Międzynarodowy Festiwal Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych CAMERIMAGE odbędzie się w tym roku w dniach od 25 listopada do 3 grudnia po raz czternasty. Będzie to już siódma odsłona Festiwalu w Łodzi.
Pałacem Festiwalowym, jak i w latach poprzednich, będzie Teatr Wielki. Na pokazy filmowe zapraszamy również do Kina Charlie (ul. Piotrkowska 203/205) oraz multipleksu Silver Screen (Piłsudskiego 5). O udział w konkursie ubiegało się 300 filmów. Najprawdopodobniej w konkursie pojawią się "Pan's Labyrinth", "Bobby", "The Black Dahlia".
W konkursie pojawią się najprawdopodobniej: "The House of Sand" z Brazylii, "Pan's Labyrinth" z Meksyku, "Bobby" oraz "The Black Dahlia". Z filmów polskich szansę zakwalifikować się mają "Jasminum" oraz "Palimpsest". W konkursie filmów polskich znajdą się prawdopodobnie "Z odzysku", "Co słonko widziało", "Wszyscy jesteśmy Chrystusami".
Organizatorzy spodziewają się w trakcie festiwalu wizyty Davida Lyncha i planowane są dwie niespodzianki dla gości Camerimage oraz prasy, związane z pojawieniem się tego twórcy.

Na program Festiwalu CAMERIMAGE 2006 składa się:

Konkurs Filmów Fabularnych: w konkursie weźmie udział około 15 - 18 filmów, wyprodukowanych w roku 2005 i 2006, które zostaną wyłonione spośród nadesłanych ponad 300 produkcji z całego świata. Będą one walczyły o Złotą Żabę, a oceniać je będzie międzynarodowe Jury, w skład którego mogą wchodzić reżyserzy, operatorzy, krytycy i przedstawiciele innych zawodów filmowych. W tym roku spodziewamy się w Jury między innymi takich filmowców, jak: Ryszard Lenczewski (operator, U Pana Boga za piecem, Last resort, Lato miłości), Peter Levy (operator, Tajna broń, Zagubieni w kosmosie, Eksplozja) i Denis Lenoir (operator, Carrington, Tajny Agent, Control). Większość z prezentowanych w tej sekcji filmów to polskie lub europejskie premiery.
Konkurs Etiud Studenckich: konkurs etiud, wyselekcjonowanych z ponad 200 nadesłanych prac ze szkół filmowych z całego świata. Studenci walczą o Złotą Kijankę. Pokazy etiud studenckich odbędę się jak co roku w środę (29 listopada), która tradycyjnie jest określana mianem Środy Studenckiej.
Konkurs Europejskich Debiutów w tym roku po raz pierwszy odbędzie się konkurs dla debiutantów z krajów europejskich. Do konkursu zostanie wybranych około 6 - 8 filmów, a podstawowym kryterium, poza względem wizualnym, będzie to, aby był to pierwszy lub drugi pełnometrażowy film reżysera. Filmy będą oceniane pod kątem współpracy reżysersko - operatorskiej przez międzynarodowe Jury, którego przewodnictwo obejmie Lech Majewski, reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, poeta, prozaik, malarz, kompozytor, członek Gildii Reżyserów Amerykańskich i Europejskiej Akademii Filmowej. Poza Konkursem Debiutów, najnowsze dokonania europejskiego przemysłu filmowego będą również prezentowane w ramach Przeglądu Kina Europejskiego.
Konkurs Kina Polskiego W ramach konkursu zaprezentowane zostaną najnowsze rodzime produkcje filmowe.
Nokia Mobile Movie Competition Ideą Konkursu NMMC ma być zaproszenie 10 młodych, utalentowanych twórców do zrealizowania krótkich form filmowych przy wykorzystaniu komputerów multimedialnych N93. Nakręcone filmy byłyby oceniane przez Jury oraz publiczność 14. Camerimage.
Retrospektywa Laureata Nagrody za Całokształt Twórczości, Robby’ego Mullera: tegoroczny laureat jest współpracownikiem takich reżyserów, jak Wim Wenders, Jim Jarmusch czy Lars von Trier. Wręczeniu Honorowej Złotej Żaby będzie towarzyszył przegląd twórczości tego wspaniałego operatora.
Przegląd Kina Szwedzkiego: prezentacja najciekawszych szwedzkich produkcji z ostatnich kilku lat, jak również największych klasyków tego kina. Publiczność Festiwalu będzie miała szansę przypomnieć sobie między innymi Tam, gdzie rosną poziomki oraz Siódmą pieczęć w reżyserii Ingamara Bergmana i ze zdjęciami Gunnara Fischera.
Przegląd Kina Duńskiego: dziesięć filmów duńskiej produkcji, które powstały w ostatnich kilku latach, zostaną pokazane w ramach przeglądu, którego celem jest dopełnienie obrazu współczesnej skandynawskiej kinematografii.
Przegląd filmów Svena Nykvista i Ingmara Bergmana: prezentacja ośmiu spośród dwudziestu trzech dzieł filmowych zrealizowanych przez duet wszechczasów, między innymi: Szepty i krzyki, Sceny z życia małżeńskiego oraz Jak w zwierciadle.

