Kto dziś decyduje o wyrazie dzieła sztuki? Artysta, ale w równie dużym stopniu kurator. Okazuje się jednak, że nie tylko oni. Na wyraz dzieła duży wpływ może mieć także opiekun ekspozycji...

Opiekunowie ekspozycji, czyli osoby pilnujące wystawy oraz wykwalifikowane, by udzielić zwiedzającym dodatkowych informacji na temat eksponatów, mogą mieć wbrew pozorom przemożny wpływ na sposób odbioru dzieła sztuki prezentowanego w galerii czy muzeum. Opiekunowie są różni. Niektórzy myślą o sztuce jako niemalże swojej własności, której muszą strzec przed zwiedzającymi, inni swoją pracę traktują jako dopust boży.

W łódzkich galeriach i muzeach można zaobserwować bardzo wiele postaw. Konfrontacje z osobami pilnującymi wystaw dostarczają ciekawych przeżyć. Podczas pewnej wizyty w ms² jedna z pań z dziwną dezaprobatą patrzyła i śledziła każdy mój ruch; dawała też rady w stylu: musi Pan teraz pójść tam, a nie tam, bo trzeba iść najpierw tam, zapominając o otwartej koncepcji zaaranżowanej przestrzeni. W Muzeum Miasta Łodzi trafiłem z kolei na kompetentną opiekunkę, z którą można było porozmawiać na temat prezentowanej wtedy akurat twórczości Jana Berdyszaka. W tym samym Muzeum jedna z Pań upomniała mnie: aleś Pan to "ekspresowo" obejrzał... Z kolei w Atlasie Sztuki nigdy nie wyczuwa się żadnej presji. Jest się tam jakby sam na sam z oglądanymi obiektami.

Opisane powyżej zachowania mogą śmieszyć, jednak nie wpływają one raczej na odbiór dzieła. Są bowiem wyrazem rozumianego na swój sposób szacunku wobec sztuki i jej odbiorcy. Nie jestem zwolennikiem podchodzenia do sztuki jako do sacrum, które trzeba przeżyć w atmosferze nabożnego milczenia i kontemplacji. O sztuce trzeba rozmawiać, a galeria jest do tego idealnym miejscem. Ostatnio jednak, gdy wybrałem się do Galerii Bałuckiej na wystawę prac Sylwestra Ambroziaka poczułem niesmak; nie z powodu prezentowanej sztuki, a z powodu ignoranckiej i niedbałej postawy opiekuna ekspozycji. A Wy na wystawę? - usłyszałem, gdy wszedłem ze znajomymi do galerii. Mimo wszystko nie podoba mi się, gdy ktoś, kogo nie znam, zwraca się do mnie na Ty; chociaż to dzisiaj bardzo popularne... Później Nonszalancki Pan Opiekun włączył wideo, jednak dźwiękowej instalacji już nie. Dlaczego? Bo mi się nie chce... - oświadczył. Dość głośno ze znajomymi rozmawiał o pomniku w Łasku. Być może był to substytut dźwięku, którego nie chciało mu się uruchomić. Ciekawe co na to powiedziałby Sylwester Ambroziak?
Miłosz Słota

Akademia Sztuk Pięknych w Łodzi zaprasza dzieci w wieku 6 – 10 lat na zimowe warsztaty artystyczne Sport w sztuce organizowane przez Laboratorium Działań Artystycznych. Celem warsztatów jest pokazanie dzieciom, na przykładzie wybranych dzieł sztuki, że sport może być źródłem inspiracji artystycznych, a także propagowanie idei – „w zdrowym ciele zdrowy duch” oraz zasad sportowej rywalizacji.

Francuski historyk i pedagog Pierre de Coubertin, który jest uważany za twórcę nowożytnego ruchu olimpijskiego twierdził, że człowiek w swej naturze powinien rozwijać się zarówno fizycznie, jak i duchowo. Sport nie tylko hartuje ciało, ale jest też metodą wychowania współczesnego człowieka w duchu pokoju.
Podczas warsztatów dzieci będą miały okazję poznać wybrane dzieła sztuki dotyczące problematyki sportowej, a także poprzez własną twórczość plastyczną przyjrzeć się różnorodnym aspektom sportu. Okazją do zainteresowania dzieci tematyką odnoszącą się do sportu są zbliżające się Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej w Polsce i na Ukrainie oraz XXX Letnie Igrzyska Olimpijskie w Londynie.

