt. "Cztery struny świata", a w marcu 2005 minęło 10 lat od powstania kwartetu!
Zdobyte nagrody: Grand Prix XVIII Biesiad Satyry i Humoru "Złota szpilka" 1997, II nagroda Przeglądów Kabaretów PaKa 1998 i 2000, "Pingwin z brązu" - nagroda zielonogórskiego środowiska kabaretowego, Grand Prix Festiwalu Dobrego Humoru w Trójmieście, 2002.
W zespole występują: Filip Jaślar - skrzypce, Michał Sikorski - skrzypce, Paweł Kowaluk - altówka, Bolek Błaszczyk - wiolonczela

Zespół po raz pierwszy wystąpił przed publicznością na XIII Przeglądzie Kabaretów "PaKa 97". W maju tego samego roku odbyła się premiera pierwszego programu pt. "Mozart wiecznie żywy". Grupa MoCarta to nie tylko kabaret muzyczny. Zespół występuje również z repertuarem klasycznym, a także zajmuje się muzyką rozrywkową. W marcu 2004 r. ukazała się płyta Grupy pt. "Cztery struny świata", a w marcu 2005 minęło 10 lat od powstania kwartetu. Zdobyte nagrody: Grand Prix XVIII Biesiad Satyry i Humoru "Złota szpilka" 1997, II nagroda Przeglądów Kabaretów PaKa 1998 i 2000, "Pingwin z brązu" - nagroda zielonogórskiego środowiska kabaretowego, Grand Prix Festiwalu Dobrego Humoru w Trójmieście, 2002.

W zespole występują: Filip Jaślar - skrzypce, Michał Sikorski - skrzypce, Paweł Kowaluk - altówka, Bolek Błaszczyk - wiolonczela.

Z wykształcenia architekt. W 1969 r. był jednym z trzech twórców słynnego „Salonu Niezależnych”. Od 1976 r. Jacek Kleyff poważnie zajął się malarstwem. W latach 1981-85 mieszkał na wsi pod Lublinem, gdzie powstały zręby Orkiestry Na Zdrowie. Jest autorem ponad połowy tekstów i kompozycji tego zespołu. W 1995 r. wraz z O.N.Z. zdobył Złoty Bączek, główną nagrodę czterdziestotysięcznej publiczności, na festiwalu Przystanek Woodstock. Podczas 20. Ogólnopolskiego Przeglądu Piosenki Autorskiej – OPPA 2002 w koncercie gwiazd zdobył nagrodę publiczności za premierowy utwór „Już… 2002”.

Jacek Kleyff - Z wykształcenia architekt, w 1969 roku był jednym z trzech twórców słynnego „Salonu Niezależnych”, adresowanego głównie do pokolenia marca 1968. Wraz z Michałem Tarkowskim i Januszem Weissem stworzyli zjawisko wykraczające poza rozrywkową formułę kabaretu (określane nawet mianem „antykabaretu”), stanowiące jeden z nielicznych kontrastów na tle ówczesnej propagandy sukcesu. W pierwszej połowie lat 70. ich piosenki (m.in. „Dobre wychowanie”, „Balon”, „Jajco holenderskie blues”, „Sejm 1976”), niezauważane przez oficjalne media, były przegrywane metodami domowymi i śpiewane w kręgach znajomych. Niektóre zawarte w nich zwroty przeszły do języka potocznego i funkcjonują w nim do dziś. W latach 1970-76 wraz z „Salonem Niezależnych” zdobył trzykrotnie Złoty Trójząb Neptuna na kolejnych „Famach”. Od 1976 r. Jacek Kleyff poważnie zajął się malarstwem. W latach 1981-85 mieszkał na wsi pod Lublinem, gdzie powstały zręby Orkiestry Na Zdrowie. Jest autorem ponad połowy tekstów i kompozycji tego zespołu. W 1995 r. wraz z O.N.Z. zdobył Złoty Bączek, główną nagrodę czterdziestotysięcznej publiczności, na festiwalu Przystanek Woodstock. Podczas 20. Ogólnopolskiego Przeglądu Piosenki Autorskiej – OPPA 2002 w koncercie gwiazd zdobył nagrodę publiczności za premierowy utwór „Już… 2002”.

