W niedzielę, 27 listopada 2005 r. zakończył się 15 Przegląd Polskich Filmów Fabularnych Debiuty w Koninie. W plebiscycie publiczności (która co roku nagradza najlepszy film) zwyciężyła "Oda do radości" w reżyserii Anny Kazejak-Dawid, Jana Komasy i Macieja Migasa.

O filmie piszemy niżej na stronie.

Film Grega Zglińskiego „Cała zima bez ognia” pojechał do Osaki na Festiwal Filmów Europejskich. Będzie go można zobaczyć także w Łodzi na festiwalu Camerimage.

Film opowiada historię Jeana i Laure, którzy w pożarze tracą córeczkę. Laure trafia do szpitala psychiatrycznego, nie mogąc pogodzić się z tragedią. Jean poznaje albańskich emigrantów i próbuje żyć pomimo straty. W „Całej zimie bez ognia” reżyser zestawił dwa rodzaje cierpienia – tragedię rodziców, którzy stracili dziecko i ludzi, których dotknęła wojna i czystki etniczne.

Greg Zgliński jest z pochodzenia Polakiem, wychowanym w Szwajcarii. Był jednym z ostatnich studentów Krzysztofa Kieślowskiego w Łódzkiej Szkole Filmowej. Film „Cała zima bez ognia” zdobył już podwójną nagrodę na 61. Festiwalu Filmów w Wenecji ( za najlepszy film pełnometrażowy oraz za najlepszy debiut).
opr. PT

W środę w Cafe Foto 102 odbędą się projekcje filmów Curtisa Burza z cyklu "Nowa Fala wyż 70": "Kurt Donald Cobain", "Mark Marisroe - Polaroids", "Confessio" i "Portrait of Chekhov - the Actress".

Pokazy filmów w Cafe Foto 102 odbywają się w każdą środę.
www.s102.com.pl

Z okazji odsłonięcia gwiazdy Andrzeja Munka na ul. Piotrkowskiej Kino Cytryna zaprasza na bezpłatne pokazy dwóch jego filmów.

12.00 PASAŻERKA
Ostatni film Munka. Po jego smierci w trakcie kręcenia filmu, jego współpracownicy dokończyli obraz nie dokręcając ani jednej sceny i dodając komentarze, czytane na tle szeregu nieruchomych fotografii. Film o dwóch młodych kobietach z obozu koncentracyjnego -uwięzionej Polce i Niemce, strażniczce. Film dostał nagrody w Cannes i na festiwalu w Wenecji w 1964.

13.30 ZEZOWATE SZCZĘŚCIE
"Zezowate szczęście" opowiada w groteskowo - karykaturalnym ujęciu losy pechowego oportunisty, Piszczyka, który - w różnych warunkach na przestrzeni dwudziestu lat - usiłuje przypodobać się aktualnym władzom. Wszelkie te próby "dobrze widzianych" metamorfoz kończą się fiaskiem: Piszczyk pozostaje antybohaterem - kolejnych bezkrytycznych "przemian" dokonuje zawsze za późno. Fenomenalna rola Bogumiła Kobieli.

W sobotę 26 listopada w Studio 102 odbędzie się wystawa i pokaz filmów Marcina Latałły.

Wystawa Marcina Latałły "Portret Niedokończony - Stanisław Latałło, operator", dedykowana jest ojcu Marcina Latałły, zmarłemu tragicznie polskiemu dokumentaliście Stanisławowi Latałło. Na wystawę składają się zdjęcia - uchwycone klatki z filmu Tadeusza Konwickiego "Jak daleko stąd, jak blisko", przy którym Stanisław Latałło pracował jako drugi operator.

Wystawie towarzyszyć będą także pokazy krótkometrażowych filmów Marcina Latałły, "Pocałunek nocy", "Debiut", "Wojciech Leder przy pracy" oraz jego etiud szkolnych.

więcej www.s102.com.pl

W niedzielę 20 listopada zakończył się jeden z konkursów XII Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Etiuda & Anima 2005 w Krakowie. Nagrodę Grand Prix - "Złotego Dinozaura" otrzymał film Moje miejsce w reżyserii Leszka Dawida z łódzkiej szkoły filmowej.

Film opowiada historię Romka, dwudziestosześcioletniego perkusisty z małego miasteczka, który próbuje odnaleźć swoje miejsce w życiu. Rodzinne miasteczko wydaje się zbyt małe, jednak pierwsze próby wyrwania się z niego nie są zachęcające.
Film uhonorowano za trafne ukazanie sytuacji społecznej młodego pokolenia.
W festiwalowym konkursie wzięło udział 47 filmów. Ich twórcy ubiegali się o nagrody Złotego, Srebrnego i Brązowego Dinozaura. Jury przyznało także trzy równorzędne Honorowe Wyróżnienia, m.in. filmowi Ślub w reżyserii Krzysztofa Rzączyńskiego z PWSFTViT z Łodzi "za biegłość warsztatową i dostrzeżenie subtelnej różnicy między życiem i sztuką".

Nagrodzone filmy zostaną pokazane w Łodzi 7 i 8 stycznia w Kinie Cytryna.
Strona festiwalu: www.etiuda.org

Filmy z cyklu „Poczet Poetów Polskich".