Warsztaty i seminaria filmowe. Kontakt młodych filmowców z cenionymi na świecie operatorami, reżyserami, montażystami i innymi przedstawicielami przemysłu filmowego, którzy prowadzą zajęcia, jest wyjątkową okazją do wymiany doświadczeń i zapoznania się z tajnikami warsztatu filmowego tychże artystów.

THE ‘DECISIVE MOMENT’ REVISITED. WYSTAWA FOTOGRAFII WYBITNYCH AUTORÓW ZDJĘĆ FILMOWYCH: Wystawa ta jest niepowtarzalną okazją do zapoznania się z 70 dziełami, wykonanymi przez laureatów i nominowanych do Oscara operatorów, zrzeszonych w Amerykańskim Stowarzyszeniu.

W kinie Charlie trwa przegląd nowego kina rumuńskiego pod hasłem „Kino dla Europy”. W drugim dniu tej imprezy zostały zaprezentowane dwa filmy: Włoszki Napoleona Helis i niewątpliwie największe osiągnięcie kinematografii rumuńskiej ostatnich lat - Śmierć pana Lăzărescu Cristi Puiu.

Po projekcjach odbyła się w kinowej kawiarence rozmowa z gośćmi, którymi byli pracownicy Rumuńskiego Instytutu Kultury w Warszawie, wraz z dyrektorem instytutu, Dorianem Branea, oraz wpływowy rumuński krytyk filmowy Andrei Gorzo.
Pierwszy z zaprezentowanych filmów podejmował bardzo bolesny temat – sprzedaży dziewcząt na potrzeby porno biznesu. Bohaterami obrazu są dwie siostry mieszkające w Oltenii, jednym z najuboższym rejonów Rumunii. Dla większości mieszkańców wsi wielkim marzeniem jest wyjechanie do pobliskiego miasta, Craiova. Ale dziewczyny pragną czegoś więcej. Chcą wyjechać za granicę, do Hiszpanii. Chcą nosić modne ciuchy, kupować sobie perfumy. Młodsza siostrę do wyjazdu z podejrzanym znajomym przekonuje jedynie perspektywa spotkania amerykańskich żołnierzy z bazy NATO. Chyba nawet same siostry nie wierzą, że naprawdę jadą na zbiór truskawek do Hiszpanii. Ale ich chęć wyrwania się z wioski, zakosztowania lepszego życia jest tak silna, że pomimo nękających ich wątpliwości decydują się na wyjazd. Jest to sytuacja niezwykle zbliżona do tej, jaką śledził film Franco de Pena Masz na imię Justine. Oby dwa filmy pokazują, że problem handlu kobietami nie stanowi marginesu działań międzynarodowych mafii. Takie sytuacje zdarzają się codziennie. A w ich inicjowaniu biorą udział sąsiedzi, znajomi, czasami nawet rodzina. Mężczyzna, który sprzedał siostry albańskiej mafii wraca do wioski, aby kandydować w wyborach. I ma na wygraną bardzo duże szanse. Nie oferuje co prawda, jak inni kandydaci, doprowadzenia wody czy wybudowania dróg, ale za to daje każdemu, kto odda na niego głos, szklankę alkoholu i parę chińskich tenisówek.