Jacek Kleyff - śpiew i gitara, Dariusz "Nakon" Nakonieczny - bas, kalimby, śpiew, Wojciech "Morawiec" Morawski- instrumenty perkusyjne, piano, Jacek "Łoś" Osior - gitara, śpiew, Jacek "Jawa" Warszawa - perkusja, harmonia, Grzegorz "Greg" Jędrzejowski - gitara
Czasami z ONZ występują: Iga Kazimierczyk - śpiew, pomagajki oraz Artur "Świtek" Świtkowski - duby, dzwięki

Harlem Gospel Choir powstał w nowojorskim Harlemie. Dostrzeżony przez Allena Bailey, cenionego i doświadczonego menedżera i producenta, pod obecną nazwą oficjalnie zainaugurował działaloność 15 I 1986 roku na urodzinach Martina Luthera Kinga Jr. w renomowanym Cotton Club.

Harlem Gospel Choir skupia w sobie najsilniejsze i najpiękniejsze głosy Harlemu. Jest szansą dla wielu młodych mieszkańców tej murzyńskiej dzielnicy Nowego Jorku — daje szansę na zrealizowanie się w sztuce. Co roku 35 najbardziej utalentowanych osób wyrusza w trasę koncertową. Podróżują po świecie dzieląc przez muzykę radość wiary oraz zbierając fundusze na cele charytatywne dla dzieci. Dzielą się posłaniem miłości, pokoju i harmonii z ludźmi wszystkich nacji, różnego pochodzenia i wszystkich kultur. Myślą, która im przyświeca, jest posłanie Dr Martina Luthera Kinga: „Jednoczmy ludzi i obdarowywujmy ich!” Harlem Gospel Choir przez swoją twórczość przybliża kulturę afro-amerykańską i inspirującą muzykę, jaką jest gospel. Harlem Gospel Choir zrzesza śpiewaków z różnych kościołów Harlemu i w bardzo różnym wieku — od 18 do 60 lat. W ich repertuarze są tradycyjne i nowoczesne utwory gospelowe, jazzowe i blusowe tak wielkich gwiazd, jak Billie Holliday, Louis Armstrong, Ella Fitzgerald czy Dizzy Gillespie. Chór prezentuje mieszankę starych hymnów i pieśni religijnych, standardów popu i własnych utworów. Cofając się jeszcze bardziej do korzeni muzyki gospel, Chór śpiewa kompilację murzyńskich pieśni duchownych, które poprzedzały gospel. A wszystko w stylu, który muzycznie i brzmieniowo zapożycza z jazzu, bluesa i R&B — w porywającym gospel. Prezentują prawdziwą, rdzenną muzykę Czarnego Kościoła. Zespołowi towarzyszy trzech muzyków: perkusista, basista i klawiszowiec. Zawsze entuzjastycznie zachęcają swoją publiczność do wspólnego śpiewania, a żywiołowe reakcje są integralnym i powszechnym elementem występów Chóru. W uznaniu za jego wkład w sztukę i niesioną dzieciom pomoc, został zaproszony w 1995 i 2003 roku na prywatne audiencje oraz występy dla Jana Pawła II.

Ich charyzmatyczną, porywającą twórczość docenili także Nelson Mandela , Amy Grant czy Bono z U2. Ten ostatni był pod tak ogromnym wrażeniem zespołu, że napisał o nich piosenkę „Angels in Harlem”, która została umieszczona na albumie „Ruttle and hum” oraz zaprosił do wspólnego występu! Do wspólnych występów zaprosili ich także Diana Ross, Whoopi Goldberg, Harry Belafonte i Danny Glover, The Chieftains, The Dixie Hummingbirds, Jimmy Cliff. Harlem Gospel Choir wydał do tej pory trzy albumy: "Live in Buenos Aires", "Live at BB King Blues Club II", "Christmas in Tokyo". Ukazało się też DVD z zapisem koncertu „Live at BB King Blues Club” (Nowy Jork 2003 r.)

Muzyka zespołu to nowe aranżacje standardów bluesowych w stylu Chicago & California oraz własne kompozycje. Grupa stara się nawiązywać do takich artystów jak: Rod Piazza, Little Walter (utwór „Teenage Beat” tego właśnie muzyka zainspirował zespół do takiej nazwy). Teenage Beat posiada na swoim koncie I miejsce na Festiwalu Noce Bluesowe w Rawie Mazowieckiej w 2004 r., I miejsce na Festiwalu im. Ryśka Riedla w 2004 r. oraz występ na małej scenie tegorocznej Rawy Blues. Zespół powstał przed trzema laty w Gliwicach z inicjatywy gitarzysty Damiana Finera oraz basisty Damiana Koszery. Dołączyli do nich jeszcze Adam Krusiec - perkusja oraz Łukasz Rumpel - harmonijka i śpiew (laureat Zaczarowanego Świata Harmonijki, Bydgoszcz Harmonica Meeting, Toruń Harmonica Top). Z czasem na miejsce Finera przyszedł Marcin Magaczewski - młody, uzdolniony gitarzysta wychowany w duchu kalifornijskim. Brzmienie zespołu jest rzadko spotykane na naszej scenie bluesowej, gdyż jest to jeden z niewielu typowo harmonijkowych zespołów w Polsce, grających Bluesa z Zachodniego Wybrzeża USA.