Szczegółowych informacji udziela Magdalena Stańczyk (42 2547 494) i Agnieszka Hermel (42 2547 481).
Zgłoszenia dzieci na warsztaty należy kierować na adres mailowy laboratorium@asp.lodz.pl.

Ośrodek Propagandy Sztuki zaprasza na warsztaty plastyczne „Kolorowy zawrót głowy” z cyklu Niedziela w Galerii towarzyszące wystawie Juliusza Narzyńskiego „Księga obrazów”.

Warsztaty poprowadzą Anna Majchrzak i Marek Gajewski.
Warsztaty adresowane do młodzieży i dzieci od lat 4.
Koszt warsztatu: 4 PLN.
Kontakt: Małgorzata Dzięgielewska, 42 674 10 59, owu@mgslodz.pl

Starszy mężczyzna z w pociągu na wpół śpiąc dokądś zmierza... Kobiecina w chuście zatrzymuje się na ulicy, by porozmawiać z sąsiadką. Dwaj panowie w kaszkietach siedzą na ławce żywo dyskutując o sprawach donioślejszych aniżeli europejski kryzys ekonomiczny; w słońcu dumnie błyszczą ich złote zęby, uderzając laskami o bruk akcentują przekonująco swoje opinie. Za zamkniętymi drzwiami cerkwi dokonuje się przeistoczenie. W tym samym czasie gołębie na rynku dojadają okruchy. Wszystko rozgrywa się powoli, leniwie. Tempo życia ma w sobie coś z Schulza, choć jest bardziej realne, wcielone.

W Ukrainie można się zakochać. Tyle w niej nostalgii i tęsknoty za czymś utraconym, ile energii i autentyczności, którą zatracił Zachód; tyle w niej radości, ile smutku. Prezentowane w Foto Cafe 102 fotografie Arkadiusza Sieronia w dużej mierze oddają prawdę o ludziach stamtąd. Zawierają w sobie atmosferę tamtych miejsc. Warto zobaczyć, a jeszcze lepiej po prostu odwiedzić naszych wschodnich sąsiadów, by odczuć rzeczywistość na nowo. Do dziś nie rozumiem, dlaczego we Lwowie o godzinie 21 czynne są zakłady fryzjerskie, podczas gdy większość sklepów spożywczych jest już zamknięta...
Miłosz Słota


Arkadiusz Sieroń - ur. w 1988 r., studiuje ekonomię ( II rok studiów magisterskich ), fotografią zajmując się hobbystycznie od sześciu lat. Swoje pierwsze kroki stawiał w łódzkim Centrum Zajęć Pozaszkolnych nr 1, w którym zaprezentował dwie wystawy : 2007 "Fotografie" oraz 2008 "Pejzaże". Kolejna jego wystawa miała miejsce w grudniu 2011 w warszawskim Polyester Cafe pt."Południowy wschód" (krajobrazy górskie ze Słowacji, Ukrainy i Rumunii).
Początkowo zajmował się głównie pejzażem, jednak obecnie próbuje swoich sił również w tzw. fotografii ulicznej, co doskonale łączy ze swoją drugą pasją - podróżami. Od początku konsekwentnie fotografuje w czerni i bieli, na negatywach.

W Galerii Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego oglądać można trzy cykle fotografii Tomasza Adama Fularskiego zatytułowane Azyl, Duma i Cisza.