Poczet Poetów Polskich to krótkie, kilkuminutowe, często zabawne filmy dokumentalne o znanych i mniej znanych poetach zrobione bez patosu, pokazujące poetów jako zwykłych ludzi i jeden wiersz z ich dorobku.

Wojciech Kądziela - „Człowiek z hymnem na głowie"
Henryk Zasławski - „Poeta nie jest spikerem"

oraz

„Okolice rodne" - Marcin Cecko
„V2 Foksal" - Darek Foks
„W jelitkowe struny" - Tymon Tymański
„Tryptyk Kazimierski" - Kazimierz Malinowski
„Bratek" - Piotr Bratkowski
„Eugeniusz Oniegin na żywo" - Kobas Laks i Wojciech Koronkiewicz
„A ma duszę nasz dom" - Ernest Bryll
„Botaniczny" - Julia Hartwig
„Żyję w ojczyźnie języka" - Marek Kubis
„Koledzy mi wymyślają tytuł" - Ryszard Kapuściński
i inne

Rozmowę z autorem poprowadzi Piotr Macierzyński.
www.malalitera.pl

World Ad Festiwal to pierwszy międzynarodowy objazdowy festiwal reklam. Powstał we współpracy z IAMA (International Ad Movies Archives) i z najważniejszymi Festiwalami i Przeglądami Reklam na świecie.

Program obejmuje najnowsze spoty reklamowe (2003 - 2004), kompletne kampanie pojedynczych firm, reklamy przetwarzane przez użytkowników Internetu. Razem to ponad 500 filmów ze wszystkich stron świata:

- Reklamy nagrodzone w 2004 roku na prestiżowych festiwalach
- Najpiękniejsze spoty z Azji, z lat 2003-2004
- Humor w reklamie: najzabawniejsze filmy reklamowe ostatnich 10 lat
- Saga reklamowa Peugeota, Budweisera i MTV
- Najlepsze reklamy agencji DDP&Fils, Saatchi&Saatchi, Leo Burnett
- Reklamy kandydatów do organizowania Olimpiady 2012 r.
- Panorama 2004 - reklamy Nike, FedEx i Playstation
- Najlepsze kampanie publiczne UNICEFU, Green Peace
- Antytytoniowe kampanie reklamowe

Podczas 7 Festiwalu Gór Sportów Ekstremalnych i przygody wręczono nagrodę Camera Extreme przyznawaną wspólnie z PWSFTviT w Łodzi twórcom filmów o sportach ekstremalnych.

Pierwszą nagrodę dostał Jerzy Surdel. Absolwent łódzkiej szkoły filmowej, był pierwszym Polakiem, który przekroczył magiczną granicę ośmiu tysięcy metrów. Przez wiele lat dla Telewizji Polskiej reżyserował teatry telewizji i filmy podróżnicze. W 1974 roku dla Studia 2 dokumentował pierwszą zimową wyprawę na Lhotse. W 1988 poprosił o azyl polityczny w Szwajcarii. Po powrocie do kraju w 1993 roku pracował dla Telewizji Polskiej tworząc magazyn Dreszcze i dokumentując wyprawy Marka Kamińskiego na oba bieguny.

Do najbardziej cenionych na świecie filmów Surdela należą: Odwrót (1969), Surrender to Everest (1970), Akcja (1972), Zima 8250 (1974), A jednak słońce (1980), Dwa bieguny w jednym roku - Antarctica (1996), Transantrctica 96/97 (1997).

Drugą nagrodę dla reżysera filmów ekstremalnych dostał Amerykanin Norman Kent. Jest liderem w filmowaniu i fotografowaniu powietrznych akrobacji i działań dla wytwórni filmowych, telewizji, firm reklamowych, oprawy wydarzeń sportowych i wydawnictw. Jest autorem zdjęć w znanych produkcjach hollywoodzkich takich jak np. Strefa zrzutu czy XXX. Filmował pierwszy udany przelot paralotnią nad Biegunem Północnym. Był odpowiedzialny za realizację i pokaz na żywo powietrznej części ceremonii otwarcia Olimpiady Zimowej w 1994 roku i Olimpiady Letniej w 1988 roku.

Mały przegląd filmów propagandowych

Program:

21.11 Filmy brytyjskie- prowadzenie spotkania Aleksandra Podębska

- The First Days, reż. H. Jennings, H. Watt
- Christmas under Fire, reż. H. Watt
- London Can Take It, reż. H. Jennings, H. Watt
- Mr Prodfoot shows a light
- Save Rubber

23.11 Filmy amerykańskie- prowadzenie spotkania Tomasz Bulak

- Bitwa o Midway, reż J. Ford
- Preludium wojny, reż F. Capra

24.11 Amerykańskie filmy animowane okresu wojny - prowadzenie spotkania dr Tomasz Majewski (Filmoznawstwo UŁ)

25.11 Filmy polskie - prowadzenie spotkania Filip Jacobson

- Polska walcząca - kronika filmowa z Powstania Warszawskiego
- Mp. Adama i Ewy, reż. M. Waszyński

26.11 Amerykańskie filmy animowane okresu wojny Walta Disney'a - prowadzenie spotkania dr Tomasz Majewski

Wstęp wolny

www.malalitera.pl

Od soboty w Łodzi pierwsza edycja Festiwalu FILMY ŚWIATA ALE KINO!. W programie imprezy znajdą się filmy z Azji, Bliskiego Wschodu, Afryki oraz Ameryki Łacińskiej. Produkcje ważne a nieznane w Polsce.