Muzyka zespołu to nowe aranżacje standardów bluesowych w stylu Chicago & California oraz własne kompozycje. Grupa stara się nawiązywać do takich artystów jak: Rod Piazza, Little Walter (utwór „Teenage Beat” tego właśnie muzyka zainspirował zespół do takiej nazwy). Teenage Beat posiada na swoim koncie I miejsce na Festiwalu Noce Bluesowe w Rawie Mazowieckiej w 2004 r., I miejsce na Festiwalu im. Ryśka Riedla w 2004 r. oraz występ na małej scenie tegorocznej Rawy Blues. Zespół powstał przed trzema laty w Gliwicach z inicjatywy gitarzysty Damiana Finera oraz basisty Damiana Koszery. Dołączyli do nich jeszcze Adam Krusiec - perkusja oraz Łukasz Rumpel - harmonijka i śpiew (laureat Zaczarowanego Świata Harmonijki, Bydgoszcz Harmonica Meeting, Toruń Harmonica Top). Z czasem na miejsce Finera przyszedł Marcin Magaczewski - młody, uzdolniony gitarzysta wychowany w duchu kalifornijskim. Brzmienie zespołu jest rzadko spotykane na naszej scenie bluesowej, gdyż jest to jeden z niewielu typowo harmonijkowych zespołów w Polsce, grających Bluesa z Zachodniego Wybrzeża USA.

CREE jest zespołem grającym rocka o silnym zabarwieniu bluesowym, stylem przypominającym muzykę lat 60. i 70.. Cree powstał w 1994 roku w Tychach założony przez wokalistę, gitarzystę i głównego twórcę repertuaru Sebastiana Riedla, syna słynnego wokalisty Dżemu) oraz perkusistę Adriana Fuchsa i gitarzystę Sylwestra Kramka. Zadebiutował w tym samym roku podczas festynu w Tychach, lecz w następnych latach działał sporadycznie. I Festiwal Młodej Kultury w warszawskiej „Stodole” w roku 97 to udany debiut na ogólnopolskiej scenie muzycznej. Potem Grand Prix VI Olsztyńskich Nocy Bluesowych, support Johna Mayalla w Sali Kongresowej w Warszawie oraz udział w festiwalu w Lille we Francji Następne Olsztyńskie Noce Bluesowe, Przystanek Woodstok w Żarach i Rawa Blues Festiwal zaowocowały wydaniem pierwszego niezależnego krążka. Drugi album p.t. „CREE” został także zarejestrowany dla programu muzycznego 100 % LIVE - TVP. W lipcu b.r. ukazała się, długo oczekiwana przez fanów zespołu, trzecia płyta „Za Tych”.
Skład zespołu: Sebastian Riedel - gitara, śpiew, harmonijka, Sylwester Kramek - gitara, Lucjan Gryszka - gitara basowa, Tomasz Kwiatkowski – perkusja

Śląska Grupa Bluesowa formalnie powstała w 2002 r., ale muzycy ją tworzący współpracują ze sobą w różnych konfiguracjach od lat trzydziestu.
Każdy z nich jest cząstką historii polskiej i śląskiej muzyki rockowej. Ich nazwiska bez trudu znaleźć można w we wszystkich encyklopediach polskiej estrady. Śląska Grupa Bluesowa to kwintesencja tego, co onegdaj nosiło etykietkę „silesian sound” a tak naprawdę jest najprawdziwszym „śląskim bluesem” i to w najlepszym wydaniu.
W grudniu 2004 ukazała się najnowsza płyta zespołu Jan „Kyks” Skrzek i Śląska Grupa Bluesowa „Bo takie są dziewczyny”.
Zespół zagra w składzie: Jan „Kyks” Skrzek (foto) - śpiew, fortepian, Leszek Winder - gitary, Mirosław Rzepa - gitara basowa, Michał „Gier” Giercuszkiewicz - perkusja.

