Reforma administracyjna w 1999 roku spowodowała, że małe województwo łódzkie stało się bogatsze nie tylko o nowe terytorium z miastami, przemysłem i potencjałem ludzkim, ale również o nowe regiony etnograficzne, min: łowickie, sieradzkie, opoczyńskie, łęczyckie.

Dzięki przyłączeniu nowych obszarów - województwo stało się bogatsze o bardzo różnorodne i ciekawe, szczególnie pod względem występowania kultury ludowej, regiony. Niektórzy badacze tematu twierdzą wręcz, że posiadamy jeden z największych w Polsce potencjałów etnograficznych. Wystarczy chociażby wziąć pod uwagę liczbę: twórców ludowych, tak zrzeszonych w Stowarzyszeniu Twórców Ludowych, jak również działających bardzo prężnie poza strukturami tego stowarzyszenia oraz zespołów folklorystycznych (kapel, zespołów śpiewaczych i obrzędowych, zespoły pieśni i tańca, soliści śpiewacy i instrumentaliści).

W konfrontacji z żywą wciąż sztuką ludową oraz widocznymi przejawami folkloru w województwie łódzkim - nie najlepiej wygląda sytuacja z materialnymi pamiątkami dawnej kultury ludowej. Stare budownictwo, właściwie poza nielicznymi, odosobnionymi miejscami, a przede wszystkim skansenami (których w regionie mały niewiele), właściwie nie występuje. Dosłownie pojedyncze chałupy, spichlerze, wiatraki, młyny można gdzieniegdzie odnaleźć, ale ich niechybny kres, z braku większego zainteresowania, wydaje się przesądzony. Instytucje, które z racji swoich obowiązków powinny się tym zajmować, z braku dofinansowania nie są w stanie udźwignąć tego ciężaru.

Na szczęście znalazło się kilku zapaleńców (dosłownie), którzy absolutnie prywatnymi środkami próbują ochronić przed całkowitym unicestwieniem pozostałości dawnych czasów. Podobnie sytuacja wygląda również z zabytkowymi kapliczkami i krzyżami przydrożnymi, jeszcze nie tak dawno tak pięknie wpisanymi w nasz krajobraz. Jest ich z roku na rok coraz mniej, jednak i w tym przypadku znaleźli się nieobojętni entuzjaści. Odnawiają swoim sumptem te magiczne - zaklęte w drewnie, bądź kamieniu miejsca. Między innymi współcześnie tworzący rzeźbiarze próbują na nowo "upiększać" - wsie, miasteczka, a także drogi, pola, lasy, rzeki, granice pól - nowymi Frasobliwymi, czy Nepomucenami.