Tematem przewodnim rozmowy, która miała miejsce po seansach był drugi z zaprezentowanych filmów: Śmierć pana Lăzărescu. Andrei Gorzo bardzo szczegółowo zarysował międzynarodową karierę filmu, a także jego sposób recepcji w Rumunii. Historia bukaresztańskiego emeryta, który wraz z sanitariuszką bierze udział w nocnej odysei przez miejskie szpitale, przez jednych została odczytana jako krytyka systemu świadczeń zdrowotnych, inni mówili o bardziej uniwersalnej wymowie. Zdaniem niektórych krytyków, film Puiu mówi o niemożności doświadczenia prawdziwej miłości bliźniego. Lăzărescu Dante Remu, raz otaczany opieką, raz pozastawiany sam sobie, umiera. Nikt, nawet najbardziej empatyczna sanitariuszka nie jest w stanie towarzyszyć mu w tym doświadczeniu. Śmierć jest tylko jego, świat dookoła toczy się własnym rytmem. Już w mieszkaniu emeryta pada bardzo znacząca kwestia. Lăzărescu mówi do swojego kota: „Nic cię nie obchodzi, że cierpię”.

Kwestia ta może służyć również za podsumowanie zachowań wszystkich otaczających Lăzărescu ludzi. Sąsiedzi są skłonni dać choremu tabletkę, przynieść jedzenie, ale już nie chcą towarzyszyć mu w drodze do szpitala, pomimo że dobrze wiedzą, że stary człowiek jest sam. Ten 153-minutowy film pozwala nam w całej rozciągłości poczuć bezmiar osamotnienia, który jest przypisany w momencie śmierci człowieka. I nie chodzi tu bynajmniej o taki czy inny system opieki społecznej, o biurokratyzację, przepełnione sale, niemiłe pielęgniarki i aroganckich lekarzy. Rzecz w tym, że w momencie śmierci otaczają człowieka obcy ludzie, że umieszczany on jest w zimnej, nieznanej mu przestrzeni, a ratowanie jego życia jest dla wszystkich dookoła nie kwestią ludzkiej miłości i współczucia, ale narzuconego przez zawód obowiązku.


Włoszki (Italiencele)
reż. Napoleon Helmis
Rumunia 2004, 82 min.

Śmierć pana Lăzărescu (Moartea domnului Lăzărescu)
reż. Cristi Puiu
Rumunia 2005, 143 min.