Marek Gałązka - reżyser, muzyk, autor tekstów, pieśniarz, animator kultury. W 1980 r. założył grupę balladową Po drodze, z którą otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Sztuki na festiwalu „Śpiewajmy poezję” (Olsztyn 1981 r.). W 1982 roku otrzymał nagrodę czasopisma „Krajobrazy” i wojewody suwalskiego „za odwagę w myśleniu i działaniu” w dziedzinie kultury i sztuki, zaś w 1984 r. „Wawrzyn Radaru”w dziedzinie animacji kultury za całokształt działalności i popularyzację twórczości Edwarda Stachury. W 1994 r. współtworzy Przystanek Olecko i Przystanek Gołdap. Jest dyrektorem artystyczno-programowym wszystkich edycji tych imprez. Z okazji dwudziestej rocznicy śmierci Edwarda Stachury realizuje projekt „20 lat później, czyli spotkanie z Edwardem Stachurą w mieście O.” Wydał 4 kasety oraz 4 płyty. Ostatnia zatytułowana jest "Tu Stacja Sopot".

Zespół B.O.R.Y. czyli Bardzo Oryginalne Ryczące Yndywidua, jest zespołem, który powstał bardzo spontanicznie. Początkowo Tomasz "BORY" Borkowski występował solo. We wrześniu 2004 r. wraz z nim na scenie pojawił się Adam "ENTRANT" Papliński, który wzbogacił brzmienie sceniczne Tomka o dźwięk harmonijki ustnej. Jednak już w lutym 2005 r. do duetu dołączył Piotr "BLADY" Adamiecki, który wspomógł duet jako gitarzysta basowy. W lipcu 2005 Tomek (Bory) zaprosił do współpracy Marka Jusińskiego, który zasiadł za perkusją, a już jesienią 2005 r. zespół zyskał czar i wdzięk za sprawą Justyny Lewandowskiej, która przyjęła w listopadzie 2005 r. "posadę" skrzypaczki.
W tym składzie zespół pokazał się po raz pierwszy oficjalnie na XXV Ogólnopolskich Spotkaniach z Piosenką Żeglarską RAFA 2005 w Radomiu zdobywając I nagrodę. Kolejne zmiany z składzie zespołu miały miejsce w styczniu 2006 r., kiedy miejsce basisty zajął Tomek "MIĄDEK" Miądowicz, a następnie w listopadzie 2006 r. jego miejsce zajął Paweł Barszczewicz.
Zespół wykonuje muzykę i piosenki o tematyce żeglarskiej nie ukrywając jednak swojego zamiłowania do country, poezji śpiewanej, piosenki turystycznej, a nawet rocka, funky i jazzu.

Ocean to grupa rockowa XXI wieku. I to wcale nie ze względu na muzykę, aranżacyjną staranność czy też wysoki poziom produkcji każdej z płyt. Przede wszystkim wrocławski Ocean absolutnie odstaje od stereotypowego wizerunku zespołów rockowych, za wszelką cenę szukających wydawcy, narzekających nieustannie na wielkie wytwórnie i wydawnicze molochy. Ocean jest ulepiony już z zupełnie innej gliny.

Wszyscy muzycy czteroosobowego Oceanu to doświadczeni instrumentaliści, na co dzień zajmują się jednak zupełnie innymi sprawami, muzykę traktują z pasją, ale raczej jako życiowe hobby niż pracę. Najlepszym przykładem może być Maciek Wasio, wokalista, autor tekstów i muzyki, na co dzień kierujący czołową firmą przemysłu medycznego! Niegdyś zawodowy pływak, finalista i medalista mistrzostw polski juniorów, dziś uciekający od codzienności w ramiona muzyki.

Kilka lat temu udowodnili, że młody zespół, zaczynający dopiero swą drogę na rockowej scenie i w radykalnie rockowym składzie może podpisać intratny kontrakt z dużą wytwórnią, może wydawać płyty bardzo osobiste. Może szybko wskoczyć do pierwszej ligi alternatywy i po pięciu latach intensywnej działalności cieszyć się uznaniem oraz szacunkiem najważniejszych postaci polskiej sceny muzycznej, zdobyć szacunek wyjątkowo wiernych fanów oraz bez natrętnej obecności w rodzimych mediach stać się jednym z najintensywniej koncertujących zespołów w kraju.

Ocean odsłania właśnie swój trzeci album zatytułowany „Niecierpliwy dostaje mniej”. Jak widać, Ocean to właściwie same sprzeczności, ale to przecież właśnie one stanowią zawsze o prawdziwej niezależności artystycznej i muzycznej rockowych zespołów.

