Wystawa Inez Krupińskiej to gra znaczeniami, symbolami, formą i przede wszystkim strukturami wykorzystanej przez artystkę materii. Prace nawiązujące tematycznie do motywu lasu, zwierząt, fantastycznych istot żyjących w baśniowej rzeczywistości wprowadzają odbiorców w tajemniczy nastrój.

Artystka ukończyła studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1993 obroniła dyplom w Pracowni Ilustracji Książkowej prof. Janusza Stannego. W 1994 zdobyła nagrodę Ministra Kultury i Sztuki oraz warszawskiej ASP na Ogólnopolskiej Wystawie Prac Dyplomowych Studentów Uczelni Plastycznych, a 2001 zajęła pierwsze miejsce w kategorii rzeźby w Ogónopolskim Konkursie Art-Dea „Angel”.

Autorka wystawy w ciekawy sposób łączy dwa światy: nowoczesny design z surowym materiałem. Zaskakujące są meble: krzesła-trony, stoliki. Ważną rolę odgrywają tutaj zniszczone, zniekształcone pnie drzew, w których zapisana jest niezwykła tajemnica lasu. Miejsce na wystawie znalazły także szare płótna, jeszcze oddychające przeszłością swojego poprzedniego bytu. Jedne z nich oddziałują strukturą warstw poddawanych różnorodnym zabiegom formowania - przepruwania i osnuwania, marszczenia. Inne stanowią bazę malarskich przedstawień sugestywnych i intrygujących owadów oraz skorupiaków. Z płótnami ostro kontrastują gwasze namalowane na zagruntowanych, ostentacyjnie białych ekranach.
Wystawa buduje tajemniczy, czasami groźny, ujęty w ramy baśniowej scenerii nastrój. W jej aranżacji widać doświadczenie artystki w dziedzinie scenografii teatralnej. Jest autorką scenografii, kostiumów i lalek do cieszącego się ogromnym powodzeniem przedstawienia na podstawie wiersza Joanny Papuzińskiej „Tygryski”, zrealizowanego w ramach programu Teatr dla dzieci najmłodszych przez Teatr Lalka w Warszawie.

Wystawa sztuki plakatu, zatytułowana Typo & Konstrukcja, zestawia prace artystów reprezentujących różne kultury i tradycje. Duet Bogusław Balicki -Stanisław Łabęcki, Minoru Niijima i Ralph Schraivogel to trzy pokolenia typografów, ale też trzy pokolenia nauczycieli sztuki projektowania.

To już czwarta edycja Typo & Konstrukcji - poprzednie odbyły się w 1996, 2000 i 2006 roku. Na liście prezentowanych artystów dominują nazwiska z Polski, Japonii i Szwajcarii. Nie jest to przypadek, gdyż kraje te przodują w dziedzinie artystycznego plakatu.

Wystawę w "Willi" otwierają dzieła Bogusława Balickiego (ur. 1937), który w latach 1967-75 tworzył spółkę autorską ze Stanisławem Łabęckim. Późniejsze prace artysta sygnował już tylko swoim nazwiskiem (ekspozycja uwzględnia obie grupy w równych mniej więcej proporcjach). Plakaty zapowiadają wystawy w łódzkim Muzeum Sztuki i łódzkim BWA. Są też dwie prace autotematyczne, które artyści zrobili do swoich wspólnych wystaw.

W sąsiedniej sali wiszą prace urodzonego w 1948 roku japońskiego grafika Minoru Niijimy. W jego przypadku dominują plakaty do wystaw rzeźbiarskich i architektonicznych, przedstawień baletowych. Niijima wykonał też serię plakatów reklamujących uczelnię artystyczną, w której uczy.
Japończyka interesują relacje między czcionką a kolorem, a także łączenie japońskiego i łacińskiego alfabetu. Późne prace zachwycają bogactwem kolorystyki.

Ralph Schraivogel założył swoje studio graficzne w latach 80. W swoich opartych na sitodruku plakatach łączy typografię, fotografię i tworzone w oparciu o geometrie efekty przestrzenne. Wiele jego prac związanych jest z kinem i filmem, może obejrzeć też plakaty społeczne i reklamy zakładu drukarskiego.

Tuż przy wejściu na wystawę Bożenna Biskupska ustawiła obiekt, który jest niezwykle oryginalną formą katalogu. Na białej podstawie stoi 49 (po 7 w 7 rzędach) metalowych prostopadłościanów. W górnej części każdego z nich schowany jest cieniutki pendrive (zrobiony na specjalne zamówienie). Można go wyjąć, podłączyć do swojego komputera (warto przyjść na wystawę z laptopem) i przejrzeć pliki obszernego katalogu (teksty krytyczne, zdjęcia, fimy). To mogłaby być całość wystawy...