Ewa Ciszewska

W przeglądzie kina rumuńskiego pokazywanych było osiem filmów. Należy przyznać, że selekcja była bardzo przemyślana. Wśród prezentowanych produkcji znajdują się bowiem filmy traktujące o czasach przed 1989, jak i pokazujące społeczeństwo i jego problemy po przewrocie. Wszystkie je łączy wspólny mianownik: zimny cień „geniusza Karpat” – Nicolae Ceauşescu. Filmowa rekonstrukcja Rewolucji 1989 – to temat aż trzech obrazów (Tak spędziłem koniec świata, reż. Catalin Mitulescu, 12:18 na wschód od Bukaresztu w reż. Corneliu Porumboiu, Papier będzie niebieski, reż. Radu Muntean). Dwa filmy podejmują temat pełnej abberacji transformacji (Filantropia w reż. Nae Caranfil, Zachód, reż. Cristian Muniu).
Wśród prezentowanych produkcji wyjątkowe miejsce zajmuje dokument Florina Iepana Dzieci z dekretu. Ponadgodzinny film, nad którym reżyser pracował prawie sześć lat, za temat obrał sobie słynny dekret numer 770, wydany w październiku 1966 przez Nicolae Ceauşescu. Dokument ten, zakazujący aborcji i tym samym delegalizujący antykoncepcję, miał w intencji „Tego, Który Wie Wszystko”, rozwiązać nękający Rumunię problem demograficzny. Wydanie dekretu 770 było także podyktowane planami stworzenia „nowego człowieka” – „nieustraszonego żołnierza socjalizmu i komunizmu, gotowego poświęcić dla tych idei życie”. Dokument Florina Iepana jasno ukazuje, że winnym jest nie tylko ten, kto podpisał dekret, ale wszyscy ludzie, którzy przyczynili się do funkcjonowania systemu, w którym akceptacja społeczna kobiet zależała od liczby urodzonych przez nią dzieci.
W drugim dniu imprezy zostały zaprezentowane dwa filmy: Włoszki Napoleona Helis i niewątpliwie największe osiągnięcie kinematografii rumuńskiej ostatnich lat - Śmierć pana Lăzărescu Cristi Puiu.
Po projekcjach odbyła się w kinowej kawiarence rozmowa z gośćmi, którymi byli pracownicy Rumuńskiego Instytutu Kultury w Warszawie, wraz z dyrektorem instytutu, Dorianem Branea, oraz wpływowy rumuński krytyk filmowy Andrei Gorzo.
Pierwszy z zaprezentowanych filmów podejmował bardzo bolesny temat – sprzedaży dziewcząt na potrzeby porno biznesu. Bohaterami obrazu są dwie siostry mieszkające w Oltenii, jednym z najuboższym rejonów Rumunii. Dla większości mieszkańców wsi wielkim marzeniem jest wyjechanie do pobliskiego miasta, Craiova. Ale dziewczyny pragną czegoś więcej. Chcą wyjechać za granicę, do Hiszpanii. Chcą nosić modne ciuchy, kupować sobie perfumy. Młodsza siostrę do wyjazdu z podejrzanym znajomym przekonuje jedynie perspektywa spotkania amerykańskich żołnierzy z bazy NATO. Chyba nawet same siostry nie wierzą, że naprawdę jadą na zbiór truskawek do Hiszpanii. Ale ich chęć wyrwania się z wioski, zakosztowania lepszego życia jest tak silna, że pomimo nękających ich wątpliwości decydują się na wyjazd. Jest to sytuacja niezwykle zbliżona do tej, jaką śledził film Franco de Pena Masz na imię Justine. Oby dwa filmy pokazują, że problem handlu kobietami nie stanowi marginesu działań międzynarodowych mafii. Takie sytuacje zdarzają się codziennie. A w ich inicjowaniu biorą udział sąsiedzi, znajomi, czasami nawet rodzina. Mężczyzna, który sprzedał siostry albańskiej mafii wraca do wioski, aby kandydować w wyborach. I ma na wygraną bardzo duże szanse. Nie oferuje co prawda, jak inni kandydaci, doprowadzenia wody czy wybudowania dróg, ale za to daje każdemu, kto odda na niego głos, szklankę alkoholu i parę chińskich tenisówek.
Tematem przewodnim rozmowy, która miała miejsce po seansach był drugi z zaprezentowanych filmów: Śmierć pana Lăzărescu. Andrei Gorzo bardzo szczegółowo zarysował międzynarodową karierę filmu, a także jego sposób recepcji w Rumunii. Historia bukaresztańskiego emeryta, który wraz z sanitariuszką bierze udział w nocnej odysei przez miejskie szpitale, przez jednych została odczytana jako krytyka systemu świadczeń zdrowotnych, inni mówili o bardziej uniwersalnej wymowie. Zdaniem niektórych krytyków, film Puiu mówi o niemożności doświadczenia prawdziwej miłości bliźniego. Lăzărescu Dante Remu, raz otaczany opieką, raz pozastawiany sam sobie, umiera. Nikt, nawet najbardziej empatyczna sanitariuszka nie jest w stanie towarzyszyć mu w tym doświadczeniu. Śmierć jest tylko jego, świat dookoła toczy się własnym rytmem. Już w mieszkaniu emeryta pada bardzo znacząca kwestia. Lăzărescu mówi do swojego kota: „Nic cię nie obchodzi, że cierpię”.
Kwestia ta może służyć również za podsumowanie zachowań wszystkich otaczających Lăzărescu ludzi. Sąsiedzi są skłonni dać choremu tabletkę, przynieść jedzenie, ale już nie chcą towarzyszyć mu w drodze do szpitala, pomimo że dobrze wiedzą, że stary człowiek jest sam. Ten 153-minutowy film pozwala nam w całej rozciągłości poczuć bezmiar osamotnienia, który jest przypisany w momencie śmierci człowieka. I nie chodzi tu bynajmniej o taki czy inny system opieki społecznej, o biurokratyzację, przepełnione sale, niemiłe pielęgniarki i aroganckich lekarzy. Rzecz w tym, że w momencie śmierci otaczają człowieka obcy ludzie, że umieszczany on jest w zimnej, nieznanej mu przestrzeni, a ratowanie jego życia jest dla wszystkich dookoła nie kwestią ludzkiej miłości i współczucia, ale narzuconego przez zawód obowiązku.