Cel, jaki postawili sobie twórcy festiwalu FILMY ŚWIATA ALE KINO! to przedstawienie bogactwa kina spoza naszego kręgu kulturowego – filmów awangardowych i oryginalnych, poruszających publiczność w krajach swego pochodzenia i na międzynarodowych festiwalach. Choć zazwyczaj nie ma dla nich miejsca w repertuarach multipleksów, to właśnie one wyznaczają trendy, inspirują, a przede wszystkim odkrywają rzeczywistość inną od tej znanej z sensacyjnych doniesień prasowych i telewizyjnych.

W programie znalazło się 16 filmów fabularnych nagradzanych m.in. na festiwalach w Cannes, Berlinie, Wenecji, Chicago, Rotterdamie i Seattle. 10 z nich nie było dotąd pokazywanych w Polsce.

Przegląd otworzy film Ziemia i popioły (Nagroda Regard Original na MFF Cannes 2004), który porusza problem cywilnych ofiar interwencji Amerykanów w Afganistanie. Starzec Dastaguir i jego pięcioletni wnuczek Yassin przemierzają zniszczony kraj gdzieniegdzie tylko zamieszkały przez wymęczonych lub okaleczonych ludzi. Raz jadą ciężarówką, gdy trzeba, idą pustynną drogą. Pełen dziecięcej energii chłopiec, co raz ucieka dziadkowi, nie słucha jego napomnień. Celem ich podróży jest kopalnia, gdzie podobno pracuje syn Dastaguira i ojciec Yasina, Murad. Dastaguir musi poinformować go, że cała rodzina zginęła w niedawnym bombardowaniu. Boi się to zrobić, ponieważ obawia się, że syn będzie szukał zemsty i również zostanie zabity.

PROGRAM 1. festiwalu FILMY ŚWIATA ALE KINO!

AZJA

- ŁUK (Hwal/The Bow) reż. Kim Ki-duk, Korea Południowa, 2005
- KAPRYŚNA CHMURA (Tian bian yi duo yun/The Wayward Cloud) reż. Tsai Ming-liang, Tajwan, 2005
- PODRÓŻNICY I MAGOWIE (Travellers and Magicians) reż. Khyentse Norbu, Bhutan, 2003
- POGANIACZ BAWOŁÓW (Mua len trau/Buffalo Boy) reż. Minh Nguyen-Vo, Wietnam, 2004
- PONIEDZIAŁEK (Monday) reż. Sabu, Japonia, 2000
- SHARA (Shara Soju) reż. Nami Kawale, Japonia, 2003
- UCIEC! (Lu Cheung/Passages) reż. Yang Chao, Chiny, 2004

BLISKI WSCHÓD

- BŁOTO (Camur/Mud) reż. Dervis Zaim, Turcja, 2003
- KUZYNI (Sundug al-dunya/Sacrifices) reż. Oussama Mohammad, Syria, 2002
- MARZENIA STARTE W PROCH (Khab-e khak/Dreams of dust) reż. Sepideh Farsi, Iran, 2003
- ZIEMIA I POPIOŁY (Khakestar-o-khak/Earth and Ashes) reż. Atiq Rahimi, Afganistan, 2004 – FILM OTWARCIA
- CZERWONY JEDWAB (Satin rouge) reż. Raja Amari, Tunezja, 2002

AFRYKA

- ADANGGAMAN (Adanggaman) reż. Roger Gnano M'Bala, Wybrzeże Kości Słoniowej, 2000
- MILCZENIE LASU (Le silence de la foret) reż. Bassek Ba Kobhio, Kamerun, 2003

AMERYKA ŁACIŃSKA

-DZIEŃ BEZ MEKSYKANÓW (Un dia sin Mixicanos) reż. Sergio Arau, Meksyk, 2004
- MADAME SATA (Madame Sata) reż. Karim Ainouz, Brazylia, 2002

Projekcjom towarzyszyć będą spotkania z wybitnymi znawcami tematyki prezentowanej w filmach.

Szczegółowe informacje o programie imprezy na www.manana.pl oraz www.alekino.pl.

World Ad Festival to pierwszy międzynarodowy objazdowy festiwal reklam z całego świata. Program powstał we współpracy z IAMA (International Ad Movies Archives). Obejmuje najnowsze spoty reklamowe, kompletne kampanie pojedynczych firm oraz reklamy przetwarzane przez użytkowników Internetu. Razem ponad 500 filmów ze wszystkich stron świata.

W programie:
• Reklamy nagrodzone w 2004 roku na prestiżowych festiwalach reklam
• Najpiękniejsze spoty z Azji, z lat 2003-2004
• Humor w reklamie: najzabawniejsze filmy reklamowe ostatnich 10 lat
• "saga reklamowa" Peugeota
• "saga reklamowa" Budweisera
• "saga reklamowa" MTV
• Najlepsze reklamy agencji BDDP&Fils, Saatchi&Saatchi, Leo Burnett
• Reklamy miast kandydujących do organizowania Olimpiady w 2012 roku.
• Panorama 2004 - reklamy Nike, FedEx i Playstation
• Najlepsze kampanie publiczne UNICEFU, Green Peace
• Antytytoniowe kampanie reklamowe

Więcej informacji: www.charlie.pl

Tygodnik "Polityka" ogłosił nazwiska kandydatów do "Paszportów Polityki" w kategorii Film. W gronie nominowanym znalazła się trójka młodych filmowców PWSFTViT: Anna Kazejak-Dawid, Jan Komasa i Maciej Migas. Zostali wyróżnieni za film "Oda do radości".

