16-letni gitarzysta z Tomaszowa Mazowieckiego wygrał międzynarodowy Guitar Art Festiwal w Belgradzie.
Zobacz, jak gra sonatę skrzypcową Bacha

Pierwszy ważny konkurs – Międzynarodowe Spotkania Gitarowe w Sanoku - Piotrek Przedbora wygrał, gdy miał 9 lat. Potem było jeszcze 19 zwycięstw w innych konkursach i 4 razy Grand Prix – m.in. Forum Gitary w Wiedniu, Split Guitar Festival, Anna Amalia Guitar Competition w Weimarze. W tym roku w Belgradzie jako gwiazda wystąpił Paco de Lucia, a rok temu – Sting. Piotrek grał w kategorii wiekowej do 20. roku życia.
- Przeniosłem się wyżej, bo program, który przygotowałem, nie mieścił się w czasie przeznaczonym dla mojej kategorii wiekowej.
Co czuł, kiedy jury ogłosiło werdykt? Zawsze w takich sytuacjach zależy mu przede wszystkim, żeby dobrze zagrać, pokazać się z jak najlepszej strony. Co jurorzy postanowią, to już ich sprawa. Kiedy jednak usłyszał werdykt, był szczęśliwy. Dobry wynik na konkursie to fajna sprawa, ale nie ma to dla Piotrka wielkiego znaczenia, bo po jednym konkursie myśli już o następnym. Ma w głowie kolejny cel.
- Wychodzę na scenę z przemyślanym i wyćwiczonym utworem - opowiada Piotr. - Zaczynam grać i w niektórych momentach przychodzą mi do głowy takie myśli, których nigdy nie miałem, gdy godzinami ćwiczyłem ten utwór. Koncert to dla mnie magiczna chwila. Tremę czuję niewielką. Ona mnie tylko mobilizuje. Gram dla ludzi, starając się przekazać wszystkie uczucia, które wiążą się z utworem.

Piotr Przedbora jest uczniem tomaszowskiego gimnazjum i Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Tomaszowie Mazowieckim w klasie gitary Mirosława Drożdżowskiego. Jeździ również na konsultacje do prof. Marcina Zalewskiego, który prowadzi klasę gitary na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
Najczęściej rozmawiają o utworze, nad którym właśnie pracuje młody gitarzysta. Profesor wykłada swoje teorie na temat tego utworu, konkretnej frazy, myśli muzycznej. Podsuwa obrazy z tym związane. Uczeń jest zafascynowany. Sam nigdy by tego nie wymyślił. W sonacie skrzypcowej gra fugę. Tu w pewnym momencie jest zejście dolnego głosu coraz niżej. Wtedy profesor włącza swoją historyjkę: Bach siedział cały czas w kościele i grał na organach. To może być zejście do piekieł. Potem jest część weselna, czyli wzniesienie się do nieba.
-Gram Elegię Johanna Kaspara Mertza – tłumaczy Piotrek. - Są chwile, kiedy naprawdę słychać tam smutek i żałobę po stracie bliskiej osoby. Wtedy wyobrażam sobie te smutne momenty i muzyka sama ze mnie wychodzi. Nie zastanawiam się, co mam zagrać. Bardzo przeżyłem śmierć dziadka, kiedy miałem 10 lat. Wiem, co to znaczy stracić kogoś. To mi pomaga w wyrażeniu wszystkich uczuć, które niesie utwór.
Z drugiej strony nie można za bardzo ulegać emocjom podczas gry. W trudnych technicznie momentach trzeba się bardzo wytężać. Trzeba pozostać na ziemi. Na scenie konieczne są: 100 proc. koncentracji na technice i 100 proc. uczuć, które trzeba wyrazić.
- Moja świadomość się wtedy rozdwaja. Jedna część mnie uważa na to, co gram, a druga podąża za muzycznymi obrazami i emocjami.