Włoszki (Italiencele)
reż. Napoleon Helmis
Rumunia 2004, 82 min.

Śmierć pana Lăzărescu (Moartea domnului Lăzărescu)
reż. Cristi Puiu
Rumunia 2005, 143 min.

Dzieci z dekretu (Decretteii)
reż. Florin Iepan
Rumunia 2004

Ewa Ciszewska

Jerzy Wójcik - ur. 1930 jest jednym z najwybitniejszych polskich filmowców. Zadebiutował jako operator w Eroice Andrzeja Munka (1958). Zrealizował m.in. zdjęcia do filmów Popiół i diament (1958) Andrzeja Wajdy, Matka Joanna od Aniołów (1961) i Faraon (1966) Jerzego Kawalerowicza, Westerplatte (1967) Stanisława Różewicza i Potop (1973) Jerzego Hoffmana. Nakręcił zdjęcia do ponad trzydziestu filmów.

Nagradzany m.in. dwukrotnie „Srebrną Palmą” w Cannes, dwukrotną nominacją do nagrody „Oskara”, Kryształową Gwiazdą Francuskiej Akademii Filmowej, trzykrotnym Grand Prix na FPFF w Gdyni. W roku 2002 odsłonił swoją gwiazdę w Alei Gwiazd w Łodzi.

Reżyser filmów fabularnych Skarga (1991) i Wrota Europy oraz spektakli telewizyjnych: m.in. Joanna d’Arc (1976) oraz Relacja (1977).

Jerzy Wójcik jest profesorem Sztuki Filmowej, od 1982 roku wykłada sztukę operatorską w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi.

Autor książki Labirynt światła.

18 listopada 2006 roku w Łodzi odbędzie się pierwszy Ogólnopolski Festiwal Filmów Komórkowych "OFFK-a", filmów kręconych z komórki, z aparatu, z kamery.Na pomysł festiwalu wpadli animatorzy Bałuckiego Ośrodka Kultury "Na Żubardzkiej" w Łodzi, i oni też są organizatorami pierwszej jego edycji. Zgłoszenia należy nadsyłać do 20 października.

Celem organizatorów jest popularyzacja amatorskiej i niezależnej sztuki filmowej oraz dostarczenie narzędzi do zabawy w filmowanie poprzez uczestnictwo w warsztatach oraz wyróżnienie tych, którym ta zabawa twórczo zaowocowała.

Festiwal jest konkursem ogólnopolskim dostępnym dla wszystkich filmowców amatorów. Filmy na płytach CD w formatach AVI, WMV, MPEG powinny zostac dostarczone przez ich twórcy w terminie do 20 października 2006. Wypełnioną kartę zgłoszenia wraz z dołączoną płytą CD z filmem należy dostarczyć lub wysłać pocztą jako list polecony na adres: Bałucki Ośrodek Kultury „Na Żubardzkiej”, 91-022 Łódź, ul. Żubardzka 3.
Czas trwania filmu nie powinien być dłuższy niż 5 minut. Decyzje o dopuszczeniu filmów do Festiwalu przez Komisję Kwalifikacyjną zostana podjęte do 15 listopada.