Nominacje otrzymali również Przemysław Wojcieszek za film "Doskonałe popołudnie" i Anna Jadowska za "Teraz ja".

Trzy opowieści - ze Śląska, Warszawy i Pomorza. Po długim pobycie w Anglii Aga wraca do domu. To, co zastaje nie napawa optymizmem. Ojcu grozi utrata pracy. W kopalni trwa strajk. Dziewczyna postanawia otworzyć własny zakład fryzjerski, by wspomóc rodzinę. W Warszawie Michał wygrywa radiowy konkurs hip-hopowy. W życiu rodzinnym i uczuciowym nie ma już jednak tyle szczęścia - grozi mu rozstanie z dziewczyną. Wiktor wraca po studiach do niewielkiej nadmorskiej miejscowości. Po jakimś czasie rodzice każą mu wyprowadzić się z domu, aby wynająć jego pokój turystom. Traci także pracę w wędzarni ryb.

Anna Kazejak-Dawid (ur. 1979) studiowała kulturoznawstwo na Uniwersytecie Śląskim i Uniwersytecie Łódzkim. Od 2001 r. jest studentką Wydziału Reżyserii PWSFTViT. Jan Komasa (ur. 1981) studiował filozofię na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Obecnie studiuje reżyserię w PWSFTViT w Łodzi. Maciej Migas (ur. 1976) ukończył dziennikarstwo na Uniwersytecie Wrocławskim. Jest studentem Wydziału Reżyserii w PWSFTViT oraz słuchaczem Mistrzowskiej Szkoły Reżyserii Andrzeja Wajdy.

Za „Odę do radości” otrzymali Nagrodę Specjalną Jury na tegorocznym festiwalu w Gdyni.

"Paszporty" zostaną wręczone po raz 13. W ten sposób redakcja honoruje artystów oryginalnych, poszukujących, przekraczających granice konwencji. Twórców młodych, zwracających uwagę pierwszymi dokonaniami, aby pomóc im w dalszej artystycznej działalności.

Nagrody przyznawane sa w sześciu dziedzinach - film, literatura, teatr, muzyka, sztuki wizualne i muzyka rozrywkowa.

Nominowanych wytypowali: Michał Chaciński, Barbara Hollender, Andrzej Kołodyński, Krzysztof Kłopotowski, Lech Kurpiewski, Tadeusz Lubelski, Jerzy Płażewski, Anita Piotrowska, Tadeusz Sobolewski, Małgorzata Sadowska.

Uroczystość wręczenia "Paszportów Polityki" odbędzie sie 10 stycznia 2006.
opr. Ł.B.

18 listopada w Kinie Charlie w ramach VI edycji festiwalu Filmostrada odbędzie się premiera filmu „MOJA DROGA WENDY”.

Autorem scenariusza jest Lars von Trier, reżyserem - Thomas Vinterberg („Festen”, „Wszystko o miłości”). W wyniku współpracy dwóch niezwykłych osobowości kina powstało dzieło unikalne, będące mieszanką „Królestwa” Larsa von Triera oraz „Mechanicznej pomarańczy” Stanley’a Kubricka.

W małym miasteczku osiemnastoletni Dick po stracie ojca czuje się bezpiecznie jedynie z pistoletem w dłoni. Choć nazywa siebie pacyfistą, razem z kolegami zakłada klub miłośników broni. Pewnego dnia młodzi ludzie są zmuszeni użyć jej w obronie własnej. Zaciera się cienka granica pomiędzy dobrem i złem.

Kolejna edycja FILMOSTRADY ruszyła 23 września. Festiwal trwale już zagościł na filmowej mapie Polski. Na program składają się filmy prezentowane i doceniane na festiwalach filmowych na całym świecie, realizowane zarówno przez znanych mistrzów światowego kina, jak i debiutantów.

Zmieniła się formuła festiwalu. W programie znalazło się 6 tytułów- wszystkie trafią do kin pod wspólnym szyldem. Każdy będzie miał jednak oddzielną premierę, co zaś za tym idzie, szansę na dłuższą obecność na ekranach. Filmy trafią do kin w około półtoramiesięcznych odstępach.

Więcej na temat FILMOSTRADY VI: www.filmostrada.spinka.pl

Organizatorem Przeglądu jest Stowarzyszenie Filmowców Polskich przy współpracy Ministerstwa Kultury i Ambasady Chin w Polsce. Przegląd zostanie pokazany w Warszawie, a później w Krakowie, Lublinie, Poznaniu, Koninie, Łodzi i Szczecinie.

Stona festiwalu: www.przeglad-filmow-chinskich.pl


16.11.2005 (środa) Żyć w pokoju (Live in peace), 100 min.
17.11.2005 (czwartek) Dom latających sztyletów (House of flying daggers) 119 min.
18.11.2005 (piątek) Taekwondo, 107 min.
19.11.2005 (sobota) Duszenie (Suffocation), 98 min.
20.11.2005 (niedziela) Górscy listonosze (Postmen in the mountains), 90 min.
21.11.2005 (poniedziałek) Deng Xiao-Ping, 112 min
22.11.2005 (wtorek) Parkingowy w lipcu (The parking attendant in July), 90 min.
23.11.2005 (środa) Adopcja (Running for son) 89 min.
24.11.2005 (czwartek) Droga bez końca (Endless way), 89 min.