Fotografia zawsze mnie fascynowała. O wiele bardziej niż film [...]. Fotografia jest bowiem zatrzymaniem chwili, zabiciem jej i jednoczesnym unieśmiertelnieniem. (...) Fotografia daje to, czego zapewnić nie potrafi film. Uwiecznia stan, niemal go uświęca, zamraża, ale przez owo zamrożenie daje nadzieję. [...] Dlatego tak pilnie przypatrujemy się każdej fotografii. Dlatego tyle czasu poświęcamy oglądając ją wielokrotnie – powiedział Tadeusz Kantor. Dla wszechstronnego artysty fotografia była jednak przede wszystkim punktem wyjścia. Kantor zatrzymane obrazy wikłał w przyszłość, tworzył z nich nowe układy, konstruował nowe znaczenia. Rozpinał pomost między wspomnieniem, a teraźniejszością, pomiędzy przedstawieniem, a jego interpretacją. Fularski w swoich fotografiach dokonuje podobnego zabiegu. Nie tworzy przedstawień rzeczywistości, stanowi nowe światy. Zdjęcia opisują nie to co widzimy, a to to, co moglibyśmy zobaczyć; nie są rejestracją, a metaforą. Obrazy fotograficzne Fularskiego to zestawienia elementów z rzeczywistości, które jednak w wykreowanych układach są zaskakujące i nieprawdopodobne. Powodują różne emocje – od odczucia niepokoju do wrażenia harmonii. Ich wizualna struktura jest bardzo intrygująca. Są bardzo malarskie, kadry odświeżają spojrzenie na rzeczy znane i pozornie nic nieznaczące. Tajemniczość obrazu potęguje technika – drukowane są na mocno fakturowanym papierze, który dodatkowo „zakrywa” przed nami dosłowne powłoki znaczeń i wyglądów. Szczególnie prace z cyklu Duma są w formie bardzo zbliżone do grafiki.
Może warto na chwilę zapomnieć o wykoncypowaniu współczesnej sztuki i zwrócić się ku tradycyjnej estetyce? Estetyce ciszy, niedopowiedzenia i zadumy.
Miłosz Słota


Tomasz Adam Fularski (ur. 1957 w Łodzi) - student dyplomowego roku na wydziale Realizacji Obrazu Filmowego, Telewizyjnego i Fotografii Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. Wykładowca Międzynarodowego Forum Fotografii "Kwadrat" we Wrocławiu. Asystent w Pracowni Fotografii Reklamowej w WSSiP. Autor cykli "Za Betonową Kurtyną" (2007), "Oczekiwanie" i "Cudowne przeczucie śmierci" (2008), "Krąg", "Azyl" i "Pulpa" (2009), "Duma" (2010) oraz "Cisza" (2011). Fotografie Tomasza A. Fularskiego otrzymały w 2010 r.oraz w 2011 r. Honorowe Wyróżnienia w kategorii "Fine art" międzynarodowego konkursu fotograficznego International Photography Awards (IPA), a w 2011 r. Grand Prix na Piotrkowskim Biennale Sztuki.

Jeden z najlepszych polskich rysowników stworzył serię rysunków do książki Zofii Urbanowskiej Gucio zaczarowany. Po wielu latach Gucia wydała łódzka Officyna, a uwielbiane przez dzieci rysunki pokaże Teatr Pinokio.
Na wernisażu 27 lutego będzie obecny sam mistrz.

Jedna z najpopularniejszych książek dla dzieci od końca
XIX wieku do wybuchu drugiej wojny światowej. Książka dzieciństwa Czesława Miłosza, Aleksandra Wata czy Jarosława Iwaszkiewicza. Napisana piękną polszczyzną historia pysznego chłopca, który zostaje zamieniony w muchę, by nauczyć się szacunku dla pracy, ludzi, czy… kretów.
Czytałem tę książkę, kiedy byłem mały i tak mocno zachowałem ją w
pamięci, że później, już jako człowiek dorosły, nieraz próbowałem sobie
wyobrazić, jak to jest, jeżeli ktoś zostanie muchą. Właściwie dlaczego nie
mielibyśmy to zwiększać się, to zmniejszać, żeby oglądać świat w coraz to
nowy sposób? - pisał o książce Zofii Urbanowskiej Czesław Miłosz.

Bohdan Butenko urodził się 8 lutego 1931 roku w Bydgoszczy. Spędził tam jednak tylko 8 lat swojego życia, bo już jesienią (październik) 1939 roku
- miesiąc po wybuchu II wojny światowej - przeniósł się do Warszawy, gdzie
mieszka do dzisiaj.
Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych, a następnie
studia na Akademii Szuk Plastycznych (1955). Tam właśnie bronił dyplomu w
pracowni Jana Marcina Szancera, wykonując ilustracje do książki pod
tytułem Opowieść o tulskim mańkucie i stalowej pchle.
W roku ukończenia studiów Bohdan Butenko został redaktorem artystycznym
wydawnictwa Nasza Księgarnia (1955) i to on zatwierdzał projekty graficzne
książek, które trafiły później do druku. W NK pracował blisko 10 lat.
Od roku 1956 rozpoczął ilustrowanie książek różnych pisarzy (zarówno w
kraju, jak i za granicą) i stał się także autorem szeregu własnych,
kultowych produkcji.
Współpracował z wieloma wydawcami oraz z czasopismami dla dzieci i
młodzieży - "Miś", "Płomyczek", "Płomyk", "Świerszczyk". Jego ilustracje
pojawiały się także w "Świecie Młodych", a przygody "Gapiszona" zostały
zekranizowane.