Jak zaczęła się jego przygoda z gitarą? Piotrek nie pamięta już dokładnie. Na zdjęciach widać, że w wieku trzech lat chodził z niebieskim fenderem - gitarą elektryczną taty. Tata ma zespół bluesowo-rockowy. Chociaż pierwszych akordów nauczyła go mama, to dziś tata często mu podpowiada, jak grać i ma czasem takie pomysły, że lepszych Piotrek nie słyszał nawet na lekcjach mistrzowskich. W szkole muzycznej młody gitarzysta trafił pod skrzydła Mirosława Drożdżowskiego. Pierwsze lekcje ustawiły jego tzw. aparat gry (ułożenie ręki) oraz rozwijały technikę.
- Pan Mirosław jest także kompozytorem. Bardzo często grałem jego utwory i nadal można je znaleźć w moim repertuarze. Pan Drożdżowski jest bardzo wrażliwym człowiekiem i przez swoje kompozycje pokazuje tę wrażliwość światu.
Piotrek Przedbora chce być muzykiem, chce jeździć po świecie i koncertować. Musi więc coraz więcej ćwiczyć. Trudno to pogodzić z nauką w dwóch szkołach. Tylko indywidualny tok nauczania pozwoliłby mu wygospodarować więcej czasu na granie. Może uda się to załatwić, gdy pójdzie do liceum. Na razie biega z jednej szkoły do drugiej. Wraca do domu o ósmej wieczorem. Szybko odrabia lekcje i już nie mam czasu na nic. A jeszcze musi ćwiczyć przynajmniej dwie godziny dziennie – utrwalać to, co zrobił wcześniej, powtarzać i wprowadzać nowe pomysły. Kiedy jest dużo nauki w szkole, czasem Piotrek siedzi po nocach. Pozostaje weekend. Wtedy może pójść z rodzicami na basen, może obejrzeć telewizję, posłuchać muzyki. Lubi jazz - Chrisa Bottiego, Dianę Krall i klasykę rocka – Yes, Led Zeppelin i AC/DC.
Jeśli chodzi o obowiązki domowe, Piotrek teoretycznie nie ma taryfy ulgowej. Chyba że akurat ćwiczy. Starsza siostra i młodszy brat doskonale go rozumieją. Też mają swoje pasje - siostra świetnie maluje, myśli o architekturze i jeździ na lekcje rysunku do Łodzi. Brat gra w piłkę. Rzadko protestują, gdy Piotrek prosi, żeby ściszyli muzykę, która przeszkadza mu w graniu.

- Nigdy nie miałem wątpliwości, zawsze wiedziałem, że gitara to jest mój instrument – tłumaczy Piotrek Przedbora. - Kiedyś uczyłem się bardzo trudnego utworu - Grand solo Fernando Sora). Myślałem, że już nigdy w życiu nie będę grał niczego trudniejszego. Do czasu aż wziąłem się za sonaty skrzypcowe Bacha. To dopiero było trudne, ale podołałem, chociaż początkowo chciałem to zadanie odłożyć na później. Teraz wiem, że trzeba konsekwentnie walczyć z trudnościami i nie odpuszczać.
W maju Piotrek chce jechać do Koblencji w Niemczech, żeby wziąć udział w największym europejskim konkursie – Koblenz International Guitar Festival & Academy. Tam grają najlepsi na świecie, m.in.: David Russell, Manuel Barrueco, Polak Marcin Dylla. Nagrodą za pokonanie pierwszego etapu jest lekcja z mistrzem.
- To jest obecnie mój cel – przekonuje Piotrek. - Najwięcej można się nauczyć, słuchając tych najlepszych, zaproszonych gości. Chciałbym, żeby mnie też kiedyś zapraszali.
Piotrek marzy, żeby wziąć udział w dużym konkursie dla zawodowców. Może – jak mówi - za trzy lata poczuje się na siłach i wystartuje w największym konkursie gitarowym na świecie organizowanym przez Guitar Foundation of America w Austin (USA).

Fot.: Edyta Borońska

Bogdan Sobieszek