Jesienna odsłona wspólnej akcji Szorty.pl i Heyah pod nazwą „POKAZY SZORTÓW”. Na widzów czekają trzy nowe „POKAZY SZORTÓW” – HOT SZORTY, KAJNE GRENZEN oraz KOSMO SZORTY.

Pierwszy z cyklu pokazów został zatytułowany HOT SZORTY. Wśród filmów znajdziemy animacje, filmy fleszowe, fabuły, skecze i dokumenty- kilkanaście filmów i prawie 90 minut zabawy.

Podczas spotkań prezentowane są filmy stworzone przez młodych twórców, którzy - często po raz pierwszy - będą mieli szansę skonfrontować swoje dzieła z publicznością. Uczestnicy imprezy będą mogli glosować na najlepszy film prezentowany danego wieczoru. Wyniki zebrane ze wszystkich ośrodków zostaną ogłaszone w prasie i Internecie. Wśród biorących udział w glosowaniu zostaną rozlosowane nagrody.

Wstęp wolny.

Więcej informacji: www.szorty.pl

Harcerki i harcerze w mundurach mogą liczyć na zniżki na wszystkie seanse.
12 Listopada, Sobota godz. 12:00 "Czarne Stopy" i krótki film o XV ŁDH - wstęp wolny! Seans z okazji 85 lecia XV ŁDH i 10 lecia 5 ŁDH-ek.
Film "Czarne Stopy" w reżyserii Waldemara Podgórskiego jest kultowym obrazem dla wszystkich harcerzy. Szczególnie ważny jest dla łódzkiego środowiska harcerskiego - obok zawodowych aktorów występowali w nim harcerze 28 ŁDH, nadal działający w ZHR. Jest to również debiut aktorski Cezarego Pazury.

W dniach 17-19 listopada Koło Naukowe Filmozawców Uniwersytetu Łódzkiego organizuje konferencję naukową poświęconą dialogowi kina najnowszego ze współczesnością.

Tematy wystąpień:
- Kino a zróżnicowania społeczne i kulturowe
- Motywy globalizacji–antyglobalizacji
- Film a krytyka polityczna
- Filmowy wizerunek społeczeństwa polskiego
- Współczesność i nowe poszukiwania estetyczne w kinie

Instytut Teorii Literatury, Teatru i Sztuk Audiowizaulnych; ul.
Franciszkańska 1/5

W sobotę 5 listopada Deirdre Towers – wiceprezes zarządu istniejącego od 60 lat Dance Film Association oraz dyrektor artystyczny festiwalu Dance on Camera, który odbywa się od 1971 roku - wygłosiła wykład w ramach III Festiwalu Kino Tańca.

Amerykanka mówiła, że taniec od zawsze towarzyszył sztuce filmowej. Zanim pojawiło się to, co dziś nazywamy ‘kinem tańca’, tancerzy wykorzystywano w filmie wszelako – by popisać się możliwościami technicznymi, by wprowadzić nastrój (rozśmieszyć lub rozczulić) czy po prostu by opowiedzieć historię opartą na tańcu. Dlatego nie powinno się wyrzucać na margines rozważań o tańcu w kinie Chaplina, Keatona czy w musicalach. Jednocześnie wyjaśniała, że tańczyć może nie tylko człowiek, ale też np. koparka.

Mówiła o związkach filmu z tańcem i o trudnościach we wspópracy między artystami – o obawach tancerzy przed tym, że film zuboży odbiór ich tańca, a filmowców - że nie znając się na tańcu, nie będą w stanie go sfilmować. Festiwale takie jak Kino Tańca ułatwiają komunikację i pomagają rozwiać te lęki. Różnica między kinem tańca a rejestracja polega na tym, że jeśli film wywołuje chęć zobaczenia tańca na żywo – jest źle zrobiony.

Wykład uzupełniały projekcje fragmentów najważniejszych filmów tańca. (AP)

W niedzielę 6 listopada 2005 roku w Dużym Kinie ŁDK w związku z 3 edycją Festiwalu Kina Tańca 2005 we współpracy z Dance Screen On Tour SK Culture Fundation Cologne, IMZ Vienna oraz Dance Film Association in New York odbył się pokaz filmów dokumentalnych i krótkometrażowych z całego świata.

Przegląd otworzyła projekcja filmu produkcji włoskiej w reżyserii Carlo Ippolito „Il segreto di Pucinella” z choreografią Brunona Steinera do muzyki Igora Strawińskiego. To zabawna wariacja zainspirowana m.in. motywami mitycznymi (jedną z głównych bohaterek jest sama Wenus) i biblijnymi. Z największą aprobatą publiczności spotkał się obraz nominowany do nagrody jury na XXXIII Annual Film Festival pt. „Man’dalas” w reżyserii Cosimo Zitani. To mroczna i schizofreniczna wizja impresji rodzącej się u człowieka, który nie może się wydostać z drzwi obrotowych. Widzom spodobał się również film „Horses never lie”. Wyreżyserowała go Kathi Prosser, a choreografię opracowała Caroline Richardson, która tak skomponowała układ taneczny, że gesty tancerki do złudzenia przypominały ruchy konia. Publiczność bardzo ciepło przyjęła również zabawną kompozycję „Pretty big dig”, której reżyserem i choreografem jest Anne Troake. Autorka filmu wykazała się oryginalnością - pokazała, że tańczyć w rytm walca z niesamowitą gracją i lekkością potrafią również trzy kilkutonowe…koparki!