Jest laureatem wielu nagród:
- 1967, 1969, 1988, 1990, 2009 - nagrody w konkursie PTWK
(Najpiękniejsza Książka Roku)
- 1979 - Srebrne Koziołki ("Dzień dobry!")
- 1979 - Srebrne Koziołki ("Historia jednego filmu")
- 1990 - Książka Roku PS IBBY ("O Felku, Żbiku i Mamutku")
- 2003 - BESTSELLERek ("Babci Brygidy szalona podróż do Krakowa")

Za granicą otrzymał między innymi:
- 1965 - nagrodę IBA (Lipsk) - il. i op. książki "Dong, co ma świecący
nos" E. Leara
- 1970 - II nagrodę na MTK (Moskwa) - il. do książki "Ziemia" W. Zonna
- 1971 - nagrodę IBA (Lipsk) - il. i op. książki "Krople na start" L.
Górskiego
- 1976 - Premio Europeo (Padwa) - il. książki "Całe życie Marianny" J.
Duche
- 1977 - nagrodę IBA (Lipsk) za il. i op. książki "Pali się!" J.
Brzechwy
- 2003 - nagrodę IMAGE (Istambuł) za il. do książki "Wyczyny
niezrównanego hodży Nasreddina" I. Shaha.


Wydawnictwo Officyna powstało w 2009 r. w Łodzi. Pierwszą publikacją była
"Pamięć Shoah. Kulturowe reprezentacje i praktyki upamiętnienia" pod red.
T. Majewski, A. Zeidler-Janiszewska, współ. red. Maja Wójcik. Wydawnictwo
koncentruje się na publikacjach z zakresu humanistyki . Wydano do tej pory
m.in.: "Witkacy i reszta świata" Tomasza Bocheńskiego, "Kalkwerk" Thomasa
Bernharda z posłowiem Karola Franczaka, "Między chwilą a pięknem. O sztuce
w rozpędzonym świecie" Zygmunta Baumana, "Fenomen Sołżenicyna" Georgesa Nivata, "W Bi-Ba-Bo i gdzie indziej" Janusza Dunina, "Dialektyczne feerie. Szkoła frankfurcka i kultura popularna" Tomasza Majewskiego, "O
gramatologii" Jacquesa Derridy.
Ponadto Officyna dba o literackie potrzeby najmłodszych czytelników,
wydała "Gucia zaczarowanego" Zofii Urbanowskiej z ilustracjami Bohdana
Butenko oraz "Rybkę i słońce" Przemysława Wechterowicza z ilustracjami
Barbary Konczarek. W planach kolejna książka Wechterowicza.

...wypełnione dziećmi. Rzeźbiarska instalacja Sylwestra Ambroziaka i pokazywany w osobnej sali film animowany Grzegorza Stępniaka (wykorzystujący prace Ambroziaka) tworzą całość, krytycznie komentującą zjawisko samotnych, pozbawionych opieki dzieci. Jak twierdzi autor w komentarzu do wystawy, odniósł się do problemu tzw. „eurosierot”, czyli dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej w wyniku migracji zarobkowych.

Wystawiający w Łodzi po raz trzeci artysta posługuje się stworzoną przez siebie postacią ludzika o dużej, pozbawionej rysów głowie. Do tej pory rzeźbił je w drewnie, obecnie stosuje masę silikonową. Wykonane z niej figurki, częściowo owinięte folią, tworzą stos ułożony na środku pierwszego pomieszczenia galerii. To Niewiniątka - opuszczone, samotne, pozbawione kontaktu z rodzicami dzieci, które traktowane są przez rodziców trochę jak zapakowane do transportu laleczki.
W drugiej sali podobne ludziki są animowane komputerowo. W pokoju o lustrzanych ścianach próbują nawiązać ze swoimi własnymi odbiciami. W końcu zaczynają biec i z rozpędu rozbijają się o szklaną ścianę.

Sylwester Ambroziak (ur. 1964 w Łowiczu). Studia w latach 1983-1989 w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Rzeźby w pracowni prof. prof. Jerzego Jarnuszkiewicza, Stanisława Kulona i Grzegorza Kowalskiego. Rysunek w pracowni prof. Mariana Czapli. Dyplom zatytułowany „Kuszenie św. Antoniego” autor obronił w 1989 roku u prof. Grzegorza Kowalskiego.
Artysta zajmuje się rzeźbą, rysunkiem i instalacją oraz eksperymentalnym filmem animowanym.