Ale nie jest. W różnej formie (rzeżb, projekcji wideo, zapisu na folii)prezentowane są też prace z dwóch ostatnich cyklów autorki: Wytyczanie obrazu 01 i Przeganianie myśli oraz 7 płaskorzeźb z cyklu Wytyczanie obrazu/343 (te robią chyba największe wrażenie). Łączy je postać „jednonogiego" - znak firmowy artystki. Może przybrać postać wyrytej w miękkim betonie kreski albo odlanej w brązie figurki (mogą kojarzyć się z Chrystusem oderwanym z cmentarnych krucyfiksów albo z hakami do wbijania w mur). Autorka umieszcza je na tablicach, które zawierają 49 (7 x 7) pól do wypełnienia. Niepełne sylwetki zajmują co drugie pole - tak działa system 01.Z daleka są jak enigmatyczny, graficzny rząd. Są jak zdania zapisane na stronach, czekające na odczytanie ich na nowo w czasie i w przestrzeni w trzech porządkach: horyzontalnym, wertykalnym i diagonalnym.

Bożenna Biskupska urodziła się w 1952 roku w Warszawie. Studiowała malarstwo w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademii Sztuk Pięknych) w Poznaniu w latach 1970-1972 i w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w l. 1972-1976, gdzie uzyskała dyplom z wyróżnieniem w pracowni malarstwa prof. Tadeusza Dominika.
W 2004 roku powołała wspólnie z Zygmuntem Rytką Fundację Sztuki Współczesnej In Situ, która w 2007 roku otrzymała lokalizację w spalonym, neogotyckim sanatorium dr Hermanna Brehmera w Sokołowsku. Tam tworzone jest przez artystów (wraz z zespołem) Fundacji Laboratorium Kultury.

Uprawia twórczość w zakresie malarstwa, rzeźby, performance, instalacji, filmów wideo. Do najważniejszych cykli prac Biskupskiej należą: Trwanie (1980-1982), Misterium czasu (1982-1984 – cykl 32 rzeźb, wykonanych z trocin, pakuł i sizalu, wiązanych za pomocą żywicy epoksydowej, zaprezentowanych na XLI Biennale Sztuki w Wenecji w 1984 roku), Płytowce, Non Omnis Moriar (1985), Klatka (1992-2010), Wytyczanie obrazu (1995-2010), Wytyczanie obrazu 01 (2002-2010), Przeganianie myśli (2007-2010).

Za tą intrygującą nazwą kryje się duet artystyczny Roksany i Sebastiana Kularskich. Młode artystyczne małżeństwo przygotowało instalację Trzeci pokój, mówiącą o potrzebie intymności.
W pierwszym pomieszczeniu (pokoju) z sufitu zwisają białe kokony - kule wepchnięte w rozciągliwą białą tkaninę. Na ścianach biało-czarne (jedna strona biała, druga czarna) poduszki o kształtach podstawowych figur geometrycznych (koło, kwadrat, trójkąt, mandorla), sugerujących archetypiczne symbole. Przy stole (również w kształcie mandorli) siedzą trzy kolorowe manekiny.
W drugi pomieszczeniu (pokoju) króluje ultafioletowe światło. Pełno w nim pozszywanych z gąbki stworów - wytworów wyobraźni. Jest jeszcze obszyty tkaniną monitor, na którym można obejrzeć projekcję wideo. Być może akcja filmu rozgrywa się w trzecim (wirtualnym w odniesieniu do galerii) pokoju. Para nagich ludzi smaruje nawzajem swe ciała białą farbą - wyglada to trochę jak smarowanie spalonego słońcem ciała kremem.
Trzeci pokój to marzenie wielu małżenstw narzekających na warunki mieszkaniowe, marzących o przestrzeni wolności i spokoju. Odczytując tytuł bardziej symbolicznie, można mówić o trzecim kręgu intymności lub trzecim stopniu schodzenia w podświadomie odczuwaną, archetypiczną rzeczywistość. Wrażenie dziwności, inności świata, do którego zostaliśmy zaproszeni, zostało osiągnięte prostymi, bezpretensjonalnymi środkami. W sztuce Robosexi jest sporo radości, świeżości. Trzeba jednak zauważyć, że drobne niedoróbki psują efekt - np. gdy spojrzymy do góry, widzimy metalowe konstrukcje do montażu świateł.

Wystawa Zdzisława Muchowicza, plastyka, poety, a także - co ciekawe - zapalonego maratończyka. Wykonywane z benedyktyńską cierpliwością rysunki piórkiem pozwalają autorowi tworzyć wizje pełne złożonej symboliki. Precyzja wykonania i kolorystyczna inwencja budzą uznanie dla warsztatu.