Organizatorzy pragną, aby festiwal ten stał się miejscem wirtualnych i realnych spotkań ludzi zaczynających przygodę z filmem. Dokładnych informacji na temat Festiwalu udziela koordynator projektu Zbigniew Placzyński (tel. 042 651 67 47, e-mail: zubardzka@bok.lodz.pl).

Wiecej informacji oraz przykłady krótkich filmów dostępne są na oficjalnej stronie festiwalu http://filmo.w.interia.pl.

Program Festiwalu:

- 6 października 2006 godz. 17.00 nieodpłatne warsztaty filmowe:

"Edycja filmu w programach komputerowych, konwersja pliku wideo"

- 1 - 12 listopada 2006 kwalifikacje filmów przez Komisję Konkursową

- 18 listopada 2006 godz.18.00 przegląd konkursowy - roztrzygnięcie festiwalu: projekcja wybranych filmów i wręczenie nagród.

Program:

03.11 piątek
Etiudy PWSFTviT - pokaz zamknięty

04.11 sobota
17.00 WSZYSCY JESTEŚMY CHRYSTUSAMI (2006) reż. Marek Koterski – 12 zł
19.00 W ŚRODKU PODRÓŻY (2006) reż. Daniel Poslby, PWSFTviT, pokaz premierowy -
wstęp wolny

05.11 niedziela
17.00 CHAOS (2006) reż. Xawery Żuławski – 12 zł
19.00 JASMINUM (2006) reż. Jan Jakub Kolski – 12 zł

06.11 poniedziałek
16.30 ŻUREK (2003) reż. Ryszard Brylski – 12 zł
18.00 Salon Polityki: spotkanie z Katarzyną Figurą

Perły archiwum:
07.11 wtorek
18.00 DWORZEC DLA DWOJGA (1982) reż. Eldar Riazanow – 5 zł

08.11 środa
18.00 POSTRZYŻYNY (1980) reż. Jiri Menzel – 5 zł

09.11 czwartek
18.00 NIEWOLNICA MIŁOŚCI (1976) reż. Nikita Michałkow – 5 zł

Dworzec dla dwojga (1982) , produkcja: ZSRR gatunek: Melodramat
reżyseria Eldar Riazanow scenariusz Emil Braginsky, Eldar Riazanow zdjęcia Vadim Alisov muzyka Andrei Petrov (II) czas trwania: 141
Wzruszająca opowieść o miłości dwojga samotnych ludzi, którzy poznają się na dworcu kolejowym prowincjonalnego miasteczka.
Smutna komedia - takie określenie chyba najbardziej pasuje do „Dworca dla dwojga” - jest filmem nastroju i zamyślenia.
Ludmiła Gurczenko stworzyła tu niezapomnianą kreację, subtelnie ukazując spowodowaną przez miłość przemianę krzykliwej kelnerki z dworcowej restauracji w opiekuńczą i pełną oddania kobietę.

Niewolnica miłości (1976), produkcja: ZSRR gatunek: Dramat, Komedia, Kostiumowy, Romans
reżyseria Nikita Michałkow scenariusz Fridrikh Gorenshtein, Andriej Konczałowski zdjęcia Pavel Lebeshev muzyka Edward Artemiew czas trwania: 94
Tragifarsa Nikity Michałkowa, zainspirowana historią Wiery Chołodnej, wielkiej divy niemego kina, która zginęła tragicznie w okresie rewolucji.
Lata wojny domowej w Rosji. Stary świat się wali, zwyciężają bolszewicy, tylko gdzieś na południu kraju - zakątek pozornego spokoju, z którego korzystają filmowcy, kręcąc melodramat. Taka sytuacja "w zawieszeniu" nie może jednak trwać wiecznie. Główna bohaterka, popularna aktorka [wybitna rola Jeleny Sołowiej] zostaje wciągnieta w konspiracyjno-miłosną intrygę, która udowadnia jej w dobitny sposób, że realne życie potrafi być bardziej ekscytujące i niebezpieczne, niż to które odtwarzane jest przed kamerą...