Contract Killer to tytuł zaangażowanej w obronę zwierząt wystawy duetu Czekalska + Golec. Artystyczny manifest weganizmu (stylu życia, którego wyznawcy nie zgadzają się na wykorzystywanie zwierząt w jakichkolwiek celach, nie jedzą mięsa, a nawet nabiału, nie używają skór, futer, wełny itp.) składa się z 13 zdjęć przedstawiających białego kotka, sfotografowanego w różnych miejscach (np. w kościele) oraz "performence'u" z owcą Melanią - zwierzę przebywało w galerii przez dwa pierwsze dni, po upływie których można je będzie oglądać na filmie. I dobrze, bo męczenie owcy przez półtora miesiąca w ramach walki o jej prawa przypominałoby walkę feministek o równouprawnienie w późniejszym przechodzeniu na emeryturę.

Powiedzmy sobie szczerze, że ani film o owcy zamkniętej w jednej z sal galerii (kiedyś była tu rzeźnia), ani trzynaście nocnych zdjęć z kotkiem (czasami trudno rozpoznać, co to za zwierzę) nie zapewnia jakiegoś wyjątkowego estetycznego przeżycia. W tej prezentacji chodzi raczej o kwestie etyczne - o skandal zabijania (mordowania?) zwierząt, o sprzeczność między oglądaniem żywych zwierzątek w szopce bożonarodzeniowej a zjadaniem zwierzątek podczas świątecznych śniadań i obiadów.
Kontekst religijny obecny jest tu nie tylko dzięki otwarciu wystawy tuż po Bożym Narodzeniu, a raczej tuż po zlikwidowaniu szopki, w której owca Melania występowała. Na jednym ze zdjęć kot odwiedza pusty kościół, na innym podchodzi pod trzy krzyże (na jednym z nich wisi człowiek). Mozna go skojarzyć z barankiem, niewinną ofiarą, symbolem Jezusa. Czy zwierzęta cierpią, by nas odkupić? Czy jedząc mięso, współpracujemy z płatnymi mordercami? Czy to pytania naiwne?

W Centrum Nauki Experymentarium w Manufakturze można oglądać repliki kilkudziesięciu figur Terakotowej Armii Cesarza Qin w różnych pozach wraz z rydwanem i końmi.

Od 1987 roku Armia znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO i określana jest mianem "ósmego cudu świata". Figury, które będzie można oglądać w Experymentarium są naturalnej wielkości i wykonane z wypalonej gliny. Każda z postaci ma indywidualne rysy twarzy i zdecydowanie różni się od innych. Ich włosy są wysoko upięte w kok. Niektóre figury znajdują się na wozach z końmi, inne trzymają w ręku oszczepy lub klęczą z wyciągniętym mieczem. Oprócz cesarskiej armii zwiedzający będą mogli zobaczy fotografie prezentujące współczesne Chiny. Na zdjęciach widać chińską przyrodę i współczesne metropolie. Oprócz tego na zwiedzających czekają stroje ludowe mniejszości etnicznych Chin, obrazy prezentujące kulturę i tradycje Państwa Środka. Organizatorzy wystawy przygotowali także makietę fragmentu Muru Chińskiego i wielkiego Chińskiego Smoka.

Jak zainteresować młodzież historią naszego miasta? Jak opowiedzieć ją w ciekawy sposób? A może przy pomocy fotografii pokazać młodzieży 100 lat historii Łodzi? Wywiady, reportaże, plenery malarskie i fotograficzne – metody sprawdzone podczas projektów „Kamienica”, ”Widzew na starych i nowych widokówkach”, „Dworskie opowieści – zamki i pałace ziemi łódzkiej w malarstwie i na fotografii” – również tym razem sięgamy do nich, by poznać historię Łodzi.