Publiczność Festiwalu (aczkolwiek nieliczna - czy to znaczy, że mainscreen wyparł kino niszowe…? ) mogła również obejrzeć dokument „The Gods of Bali” produkcji Holenderskiej z 1930 roku, przerobiony w 1945 przez Amerykanina Roberta Syndera. Film pokazuje rolę rytuałów i związanych z nimi ściśle obrzędów dla społeczności żyjących na Bali. Obrzędowy taniec pomaga wyleczyć choroby, kontaktować się z sacrum czy wypędzić demona.
Inny dokument na Festiwalu to "Ate Apokalipsis” rodzimej produkcji w reżyserii Jerzego Wożniaka oraz film z USA – „Carnival of Rythm” Jeana Negulesco. (IP)

Słuchacze siedzą w milczeniu i wodzą wzrokiem w prawo i w lewo. Patrzą na mężczyznę z czerwonym kubkiem, który mówiąc do nich spaceruje w tę i z powrotem. To Juliusz Grzybowski – absolwent wrocławskiej filozofii pracujący nad doktoratem o narodzinach tańca, dawny tancerz Teatru Tańca Alter. Popijając kawę i jedząc baton opowiada o gruntowaniu ruchu.

O ruchu opowiadał w ruchu. Wykład był klarowny i logiczny. Składał się z pytań i odpowiedzi filozofa, za pomocą których próbował zdefiniować kilka podstawowych dla tańca i kina pojęć - ruchu, miejsca czy czasu. Szukał odpowiedzi na pytanie: czym jest taniec, a czym kino tańca. Przywoływał Arystotelesa, Platona, Filodemosa i dyskutował z ich definicjami. Zagajając „znacie Państwo tę historię…” przypominał opowieści o starożytnych bogach i bohaterach.

Wszystko po to, by pokazać, że choć wydaje nam się, że wiemy, czym jest taniec, to może jednak nie do końca. Bo czym jest? Wyrażeniem emocji przez ruch? Jak mówi Grzybowski – bokser nie jest tancerzem, choć właśnie w taki sposób swe emocje wyraża. Dla wrocławskiego filozofa taniec jest „ruchem przesądzonym zanim się dokonał”. A kino tańca? Czymś nie do końca określonym, czymś niebezpiecznym, „tożsamością życia i śmierci” – jak powiedział. Wprawdzie Grzybowski nie dał jasnych i klarownych odpowiedzi i - jak sam zauważył - zabrakło pointy, ale w tym wykładzie chyba nie o jasne odpowiedzi i pointę chodziło.
(AP)

Przegląd szwedzkich filmów dla dzieci i młodzieży zrealizowany w ramach projektu kultury dziecięcej Czytam, wiem, tworzę. Projekt inspirowany jest szwedzkim podejściem do dzieci i praw dziecka, jego celem jest zachęcenie dzieci i dorosłych do lektury szwedzkich książek oraz rozmaitych działań twórczych.
Od listopadzie przed wybranymi seansami w kinie Charlie będzie można zobaczyć 26 minutowy film o Astrid Lindgren i prawach dziecka pt: Do Krainy Dalekiej. W Szwecji filmy dla najmłodszych dorównują, a czasem nawet przewyższają poziomem filmy dla dorosłych. Przegląd Z Muranowa do Bullerbyn chce pokazać tradycję literacką w szwedzkim filmie dla dzieci. Przedstawione zostaną kultowe filmy oparte na książkach Astrid Lindgren i adaptacje książek jej pisarskich spadkobierców, miedzy innymi Marii Gripe i Matsa Wahla.

Program przeglądu Z Charliego do Bullerbyn:

Rasmus i włóczęga (Rasmus pa luffen)
reż. Olle Hellbom Szwecja 1981, 105 min.
Film zalecany dla: szkoły podstawowe, klasy 1-3 i później .
Dzieci z Bullerbyn (Alla vi barn i Bullerbyn/ The Children of Bullerby Village)
reż. Lasse Hallström, Szwecja 1986, 90 min.
Film zalecany dla: przedszkole i szkoły podstawowe, klasy 1-3.
Elina (Elina - som om jag inte fanns)
reż. Klaus Härö Szwecja 2003, 80
Madika z Czerwcowego Wzgórza (Du är inte klok, Madicken/You are out of your Mind, Madicken)
reż. Göran Graffman, Szwecja 1979, 85 min.
Film zalecany dla: przedszkole i szkoły podstawowe, klasy 1-3.
Wojownik natury (Jag är din krigare/Nature‘s Warrior)
Szwecja 1997, 95 min.
Film dla nastoletnich widzów.
Bracia Lwie Serce (Bröderna Lejonhjärta/The Brothers Lionheart)
reż. Olle Hellbom, Szwecja 1977, 108 min.
Film zalecany dla: szkoły podstawowe 3-6
Niewidzialny (Den osynlige/Invisible)
reż. Joel Bergvall, Simon Sandquist, Szwecja 2002, 95 min.
Film zalecany dla dzieci powyżej 9 lat.