Postrzyżyny (1980) produkcja: Czechosłowacja gatunek: Dramat, Komedia, Obyczajowy
reżyseria Jirí Menzel scenariusz Jirí Menzel, Bohumil Hrabal zdjęcia Jaromír Šofr od lat: 15 czas trwania: 93
Ciepły i zabawny film kontynuatora wielkiej tradycji czeskiej Nowej Fali, oparty wybitnym opowiadaniu B. Hrabala.
Rzecz dzieje się w browarze w Nymburku. Jego zarządca, Francin, ma niemało kłopotów ze swoją śliczną, aczkolwiek niepokorną i nieco nieobliczalną żoną Marią (rewelacyjna Magda Váąáryová). Żywiołowa i młodzieńczo zalotna Maryśka ma piękne, długie blond włosy, które, obok zabytkowej studni, są największą ozdobą miasteczka. Tytułowe postrzyżyny symbolizować miałyby ukrócenie samowoli narwanej pani Marii

Nie ma gotowych wzorów, czy schematów analiz filmowych. Natomiast są analizy lepsze i gorsze.

W naszym projekcie proponujemy analizy mistrzowskie. Zaproszenie do udziału przyjęli cenieni teoretycy, historycy i praktycy sztuki filmowej. Każdą analizę poprzedzi projekcja danego tytułu. Zaproponujemy także uczestnikom spotkań polemikę z mistrzami. Zajęcia skierowane są do pedagogów, studentów i młodzieży szkół ponadgimnazjalnych.

Proponowane tematy analiz:

* George'a Meliesa nieme kino atrakcji wizualnych
* "Obywatel Kane"- Orsona Wellesa - kino w labiryncie ludzkiej egzystencji
* "Siódma pieczęć" Ingmara Bergmana - średniowieczna teodycea
* "Powiekszenie" Michelangelo Antonioniego- filozofia formy
* "Fellini Satiricon" - zmierzch starożytnego świata
* "Kabaret" Boba Fosse - demony XX wieku

Mistrzowie spotkają się w z uczestnikami kinie "Charlie" Łódź, ul. Piotrkowska 203/205

Terminy: 28.10.06, 04.11.06, 18.11.06, 25.11.06, 02.12.06, 09.12.06 (soboty).

Zajęcia będą trwały od 10.00 do 14.00.

Karnet na całość: 25 zł.

Zgłoszenia telefoniczne w CGEF 0-42 688-52-15 w. 20 lub przed zajęciami.

Projekt dofinansowany przez Wydział Kultury UMŁ.

30.10 poniedziałek
18.00 NOC NA ZIEMI (1991) reż. Jim Jarmusch – 12 zł

02.11 czwartek
17.00 In Memoriam: POŻEGNANIA (1958) reż. Wojciech Jerzy Has – wstęp wolny

Jeden z największych wizjonerów polskiego kina. Krytyk filmowy Maria Kornatowska powiedziała o nim: „Wielki artysta, wspaniały człowiek. Miał niepowtarzalne, ironiczne poczucie humoru. Niesłychanie wrażliwy i charyzmatyczny człowiek”.
Szczególne sukcesy odniosły jego adaptacje literatury pięknej, m.in. film "Rękopis znaleziony w Saragossie" wg powieści J. Potockiego (nagrody na festiwalach filmowych w Edyngurgu, San Sebastian), "Lalka" wg powieści B. Prusa, a także ekranizacja prozy B. Schulza pt. "Sanatorium pod Klepsydrą".

POŻEGNANIA (1958) Trzonem fabuły "Pożegnań" są losy nie spełnionej miłości Pawła - młodego chłopaka z zamożnej rodziny i Lidki - fordanserki "z zasadami". Po raz pierwszy spotkają się w nocnym klubie. Wybierając się do tak podejrzanego miejsca Paweł pragnie wyrazić swój bunt przeciw mieszczańskiej obyczajowowści. W lokalu poznaje atrakcyjną, lecz rozgoryczoną życiem tancerkę. Młodzi przypadają sobie do gustu na tyle, że wspólnie wyjeżdżają za miasto. Ich romans jest jednak krótkotrwały i platoniczny....