Głównym celem projektu było poznanie i zobaczenie Łodzi tuż przed wybuchem I wojny światowej, czyli około roku 1911, i skonfrontowanie tej wiedzy z obecnym czasem. Zaproponowaliśmy młodzieży warsztaty historyczne w Domu Kultury „502” i w Archiwum Państwowym w Łodzi, podczas których przedstawiliśmy historię imperiów przemysłowych: Poznańskiego, Gayera, Scheiblera, Grohmana, Kohna, Kunitzera; historię łódzkich parków; Stary i Nowy Rynek; Ratusz Miejski, ulicę Piotrkowską i kościoły: katolicki, protestanckie, cerkwie i synagogi Po cyklu warsztatów podzielona na grupy – malarską i fotograficzną - młodzież uczestniczyła w plenerach fotograficznych, podczas których fotografowała poznane podczas warsztatów miejsca.

Uzdolniona plastycznie grupa rozpoczęła pracę malarską nad wybranymi obiektami. Każdy z uczestników grupy namalował wybrany przez siebie obiekt. Prace powstawały na podstawie fotografii, a interesujące nas fotografie z 1911 roku otrzymaliśmy z Archiwum Państwowego w Łodzi.
Najciekawsze fotografie trafiły do zredagowanego wspólnie z młodzieżą albumu-katalogu. Znajdują się w nim fotografie obiektów z lat 1911 i 2011 .
Projekt kończy wspólnie przygotowana wystawa malarsko-fotograficzna oraz prezentacja albumu-katalogu „Łódź 1911 – Łódź 2011 – historia w fotografii i malarstwie”.

Atlas Sztuki zainaugurował stałą współpracę z Ogólnokształcącą Szkołą Muzyczną I i II stopnia w Łodzi. Pierwszoklasiści podczas dwugodzinnych zajęć wysłuchali prelekcji przygotowanej dla nich przez p. mgr Agatę Mendrychowską (pracownika galerii) na temat twórczości prof. Stefana Krygiera, a następnie tworzyli własne dzieła inspirowane wystawą.
Autorką pomysłu jest pani Halina Frycz ze szkoły przy ulicy Sosnowej. Jej prośba o lekcje tematyczne dla uczniów została podjęta przez zespół Atlasa Sztuki. Galeria jest otwarta na współpracę jeszcze z 2-3 szkołami.

Jesienią Miejska Galeria Sztuki rozpocznie generalny remont jednej ze swoich siedzib – willi Kindermana, jednego z najważniejszych przykładów architektury secesyjnej w Polsce. Na czas remontu galeria Willa przeprowadzi się ze swojej siedziby przy Wólczańskiej 31 do komienicy przy Piotrkowskiej 113.

Willa Leopolda Kindermana, siedziba galerii Willa od 1975 roku, zostanie gruntownie wyremontowana i odrestaurowana. Trzeba wymienić dach, instalację elektryczną, wodno-kanalizacyjną i grzewczą. Odrestaurowane zostaną elewacje, unikalna sztukateria, oryginalne meble, kominki, żyrandole i witraże. Odnowiony budynek powróci do Miejskiej Galerii Sztuki w sierpniu 2013 roku.

Secesyjna willa Leopolda Kindermanna została wzniesiona dla łódzkiego przemysłowca w 1903 roku według projektu Gustawa Landau-Gutentegera. Elewacja budynku jest bogato zdobiona elementami roślinnymi. Do willi prowadzi wejście z portykiem w kształcie jabłoni, stąd zabytek jest niekiedy nazywany "Willą pod jabłoniami". Bryła budowli jest nieregularna, asymetryczna, podkreślona kolistą wieżą od strony ogrodu. Wnętrze kryje secesyjną dekorację stiukową i polichromię z motywami liści kasztanowca, kwiatów róży, jabłoni, maków. W holu oraz w salonie znajdują się witraże. Niezwykle cenna jest dekoracja sztukateryjna, zdobiąca sale i hol obiektu, a także witraż z tańczącą dziewczyną w powłóczystej, zielonej sukni. Drugi witraż, w wykuszu na parterze, ukazuje pejzaż górski nad jeziorem z Château de Chillon w Szwajcarii. Willa posiada autentyczne wyposażenie z początków jej istnienia.

Przez najbliższe dwa lata galeria Willa będzie mieściła sie w lokalu zastępczym przy ul. Piotrkowskiej 113, z witryną od strony deptaka. Jest to pomieszczenie po dawnej aptece o powierzchni ok. 90 metrów kwadratowych. Na inaugurację planowana jest wystawa w hołdzie łódzkim artystom – podobna do ekspozycji "Źródła tożsamości" prezentującej prace Katarzyny Kobro, Władysława Strzemińskiego i Karola Hillera na otwarcie wyremontowanego Ośrodka Propagandy Sztuki.