Skład zespołu: Maciek Wasio –wokal, Bartek Kapłoński – gitara, Przemek Dąbrowski – perkusja, Andrzej "Gienia" Markowski – bas

Zespół powstał w lutym 1999. Oficjalny debiut zespołu to udział w Festiwalu „Rock Block w Bok” w Bolesławcu we wrześniu w tym samym roku. W sierpniu 2001 r. zespół osiągnął swój pierwszy sukces, którą była nagroda publiczności Festiwalu Blues Nad Bobrem i udział w koncercie festiwalowym. Rok 2002 to etap nabywania doświadczenia na scenach polskich festiwali. The Twisters zaistnieli na polskiej scenie bluesowej przy okazji festiwali:
Olsztyńskie noce Bluesowe, Tyski Festiwal im. Ryska Riedla, Blues Nad Bobrem. W tym samym roku zespół reprezentował Polskę na Dniach Integracji Europejskiej w Gorlitz.
Zespół wystąpi w składzie: Tomek Sawczak – wokal, gitara, Mariusz Bednarski – klawisze, Damian Hajda – gitara, Sławek Marcinkowski – gitara basowa, Piotr Zasański – perkusja

Trójmiejski zespół szantowy, grającym najbardziej znane i lubiane szanty. Istniejemy od dobrych kilku lat. Pierwszy publiczny występ to skłąd trzyosobowy. Ponieważ zespół nie miał nazwy, ogłosił wśród publiczności konkurs i największy aplauz zyskały Trzy Majtki. Tak już zostało, choć z czasem zespół się powiększył. Ciągle pracują nad własnymi szantami.
Wystąpią w skłądzie: Bogdan Siemieniec, Edek Hańcza - gitary, Romek Kepler - bas, Gerard Wanta - skrzypce.

Pałac Herbsta zaprasza na koncert z cyklu: Salon Wielkich Mistrzów.
Wykonawcy:
Amabile Wind Quintet w składzie: Marcin Stawiński – flet, Aleksandra Rojek – obój, Anna Kalska – klarnet,
Dawid Daszkiewicz-Dąbrowski – fagot, Mariusz Bulicz - róg
oraz Przemysław Nowak - fortepian
W programie muzyka kameralna i solowa na instrumenty dęte Wolfganga Amadeusza Mozarta

Szóstka młodych ludzi zainspirowana muzyką irlandzką i bretońską wykonuje ją w jedyny i niepowtarzalny sposób. Stare, tradycyjne melodie, także inspirowane nimi własne kompozycje zespołu, przyprawią szczyptą jazzowego pieprzu, odrobiną bluesowego majeranku, kilogramem nowoczesnego charakteru i toną niespożytej energii.
Zespół tworzą: Jan Kubek - darabuka, djembe, cajon, tabla, instrumenty perkusyjne, Łukasz Kulesza – gitara, Grzegorz Chudy – flety, whistle, akordeon, bombarda, łyżki, wokal, Adam Romański – skrzypce, bodhran, darabuka, Bartek Dudek – gitara basowa, Jan Gałczewski – mandolina, boodhran, harmonijka ustna, gitara elektryczna, dudy gaita, harmonijka ustna.

Ścianka powstała w listopadzie 1994 r. w Sopocie. Wówczas to Maciej Cieślak, student Akademii Muzycznej spotkał Jacka Lachowicza, z którym grał już w formacji Maximum Gulliver. Ponowne spotkanie zaowocowało utworzeniem Ścianki. Pierwsze efekty tego spotkania mogliśmy usłyszeć na składance miesięcznika „Brum” z 1997r. Ta sama gazeta obwołała Ściankę debiutem roku. Podobnie uczynił „Tylko Rock”, który uznał album „Statek kosmiczny” (1998) za debiut roku. Ta zaskakująca, pełna muzycznych kontrastów płyta zyskała miano jednego z ciekawszych wydawnictw polskiej sceny niezależnej. Na albumie pojawiły się zarówno nieograniczone czasem, rozbudowane kompozycje nawiązujące do stylistyk noise, minimal, ambient i psychodelii, jak i również perwersyjnie melodyjne piosenki. Zespół zyskał uznanie nie tylko ze strony słuchaczy, szukających muzyki spoza mainstreamu, ale również rodzimą krytykę, czego dowodem były dwie nominacje do nagród Fryderyków '98. Wydany na początku 2001 r. album „Dni wiatru” to kolejne bezkompromisowe posunięcie ze strony sopockiej kapeli. Utwory z tej płyty to w głównej mierze transcendentalne dźwiękowe pejzaże. Ostatnie wydawnictwo zespołu to „Sława E.P.” z coverami piosenek Sławy Przybylskiej, The Beatles, Deep Purple i Velvet Underground.
Obecny skład zespołu: Maciej Cieślak - gitara, głos, Michał Biela -bas, wokal, Arkadiusz Kowalczyk - perkusja