W Łodzi zakończyła się pierwsza edycja festiwalu w całości poświęconego sztuce animacji Reanimacja. Nagrodę Główną, statuetkę Złotego Ślimaka, otrzymał film "The Rocks" Chrisa Stennera, Heidi Wittlinger i Arvida Ubiel z Filmakademie Baden Wuerttemberg. Bohaterowie ośmiominutowej niemieckiej animacji to skały - Hew i Kew. Obserwują i komentują, a jako, że czas dla skał liczy się inaczej niż dla ludzi, rozmowy Hew i Kew toczą się bardzo, bardzo wolno. Mają swoje problemy, jak pojawienie się wraz z ciepłą pora roku mchu na kamiennych głowach. Rutynę dnia codziennego burzy nadejście człowieka. Ze szczytu, na którym mieszkają, widzą całkiem sporo i stają się mimowolnymi świadkami narodzin, rozwoju i upadku ludzkiej cywilizacji.

Zasiadający w Jury Maciej Karwas, filmowiec od wielu lat współtworzący polskie animacje jako scenarzysta, realizator dźwięku i twórca oprawy muzycznej, przyznał, że pomimo różnorodności nadesłanych na konkurs prac, odmienności formalnych, technicznych, wybór laureata pierwszej nagrody odbył się jednogłośnie. Pozostali członkowie jury Marek Skrobecki (animator), Daniel Markowicz (założyciel i szef firmy Lightcraft), wykładowcy uniwersyteccy - Piotr Sitarski (pracownik Zakładu Mediów i Kultury Wizualnej UŁ ) oraz Maciej Ożóg (Wyższą Szkołą Humanistyczno - Ekonomiczną) również docenili niemiecką animację.

Równorzędne wyróżnienia przyznano filmom "Pętla" Wojciecha Bąkowskiego z poznańskiej ASP, "Dunia" Joanny Jasińskiej z łódzkiej Filmówki. Specjalnym wyróżnieniem nagrodzono grupę filmów z Dziecięcej Wytwórni Filmowej ENTROPIA z Wrocławia. Nagroda publiczności trafiła natomiast w ręce Mariana Villarisa z FTF VSMU aka Academy of Music and Dramatic Arts. Publiczność doceniła nie tylko subtelną urodę rysowanych prostą kreską filmów, ale równie dowcip obrazkowych żartów. Największym sukcesem festiwalu była jego niezwykła popularność. Organizatorów zaskoczyła liczba nadesłanych prac, z których ułożono aż 4 ponad godzinne bloki konkursowe oraz ilość widzów, miłośników animacji, skutecznie wypełniających kameralną salę kina Charlie.

Pozostaje mieć nadzieję, że festiwal, który cieszył się taką popularnością, nie zniknie z filmowej mapy Łodzi i w przyszłym roku kolejna edycja odbędzie się w przestrzeni dostosowanej rozmiarami do ogromu zainteresowania, jakim cieszy się film animowany.

Po raz pierwszy w Łodzi przyznano nagrodę Złotego Ślimaka, tym samym zakończono festiwal Reanimacja, w całości poświęcony sztuce animacji. Inspiracją dla pomysłodawców nagrody była cierpliwość, skrupulatność i nakład mozolnej pracy, jakich wymagają od swoich twórców formy animowane a także sympatyczna i przyjazna natura samego zwierzątka.

Za film "Generacja C.K.O.D." reżyser Piotr Szczepański otrzymał w tym roku Złotego Lajkonika Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Tę niezależną produkcję będzie można zobaczyć 26 lipca o 18.00 na specjalnym pokazie w Stacji Nowa Gdynia (wstęp wolny). Po projekcji odbędzie się spotkanie z autorem filmu.

"Generacja C.K.O.D." jest eksperymentem dokumentalnym. Reżyser przez dwa lata towarzyszył z kamerą członkom zespołu Cool Kids of Death we wszystkich najważniejszych wydarzeniach, śledząc, jak z osób prywatnych stawali się gwiazdami. Jest więc to próba opowiedzenia o mechanizmach rządzących mediami i popkulturą, o kreacji wizerunku scenicznego, o tym, jak ten wizerunek zaczyna żyć własnym życiem. To pośrednio także film o pokoleniu ludzi urodzonych w latach 70., których Kuba Wandachowicz w swoim głośnym artykule nazwał "Generacją Nic" - o pokoleniu, którego nie ma.

Piotr Szczepański (ur.1975) ukończył Wydział Operatorski łódzkiej "Filmówki". W 1999 zdobył na Camerimage nagrodę Srebrnej Kijanki. Po ukończeniu szkoły współpracował jako operator z Krzysztofem Zanussim, Markiem Koterskim i Sławomirem Kryńskim.

Został reżyserem, bo raczej trudno byłoby mu zostać kimś innym - wychował się na planie filmowym. Mimo prób ucieczki w tysiące różnych zawodów - tłumacza, przewodnika turystycznego, ba, nawet marynarza, dziś zajmuję się głównie realizacją filmów. Sam ironizując na temat swojego życia nomady, krążącego między różnymi państwami i wciąż zmieniającego profesje, mówi - Jestem marynarzem, który osiadł w Łodzi.

Urodzony w Warszawie, jako dziecko wyemigrował do Niemiec, później do Francji. Angażował się w prace nad polsko-francuskimi kooprodukcjami filmowymi i coraz częściej dzielił swój czas między Francję, tam studiował reżyserię w paryskiej La femise a Polskę, tutaj zdobywał praktyczne doświadczenie terminując u najlepszych - Agnieszki Holland, Krzysztofa Kieślowskiego i Andrzeja Wajdy.

Przełomowym momentem dla Marcina był rok 1996, kiedy zadebiutował filmem dokumentalnym "Ślad" poświęconym swojemu ojcu. Stanisław Latałło operator filmowy, reżyser i aktor - odtwórca głównej roli w Iluminacji Krzysztofa Zanussiego zginął tragicznie podczas wspinaczki w Himalaje w 1974 roku. "Ślad" to intymny, filmowy zapis próby odnalezienia bliskiego człowieka, poznania go i zrozumienia kierujących nim motywacji. To również wypowiedź dotykająca uniwersalnych tematów - tajemnicy śmierci, ulotności życia, ryzyka, jakie jesteśmy w stanie ponieść w zamian za realizację marzeń. Film został bardzo dobrze przyjęty przez publiczność festiwali w Krakowie i Łagowie, otrzymał tam specjalne wyróżnienia.

Związki Marcina z Polską okazały się na tyle silne, że 2 lata temu zamienił adres paryski na łódzki. Łódź jest bardzo frapującym miastem. Zawsze byłem zafascynowany jej historią, biedą i "brzydotą", w których tkwi jakaś trudna do ujęcia w słowa wartość - mówi Marcin. Dla wieloletniego nomady to wyjątkowo interesujące miejsce splatania się różnych kultur. Pozornie nie widoczna historia zaczyna ożywać, gdy rozmawiam z ludźmi. Okazuje się, że są tacy, którzy pamiętają i chcą wspominać - dodaje.

Z Łodzią Marcin związany jest nie tylko emocjonalnie, ale również zawodowo - stale współpracuje z wytwórnią Opus Film oraz Galerią Atlas Sztuki. W ramach współpracy z Opus Film powstała pierwsza, krótkometrażowa fabuła "Night‘s Kiss" z Robertem Gonerą i Agatą Buzek w rolach głównych. Wciąż trwają prace nad dokumentem o rodzinie mieszkającej na Ogrodowej. Realizację tego projektu przewidziano na kilka lat. Dla Galerii Marcin przygotowuje dokumenty o artystach i ich wystawach, do tej pory bohaterami filmów byli David Lynch, Zbigniew Libera i Wojciech Leder.

Marcin nie ogranicza się jedynie do reżyserii, ale jest również operatorem i montażysta swoich filmów. Jest człowiekiem bardzo zajętym, jednak wciąż pełnym nowych pomysłów, które czekają na swój czas.

Długo szukałem tematu na film. W pewnym momencie pojawiła się propozycja zrobienia filmu o powstawaniu Manufaktury. Rozpoczynając prace nad projektem dostałem cenną radę od Marcela Łozińskiego, mojego autorytetu w sprawach dokumentalnych i ludzkich. Powiedział, że Manufaktura to ciekawy temat, ale że musi być też coś o ludziach - opowiada Marcin Latałło. Film o rewitalizacji łódzkiej fabryki został więc wzbogacony o czynnik ludzki, który w kolejnych etapach pracy okazał się dominujący i na tyle ważny, że narzucił organizacje filmowego materiału. Jeszcze przed odnalezieniem swoich bohaterów, Marcin wymyślił scenariusz opowiadający losy rodziny robotniczej od kilku pokoleń związanych z łódzką fabryką Poznańskiego, później Marchlewskiego.

Projekt został zgłoszony do udziału w międzynarodowych warsztatach dokumentalnych w Czechach. Można był zacząć dokumentację. Przypadek sprawił, że Marcin odwiedził podwórka sąsiadujących ze sobą domów przy ulicy Ogrodowej. Tam, jak sam przyznaje, poczuł kino. W trakcie zdjęć okazało się, że na Ogrodowej pod numerem 28 mieszka rodzina Furmańczyków, bardzo zbliżona do tej wymyślonej wcześniej na potrzeby scenariusza - babcia, kiedyś robotnica w fabryce, tak samo jak jej matka i babka, ojciec rodziny, od 14 lat bezrobotny, jego partnerka, szwaczka pracująca na akord oraz dwie uczące się jeszcze córki. Przedstawiony w Czechach projekt wzbudził zainteresowanie telewizji fińskiej i od tego momentu zyskał realny wymiar. Rozpoczęto zdjęcia. Opowieść o rodzinie z Ogrodowej okazała się nie tyle historią jednostkową, co przedstawieniem robotniczego etosu, jaki wykształcił się w przemysłowej Łodzi.

Pozbawiony racji bytu we współczesnym świecie powoli odchodzi przeszłość. Świat zmieniający się za oknami mieszkania na Ogrodowej - budowana Manufaktura, nowa rzeczywistość ekonomiczna, zmiany polityczne to ostry kontrast dla przemijającej kultury robotniczej, jej zwyczajów i wartości. Nie wiadomo dokładnie, kiedy Marcin zechce przerwać historię i padnie ostatni klaps. Teraz czeka na dwa ważne wydarzenia, w maju jedna z córek - Iza spodziewa się dziecka, w maju Polska wstępuje do Unii Europejskiej.